Dutch Mountain Trail 2

Het begint vlak voor het Duitse Orsbach. We zijn net een paar kilometer onderweg. In het Limburgse Bocholtz zijn wij gestart. We zijn vanmorgen met de auto gegaan want het OV maakt op deze dag een langzame start en veel overstappen die nauwelijks haalbaar zijn. Hoewel de luchten dreigend zijn houden we onze regenjassen in de rugzak. Via de Wijngracht komen we in het buitengebied van Bocholtz en we gaan in een rechte lijn naar de route toe. Bij kilometer 20 van de route volgen we de lijn op de kaart en de lijn in het landschap. De luchten zijn nog steeds dreigend en in de verten zien wij regenbuien. Links en rechts, voor en achter. We hebben er goed zicht op. Bij de Hohlweg vallen de eerste druppels. We trekken onze regenjassen aan. We lopen door Orsbach en ontmoeten twee dames onder paraplu’s die de weg naar Lemiers inslaan. Wij blijven een beetje hoger op de helling en gaan bij café Belle Vue over een smal pad dat de helling volgt. De uitzichten wijzen naar Limburg. Maar de uitzichten zijn al beperkt. De regen slaat toe en blijft toe slaan. Het pad blijft leeg van andere wandelaars.

Dan gaan we een klein bosgebied in. Hier ergens moet de Schneeberg zijn. We hebben geen ski’s meegenomen en dat is maar goed ook. Het gesteente van deze berg ziet er wittig uit en wanneer de zon er op schijnt lijkt het met een beetje fantasie op sneeuw. We lopen door het bos maar zien geen piek. Daar komt nog bij dat deze piek (één van de Zeven Pieken van deze Trail!) buiten Limburg ligt en daardoor niet mee zou moeten tellen voor de Zeven Pieken. Veel meer dan bomen en een paar wandelpaden zijn hier niet. Uitzichten zijn beperkt. Wanneer ik later op mijn topografische kaart kijk vraag ik mij af of het hoogtepunt van 256 meter niet héél vlakbij deze boom met schoenen is. Is het een geheime aanwijzing alsof wij ons bevinden in een opname van Wie is de Mol?Zeker weten doe ik het niet. Dat maakt van deze wandeling niet alleen een ruige wandeltocht (zie flaptekst van het routeboekje), maar ook een raadselachtige wandeltocht. Nog even en we kunnen een afdaling inzetten. De afdaling is niet zonder gevaren want links en rechts van het pad is een golfbaan. Gelukkig vliegen de ballen ons niet om de oren, zelfs geen sneeuwballen. Onderaan de afdaling op de Schneebergweg wordt het wat drukker met bewegende medeschepselen. Wij gaan zitten op een bankje en het regent iets minder. Links van ons zien wij een lelijk gebouw dat het Universiteitsziekenhuis van Aken blijkt te zijn. We kunnen ook voor ons uit kijken en daar zien we een smalle strook van bloemen in diverse fasen van bestaan. Het is wat in Nederland ook voorkomt. Randen langs akkers, goed voor bijen en insekten en allerlei vliegend spul. Heel mooi, maar dan moeten er op de naastliggende akkers natuurlijk geen gewasbeschermingsmiddelen worden gebruikt. Daar kunnen al die bloeiende medeschepselen niet goed tegen. Na de pauze nemen we de kuierlatten en een weg van 10%. Even voorbij een kapitale carréboerderij met een niet minder kapitaalkrachtige vijver komen we bij de Vaalserstrasse, genummerd 1. We zijn aangekomen in het Vaalser quartier. Dit deel van Vaals (of is het Aachen?) ligt tegen het Limburgse Vaals aan. De route gaat door de Keltenstrasse en wij horen het geluid van een voetbalwedstrijd in de regen. Twee keer elf goudvissen bewegen zich door het hemelse water. Wij gaan de flanken van de Vaalserberg op. Op de flanken treffen we een boom aan met een witblauwe markering. Onze DMT heeft op de rug van het routeboekje een kleine witblauwe band. Echter, deze Trail is niet gemarkeerd. Wat is het dan, hier aan de boom? De Vaalserberg is hoog en maar hoort niet bij de Zeven Pieken van de Dutch Mountain Trail. De rust van de wandeling wordt verstoord hoe dichter wij bij de Vaalserberg komen. Alhoewel ik het hier wel eens drukker heb meegemaakt. Het is regenachtig en dat weerhoudt mensen van het beklimmen van de hoogste piek van Nederland. Nou ja, piek. Hier is geen piek te bekennen. Gelukkig staat de plek waar die piek zou moeten staan wel aangegeven. Het is hier 322.5 meter boven A.P. Op het Drielandenpunt is iemand bereid, zonder betaling, een paar foto’s te maken van deze twee moedige bergbeklimmers. Dit Drielandenpunt was ooit een tijd een Vierlandenpunt, want toen telde Moresnet nog mee, als quasi zelfstandig gebied met de stad Kelmis. We zoeken dekking voor de regen in een eettentje, waar een tosti en een Torte-achtig geval verorberd worden door ons. Daarbij komt nog wat drinken. Het is niet een culinair hoogtepunt op onze tocht.

