Dutch Mountain Trail 3

Het gebeurt op de N278.
Deze weg gaat dwars door Wahlwiller heen.
Met hulp van verkeerslichten zijn we bezig met de oversteek van deze weg.
Wanneer ik bijna aan de overzijde van de weg ben hoor ik achter mij een kreet.
Ik kijk achterom en zie middenop de weg Henk staan met zijn armen omhoog. Hij roept: Mijn stokken! Hij heeft zijn wandelstokken in de bus laten liggen. Aan de overzijde van de weg hebben we overleg. Zijn de stokken achtergelaten in de bus náár Gulpen of in de bus vanaf Gulpen? Zelfs op deze eenvoudige vraag hebben wij geen antwoord. Henk belt naar gevonden voorwerpen van de busmaatschappij en krijgt als advies om te wachten op de bus vanuit Gulpen die straks vanuit Aken naar Gulpen gaat. Dat duurt nog een klein uur. We besluiten om verder te gaan, met alleen mijn stokken (geleend van Wandellief). Henk heeft nu nog meer zin in koffie. Het terras van bistro A gen Kirk (de heilige Cunibertuskerk) is nodigend en de deur staat open en de waard is op zijn post. Echter, dat betekent natuurlijk niet dat de Limburgse gastvrijheid (inclusief koffie) ook op deze maandag geldig is. We wandelen door het dorp en komen bij de Selzerbeek die door traag landschap gaat. Vlak bij de Bornbergerweg gaan we in opwaartse richting, mede over een route door een wijngaard. Vervolgens gaan we door uitgestrekte velden. De regen van gisteren heeft her en der sporen achtergelaten. Een bordje moedigt ons aan om de grubbe te gebruiken als wandelpad en niet de akker. Vlakbij het immense station Eys-Wittem is een Eyserhalte, een uitgebreide boerderijwinkel met terras, maar niet vandaag, op maandag. Maar wij laten ons niet uit veld slaan en gaan de Piepertbroekweg in zich evenwijdig ophoudt aan het spoor. Door een tunnel komen we aan de overzijde. Dan begint bij Piepert de beklimming van het Eyserbos, waar ons een volgende piek wacht. Ik merk dat de wandeling van gisteren in weer en wind en regen nog nawerkt in mijn lijf. De beklimming gaat rustig maar wel gestaag. We hebben voor het gemak de twee aanwezige stokken eerlijk verdeeld onder de aanwezigen. Dan zijn we boven, maar waar is de piek? Bomen en uitzichten en een enkele bank. Een paar andere wandelaars, maar waar is de piek? We kunnen toch niet een piek van 197 meter over het hoofd zien? Enigszins ontgoocheld lopen wij verder door het bos. Daar is niets mis mee. Tijdens de afdaling gaat een groepje wandelaars ons voor. Zij gaan wat sneller dan wij en zij raken uit zicht. Wij kruisen wederom het spoor, ditmaal niet via een tunnel, maar via een brug. Limburg heeft overal een oplossing voor. Nu wandelen we op de Biesbergerweg op die overgaat in de Cartilserweg. Het landgoed Cartils laat zich inmiddels kennen. Op het Voetpad naar Cartils ontwaren wij een bankje met uitzicht op prikkeldraad en de omgeving. Hier ontmoeten we nog meer wandelaars met een rugzak. Een jonge vrouw stapt stevig door in omgekeerde richting. Twee oudere dappere dames nemen de tijd voor een wandelaarspraatje. Eén van de dames heeft haar regenjas ergens laten liggen. Zij nemen nu een afbuiging naar Gulpen om daar bij de HEMA (open op maandag, maar geen restauratie, en ook geen stokken) een nieuwe regenjas te kopen.

Na onze pauze gaan we rustig verder. De route van vandaag is de kortste route die wij deze vijf dagen hebben. We lopen over de Oude Trambaan en de voormalige halte Cartils. We steken de N595 over en de Kleine Geul die er voor een kleintje nog best aardig uitziet. Dan nog een N-weg over, ditmaal is het nummer 278 en we komen uit bij Hotel Gulpenerland, ook daar staat de deur open: voor gasten van het hotel, maar wij voelen de bui al aankomen. Een ambulancepost ligt precies op de route en dan gaan we beginnen aan de tocht naar boven, naar het grote beeld van Maria op de Gulperberg (157 meter). We kunnen wederom een piek (alias summit) bijschrijven op onze erelijst. We hebben nog drie pieken te gaan. Bij een klaphekje tegenover restaurant De Gulperberg (hoe komen ze op zo’n naam?!) krijgen we gezelschap van een wandelaar. Hij woont al jaren ijn Maastricht, en heeft de Dutch Mountain Trail al meerdere keren gelopen. Het gedeelte tussen Gulpen en Slenaken is volgens hem het mooiste deel en deze tocht loopt hij vaker. Hij is wat minder zwaar beladen dan wij op pad gegaan. Zonder kaart en zonder markeringen weet hij de weg en keuvelend gaan we verder. Soms loopt hij bij ons weg en dan ontmoeten we hem op een bankje onder aan een helling. We gaan langs het Dennenbosch en door het Schweibergerbosch. En dan ineens is daar Bissen. Deze nederzetting is niet alleen in het gelukkige bezit van een minibieb maar heeft een opvallende structuur in de doorgaande weg. Meestal heeft een weg een bolle vorm zodat het water naar links en rechts wegstroomt. Aan de zijkanten van de weg loop je dan ook een beetje scheef. In Bissen (onthoud die naam!) ligt het dieptepunt van de weg in het midden zodat het water niet naar de huizen stroomt maar in een gladde grubbe in het midden van de geklinkerde weg.

We volgen de weg door het dal en dan komen we uit bij de Vouwerweg. Daar staat een bankje en daar zit de wandelaar uit Maastricht. Het gekeuvel kan worden voortgezet. We drinken en eten en praten. Het wordt langzamerhand tijd om verder te gaan. We passeren een prachtig huisje in deze verlatenheid. Het lijkt een Hans-en-Grietje-onderkomen. Wij zien echter noch Hans noch Grietje noch broodkruimels. Er wacht nog meer bos op ons. De Molt kent hoogtepunten en dieptepunten. Dan komen we bij de ontmoeting van de Schweiberweg en de Julianastraat. De Maastrichtse wandelaar gaat verder naar Slenaken. Hij wijst ons de weg naar de dichtsbijzijnde bushalte die ressorteert onder Heijenrath. Deze bushalte is dichterbij dan verwacht, dat scheelt een paar honderd meter wandelen. De bushalte is getiteld Weg naar Teuven, maar naar dit Belgische dorpje hoeven wij niet. Gulpen is voor nu goed genoeg. Daar vragen we nog even in het buschauffeurscafé op het busstation of er stokken zijn gevonden. Helaas, niet gevonden. En dan door naar Strucht.
Daar spreekt Henk uit dat het een goed idee is om naar Maastricht te gaan naar de plaatselijke vestiging van BEVER. Daar moeten toch wel stokken zijn op een maandag?! Het lukt en Henk sluit twee nieuwe stokken in zijn armen.

Dutch Mountain Trail
etappe 3
Bushalte Wahlwiller naar bushalte Weg naar Teuven, Heijenrath
18,02 kilometer

Voor de bewegende beelden, zie:
https://strava.app.link/saWMCicNG6b