Dutch Mountain Trail 4

Daar staan wij weer.
Bij een bushalte.
Weg naar Teuven heet deze bushalte.
Maar wij gaan niet naar Teuven.
Wel zullen wij Teuven zien liggen.
Maar dat weten wij nu nog niet.
Wat zegt dit over onze gedegen voorbereiding van deze vierde etappe op onze vierde wandeldag?

Eerst maar eens naar de route lopen die de Julianaweg is overgestoken. Daar bij kilometer 58 gaan wij het Onderste Bosch in, eerst naar het zuidoosten, daarna, met een flinke knik, naar het noordoosten. Zo komen we in Maastricht wel aan de 100 kilometer. Dit bos ligt tussen Diependal en Gieveld. Niet dat deze kennis ons helpt bij de oriëntatie. Van het noorden gaan we naar het zuiden en wel langs de bosrand. Daar waar het Sinnigerdalpad en de Krijtrotsweg en de Herresweg elkaar omhelzen staat een groot bord, dat wij achterwaarts kunnen lezen. Aan het begin van ons pad hebben wij dit bord niet gezien. Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd.
Bij Grenspaal 14 steken wij de grens over op zoek naar onze zuiderburen. Het blijft verdacht stil bij deze buren. Beter een stille buur dan een luidruchtige vriend. Omdat we het boekje en de beschrijving niet als leidraad gebruiken missen we totaal dat we hier weer een piek en wel de vijfde van onze tocht te pakken hebben. Hier schijnt de Hakkenberg te zijn. De Hakkenberg is 252 meter hoog en een paar meter naar links of rechts is het ook 252 meter hoog, schat ik in. Zoals gezegd: we hebben deze bijzondere ervaring helemaal gemist. Niet getreurd, wij wandelen verder door het bos van de Teuvenerberg. Wij gaan over een prachtig smal pad met ver- en dichtbijgezichten. We lopen aanvankelijk in de richting van het kasteel van Sinnich. Dit kasteel was eerst een Augustinessenklooster en viel onder de verantwoordelijkheid van abdij Rolduc (in Nederlands Limburg). Omdat de Franse revolutie geen warme gevoelens had bij welke godsdienst dan ook werd het klooster in 1796 opgeheven en twee jaar later werd het klooster verkocht aan een familie uit Teuven. Nu is het voormalige klooster nog steeds particulier bezit. We zien het klooster/kasteel liggen maar kunnen er niet bij dus wandelen wij verder, af en toe onderbroken door een omgevallen boom. Dan is het even zoeken: eroverheen, er onderdoor of eromheen. Ik probeer een weg eromheen te vinden en til het draad langs het weiland even op. Heel eventjes, want de draad staat onder spanning.
Vlak voordat wij Gieveld bereiken nemen we een pauze op een bankje met een fraai uitzicht op Teuven. Vlak voor ons ligt wat jongvee in de schaduw, nieuwsgierig jongvee, gelukkig niet bijtgraag. Ook hier hebben wij zicht op een kasteel, ditmaal is het De Draeck of De Hoef of De Hoof. Het is mogelijk om in het kasteel te eten en te verblijven, maar nu is het kasteel buiten handbereik voor ons. Ooit hebben de ouders vakantie gevierd in Teuven, maar of zij ook verblijf hebben gevonden in het kasteel is op dit moment niet bekend.

Het wordt tijd om verder te gaan. We nemen afscheid van het prachtige slingerende pad op de heuvels van de Teuvenerberg. De asfaltweg gaat omhoog onder de naam Gieveld. Bovenin gaan we naar het oosten, door een ander bos. We komen door het prachtige stroomgebied van Wad, een kronkelende beek. Of is het water hier al de Gulp? Langs een waterzuiveringsbedrijf komen we in en door Nurop. De plaatselijke bevolking heeft hard gewerkt aan het opknappen van de huizen en dat ziet er goed uit. We gaan het Nuroperveld in en bij één van de huizen langs de weg hebben we mooi zicht op de constructie van de muur. Voorbij de huizen liggen de velden en de onverharde weg is modderig. De enorme regens van eergisteren hebben hier nog hun uitwerking. Dan stappen we de grens over en zijn terug in ons vaderland en op de Maastrichterweg, een onverharde weg. Even verderop is er een heuse kruising van onverharde wegen. Maastricht is rechtdoor, Slenaken is rechtsaf, en De Plank is linksaf. Wij gaan rechtsaf en lopen langs het Wijndomein Joris. Jojanneke en Joris gebruiken het label Dutch Mountains! Wij lopen nog even verder en gaan de poort in van Het Boerenhof De Plank óf De Plankerhoeve. Het is nu een Turks restaurant. Wijndomein Joris ligt in Nederland en de Hoeve De Plank ligt in België. Heb ik in mijn zeer jonge jaren niet eens in of bij De Plank vakantie gevierd met ons gezin en een ongetrouwde oom? De eigenaren verhuurden hun huis aan vakantiegangers en woonden de zomermaanden in een schuur op het erf. Terug naar ons pauzemoment. De kelner is ongetwijfeld taalvaardig, maar onze talen en zijn taal hebben geen overeenkomsten. Het is een lastige conversatie met geïmproviseerde gebarentaal en aanwijzen op een menukaart die de kelner niet begrijpt. Uiteindelijk komen er twee verschillende soepen op tafel en een broodje makreel (voor onderweg?). Er komen meer gasten op het terras in de voormalige carréboerderij. Fietsers en wandelaars (ook van de Dutch Mountain Trail) zoeken hier verpozing in een andere eetcultuur.

