Maarn naar Maarn

De herfst kleurt ons tegemoet wanneer we beginnen aan deze rondwandeling vanaf station Maarn. Het oponthoud op het traject Amersfoort-Utrecht CS heeft gezorgd voor het opschuiven van ons vertrek. Henk heeft zich al vermaakt met koffie van Het Kleine Bakkertje en een bezoek aan de plaatselijke boekwinkel. Tegen de tijd dat wij terug zullen komen van onze wandeling zal Het Kleine Bakkertje al zijn gesloten, helaas.
Eerst maar eens de bebouwde kom van Maarn uit zien te komen. We dalen af naar het zuidoosten en in de buurt van Ridder Fulco en zijn dappere scouts komen we in het bos en daar komen wij voorlopig niet meer uit. Dat is vandaag geen straf want de herfst heeft toegeslagen en dat is te merken aan de kleurenpracht vandaag. Met de toegift van de zon valt die pracht nog meer op. Zo is wandelen een feestje (anders ook wel hoor).
Bospad na bospad bewandelen we en het is rustig in het bos. Achter het openluchtheater komen we een bijzonder bosperceel tegen. Een perceel met zelfbestuur. Zoals op een houten bord is te lezen: Hoi, ik ben natuur met zelfbestuur. Ik groei, breek en circuleer. Wees welkom. Ontdek en waardeer. We gaan dit bijzondere bosperceel niet in en vervolgen onze weg. Evenals twee weken geleden gaat de route langs Chalet St. Helenaheuvel. Het is vandaag minder druk dan bij ons vorige bezoek. Mensen zitten op het terras in de zon. Wij kiezen er voor om binnen te gaan zitten. De lunch is wat overvloediger dan ik had verwacht, maar ik laat mij niet klein krijgen. De hoeveelheid eten op mijn bord en in mijn soepkom wordt wel steeds kleiner.

We hebben er nog geen vier kilometer wandelen opzitten, maar lunch is altijd welkom. Wanneer we onze weg vervolgen merken wij op dat het druk is op de paden. Nou ja, druk. Druk vergeleken met de eerste kilometers. De drukte concentreert zich tussen het restaurant en de uitkijktoren die zich in de bossen bevindt. Het is Uitkijktoren De Kaap. Ik heb vaker aan de voet van deze toren gestaan. Eénmaal heb ik gepoogd naar boven te gaan. Ik ben toen nog niet eens halverwege gekomen. De hoogtevrees knabbelde aan mijn knieën. Op 25 meter hoogte is een platform, waar ik nu mensen op zie. Een losrakende vlag van Natuurmonumenten is met zijn laatste wappermomenten bezig. Nu stap ik voorzichtig achter Henk aan, tree voor tree. Ik let op mijn ademhaling. Rust in mijn lichaan is nu van belang. Mensen dalen af en kijken alsof er niets aan de hand is. Dan is daar het laatste trapsegment. Bovenin blijf ik nog even binnen staan om te wennen aan mijn naaste en verre omgeving. Voorzichtig waag ik mij naar buiten. Een bordje op de reling wijst naar Amersfoort. Goed dat het bordje er staat anders had ik niet gedacht dat dat Amersfoort zou zijn. Na verschillende delen van het buitenplatform te hebben verkend ga ik weer naar binnen. Daar is het even hoog als buiten, maar toch … Henk keuvelt met andere uitkijkers en verkijkers. Wanneer we allebei uitgekijkerd zijn dalen we af naar de begane grond die ook nog een eindje boven NAP is.

Beneden staat meerdere mensen te kijken naar boven. Wanneer ze de trappen zouden bestijgen zouden ze beter kunnen zien waar ze nu naar kijken. Maar wie ben ik om hen de toren in te praten? Wij gaan verder door de bossen en de rust keert weer. Verder blijft de zon prachtig door de bomen stralen. Het is een schitterende herfstdag. Op een kruispunt van paden raken wij de route aan die we eerder deze dag hebben gelopen. We gaan nu naar Huis Te Maarn, die daar in alle rust ligt te liggen. Het landgoed dat bij het Huis behoort telt ongeveer 200 hectare. Dit jaar overleed één van de bewoners en eigenaren Jim van Otten op 91-jarige leeftijd. Het Huis is nog steeds in handen van de nazaten van de familie Blijdenstein die hier neerstreek in het begin van de vorige eeuw. Bordjes houden de toevallige passanten op afstand van het Huis. Hoewel wij geen toevallige passanten zijn blijven wij ook op afstand en keren het Huis onze rug toe.
Wij blijven in de bossen, hoewel een enkel heideterrein niet ontbreekt. Vrijwilligers zijn bezig om het heideterrein te houden in de staat van een heideterrein. Twee mannen zijn de strijd aangegaan met een berkenboom. De éne man heeft een handzaag, de andere man duwt tegen de boom. Een derde man komt aangelopen en kijkt naar het indrukwekkende werk van beide mannen. De boom staat nog steeds wanneer wij verder lopen. In de schaduw van een paar bomen is de catering voor de vrijwilligers aanwezig. Tafels zijn gedekt. Er wordt vrijwillig gegeten en gedronken.
Even verderop lopen wij langs Vakantiecentrum De Halm. De kampeerder kan hier zijn tent opslaan en je kunt ook een chalet huren (prijzen vanaf €1.000), verder zijn er ook twee laadpalen. Op de hoek van de Halmweg en de Buursteeg eten wij onze boterhammen op, geheel zonder catering en zelfvoorzienend. Landgoed Maarsbergen ligt hier om de hoek en telt ongeveer 400 hectare aan natuur (inclusief bos) en landbouwgrond. De familie Godin de Beaufort is eigenaar van het alles en woont ook in het Huis. Fietsers en wandelaars komen voorbij op dit kruispunt. Wij gaan ook voorbij en vervolgen de Halmweg en buigen af naar het gebied De Venen. Daar treffen we nog een mooi ‘wagenwiel’ in het bos. Wij houden halt in de as en zien de acht paden (goed geteld?) die de spaken vormen. Wij verlaten het wiel via één van de spaken en komen uit bij sportvelden en moeders met kleine kinderen want er wordt niet alleen gesportveld maar ook opgevangen buiten schoolse tijden. Over de Kapelweg keren wij terug naar het station.
Het Kleine Bakkertje is inmiddels gesloten hoewel het bakkertje zelf nog te zien is achter de toonbank. Wij gaan op naar de boekwinkel Boek en Koek waar we genieten van een uitgebreid assortiment. Zoveel boeken voor de inwoners van Maarn. Maar hoe zit het nu met die Koek? Slenterend gaan we richting station maar we worden opgehouden door de mobiele kaaskraam van Daalder. Daar slaan we nog wat beproefde kaas in. Dan naar het station. Op het perron zien we net de beoogde trein wegrijden. Dan maar gaan zitten op een bankje in de zon. Er denderen vele treinen voorbij in beide richtingen. Een echtpaar komt naast mij zitten. De vrouw pakt tas en haalt daar een opgevouwen krant uit. Wanneer ik de uitgevouwen krant in volle glorie zie, lees ik Nederlands Dagblad.

Bart van der Schagt
11 stationswandelingen over de Utrechtse Heuvelrug
station Maarn naar station Maarn
11 kilometer

Voor een bestelling van het wandelboekje, klik op de rode titel hierboven.

Voor de bewegende beelden, klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vXvLDERgX7v