In de regen gaan wij verder, in de stromende regen. Het pad volgt de grens tussen Nederland en België. Snel zijn we uit de melée van het Drielandenpunt. Op de grens van Rue de Vaals en Gemmenicherweg komen we tot onze verrassing hardlopers tegen die zich in de richting van de Vaalserberg bewegen. Niet iedereen loopt hard, maar de inzet is er wel. We steken de weg over en gaan een steil pad naar beneden in. Modder en regen vergezellen ons. We liggen op koers en we gaan behoorlijk op tijd, zelfs onder deze ongemakkelijke omstandigheden. Ten zuiden van Wolfhaag en Meelenbroek gaan we door de bossen en over modderige paden. De regen komt met bakken uit de hemel. Bergopwaarts wordt stroomopwaarts en bergafwaarts wordt stroomafwaarts. Grubben vullen zich voor onze ogen. We komen twee Brabanders tegen die een andere route lopen vandaag. 18 kilometer in de regen, speciaal overgekomen uit Brabant. Omdat wij van boven de rivieren komen zijn wij Bovensloters. Op een bankje met wazig zicht op de kerktoren van Vijlen drinken we wat alsof we nog niet nat genoeg zijn. Eten gaat er ook altijd in. We doen net of we een hongerklop voorkomen. Een echtpaar stopt even bij onze bank. De man gekleed in een kleurrijke regenjas. De vrouw in een regenjas die een sportieve buitenvrouw siert. Zij draagt teenschoenen. Zij maken geen gebruik van ons bijzondere bankje met wazig zicht op een kampeerboerderij bij Vijlen. Boom na boom. Grub na grub, door het Holterbosch. Soms komen we wandelaars tegen, meestal vergezeld van een rugzak. Dappere bergbeklimmers op een Trail. Kerperbosch en we lopen door alsof er niets aan de hand is. Het wordt lastig voor mij om de route op mijn telefoon te volgen omdat de regenbui met spetters het scherm van mijn telefoon doet verspringen. Ik vertrouw op het bijzondere sprekende horloge van Henk dat omroept wanneer we naar links of naar rechts dienen te bewegen. ‘t Hijgend Hert ligt niet op onze route en we buigen niet af. Vijlenerbosch, daar zien we wat van tussen de druppels door, niet veel, maar toch … . Bij Op gen Dreysschen doe ik mijn paraplu, die ik al een tijdje als bescherming draag, even af. Alsof ik nu even ruimer kan ademen. We zijn er nog niet. Nog vier kilometer te gaan en de regen blijft ons vergezellen.
We steken de Groenenweg over en gaat de bossen weer in. We komen door het schattige dorpje Rott en daar is inmiddels de regen opgehouden. Of het aan Rott ligt? We kunnen nu weer naar buiten kijken. Galerie Geniessen laten we even rechts liggen. Aan de overkant van de weg staan twee stoelen te wachten op uitkijkers en verzieners. Bij Elzet gaan we naar het noorden. Bij de Mechelderbeek (ook wel genoemd Lombergbeek) lijkt er een probleem te zijn. De beek stroomt over de smalle asfaltweg. Hier is een voorde. Gelukkig is er aan de linkerzijde een smal bruggetje voor voetgangers, ook is er een bankje voor de vermoeide reiziger. We gaan zitten en bekijken het snelstromende water. Kun je uitgekeken raken op stromend water? Een gedeelte van de onverharde weg kalft af. We gaan verder voordat ook wij afkalven. Op de Voortweg haalt een auto ons in. Is die auto door de voorde gewaad? De Eikesweg brengt ons steeds dichter bij Wahlwiller. En dan een pad met de prachtige naam Höfkensgats. Wie wil daar niet lopen? Het laatste gedeelte van de gats is een fraaie holle weg met sporen van dassen. Op de N 278 in Wahlwiller bevinden zich twee bushaltes. Bij één van de bushaltes stellen wij ons op. De auto staat nog in Bocholtz. Een snelle overstap bij de Benedictusberg brengt ons naar de halte Wijngracht in Bocholtz. In de gracht is meer water dan wijn. In de auto is het droog.
We kunnen huiswaarts gaan naar ons onderkomen in Hoeve Kroonen in het alom geroemde Strucht.

Dutch Mountain Trail
etappe 2
Bushalte Wijngracht naar bushalte Wahlwiller
25,95 kilometer

Voor de bewegende beelden, zie:
https://strava.app.link/nWb8EDwxD6b