We laten De Plank achter ons en gaan het Broekbos in. Vervolgens nemen wij een kijkje in Bosres, nadat wij bijna in Krindaal zijn geweest. We gaan een heuvel op, waar we nog een opvallend huis tegenkomen. We lopen over de onverharde weg De Plank en dan komen we bij Kwinten. Daar hebben we een leuke ontmoeting met een schoolklas die op pad is. De kinderen van de basisschool zijn gewapend met een papier, waarschijnlijk met opdrachten. Over een bospad lopen we door tot Sint-Martens-Voeren. Daar zien wij meer leerlingen die bezig zijn in de buitenlucht. Een steile helling brengt ons langs een monument ter herdenking van brigadier Lescrenier, het eerste slachtoffer van het fort D’Aubin op 10 mei 1940. Wij staan even stil en gaan verder klimmen naar de Komberg en dan verder. Bij grenspaal 22 komen we Nederland binnen en slaan linksaf. Even een stukje plat. Een groot Belgisch huis grenst met de voortuin aan Nederland. Voorbij het huis staat een bordje met de tekst Kattenroth. Kattenroth? Dat is toch één van de niet te missen pieken? Maar deze piek ligt niet op de route. Bij de grens hadden we 100 meter naar rechts (!) gemoeten. We keren terug op onze schreden. En dan zien we voor ons twee bekenden. Het stel loopt ook de Dutch Mountain Trail en zij staan boven op de piek. Fietsers komen voorbij. Het is hier 209 meter hoog maar de fietsers trekken zich niets aan van deze piek. We voeren hoogstaand overleg met deze andere zoekers van een piekervaring. Zij gaan verder. Wij gaan verder maar niet ver want een picknickbankje vlakbij het bordje Kattenroth is uitnodigend. We gaan zitten en drinken en eten en kijken op een kaart. Na deze nuttige pauze stappen we verder door de bossen en de velden. Bij Knooppunt 41 staat een groepje wandelaars en het lijkt alsof deze groep een erehaag vormt voor ons, maar misschien is dit gezichtsbedrog. Wij dalen verder af, steken de Noorbeek over en komen op de weg Altenbroek. We passeren de grote Molenhoeve (vakantieplek!). Achter deze hoeve is nog een hotel: Altenbroek. Daarna gaan we weer de heuvels op en komen daar nog meer leerlingen tegen. Hier zijn jonge dames bezig met een tekenopdracht. Het uitzicht hebben zij mee. Wij komen uit op de Koetsweg, die net in Nederland ligt. Dan door de velden en langs een uienveld waar net is geoogst. Een man met een geparkeerde fiets (inclusief fietstassen) verzamelt overgebleven uien voor een maaltje. Zoals eens Ruth op de akker van Boaz. Een smal pad voert ons naar de Steegstraat en hier verlaten wij de route en lopen naar het het dorp Mheer door de Steegstraat met mooie vakwerkhuizen links en rechts. We komen uit op de Dorpssstraat en daar staat een bushalte. Einde wandeling.
De nieuwe stokken van Henk hebben goed hun best gedaan vandaag.

Dutch Mountain Trail
etappe 4
Bushalte Weg naar Teuven, Heijenrath naar bushalte Dorpsstraat, Mheer
22,29 kilometer

Kijk voor de bewegende beelden hieronder:
https://strava.app.link/vCBsrPgNG6b