De vorige etappe eindigde ik bij een niet-varende veerpont over de Lek tussen Schalkwijk en Culemborg. Daarom ga ik nu naar station Culemborg en dan wandel ik naar de veerkade van de veerpont. Eerst uit het station aan de westzijde en dan in de richting van de Lek wandelen. Het is druk met fietsende scholieren. De leergierigheid spat van de draaiende wielen af. Onder de spoorlijn door en dan sla ik onmiddelijk linksaf op het Brugmanpad. Dit lijkt mij de juiste plaats om in stilte verder te gaan. Dan de Steenovenslaan om bij de Veerweg uit te komen. Niet de Veerpontweg, maar de Veerweg. Aan de overzijde van de Lek zie ik de veerpont (of pontveer) aangemeerd liggen. Er wordt gewerkt op de boot, een motor draait en golft het water van de Lek. Voor de tweede keer vanmorgen ga ik de spoorlijn onderdoor en kom zo in de uiterwaarden, die hier de naam Baarsemwaard draagt. Bij het monument dat 1995 en de dreigende overstroming herdenkt kom ik op de dijk, wandel de dijk af richting Everdingen, maar vlak voor Werk aan de Spoel ga ik de uiterwaarden weer in. Deze uiterwaard draagt de naam Goilberdingerwaard. Vlak bij Fort Everdingen staat een groepje ouderen aandachtig de omgeving te bekijken. Een man met wandelstok geeft uitleg. Een man draagt een camera op zijn schouder en legt het didactische schouwspel vast. Ik ga nog een bruggetje over, zie de aanlegsteiger voor een klein pontje en dan ga ik naar de dijk. Ik passeer een afgesloten pad met de waarschuwing van vallende takken. Zijn die takken nog steeds niet gevallen? De route gaat driekwart om Fort Everdingen heen en dan naar Werk aan het Spoel en daar ga ik naar het zuiden tussen een huis en Werk door, dan een smal pad langs de beroemde Kogelvanger. Ik kom uit op de Prijsseweg.
Langs De Witte Schuur (ik kan nu al Kerstpakketten bestellen) en dan slaat de route af naar rechts. Een smal pad ligt voor mij. Rechts prikkeldraad en links het water waar ik de naam niet van weet. Ik maak mij geen zorgen over de naam, wel over standvastig blijven lopen zonder ter linker- of ter rechterzijde af te wijken. Toch ga ik ter rechterzijde afwijken want ik vervolg mijn weg langs de Prijsche Wetering. Met zicht op schapen in een boomgaard zie ik een bankje in de zon. Daar neem ik mijn pauze. Geluiden uit de omgeving vallen weg. Er komt niemand voorbij. Hier loopt ook een Klompenpad, maar niemand gaat simpe, sampe, sompe .. Na mijn pauze ga ik verder door het grasland, steek de Zoowijkseweg over, waar een hardlopende dame net een keerpunt heeft genomen en nu teruggaat naar de start. Dan een haakse bocht naar het zuiden en ik kom in de Polder Culemborg. Ten zuiden van de Stokvisweg slaag ik er in om nog even fout te lopen, het is daar bijna niet mogelijk, maar het lukt mij toch. Ik moet afslaan en een bijna zichtbaar pad op naar de A2. Op de snelweg is een langzaamaan-aktie bezig, maar het kan ook een file zijn. Dan komt het pad dwars door een bunker gesneden met zicht op een lange steiger waar aalscholvers uitkijken naar buit terwijl hun veren zich koesteren in de zon. Officiëel is er een pad dwars door het groen van de Molenkade, maar het pad is nauwelijks te zien. Wanneer heeft voor het laatst iemand hier gewandeld? Met een grote bocht ga ik om De Waai heen. Een jonge man maakt met een grote machine het gras waar ik door heen zal lopen. Dan ga ik de brug over bij Sonsbrug.
Dan komt een gedeelte dat Waterliniepadwandelaars vrezen. Meter na meter, kilometer na kilometer naast de Culemborgsche Vliet. De asfaltweg ligt aan de linkerkant en de Vliet ligt aan de rechterkant en het gaat maar door. Maar wanneer je verder kijkt dan je schoenpunt lang is is er nog van alles te zien. Eén van de leuke dingen onderweg is een trekpontje (noem het niet een trekveer, dat is wat anders). Op een eerdere plek heeft iemand een touwbrug over de Vliet gemaakt. Zo ga je genietend van wat je links en rechts ziet tot Het Wiel. Daar ligt in een eilandje met daarop een Fort. De Acquoyseweg gaat nog verder, onder een weg door en dan langs de Glasblazerij De Oude Horn. Ik kijk in de grote container of ik nog leuk glaswerk kan vinden. Glaswerk dat kleurrijk is en waar ik mijn vingers niet aan ophaal en waar ik mijn rugzak niet mee beschadig. Ik vind niets. Een vorige keer dat ik hier langs kwam met Henk hebben we nog een paar stukjes glas gevonden op de weggegooide hoop. Bij de Meerdijk besluit ik de route te verlaten. Rechts gaat de route verder en links kan ik uiteindelijk station Leerdam bereikne. Dan zie ik aan de overkant van de Horndijk de vrolijke theetuin waar ik eerder ben geweest. Helaas, de tuin is voorgoed gesloten. De reden van de sluiting wordt op een bord bekend gemaakt: “omdat de mooiste bloem er niet meer is.” Dat is een trieste reden. Via achterafwegen en achterlangs de grote kerk van de Gereformeerde Gemeente. Zo kom ik uit tegenover het treinstation, maar ik ga met de bus naar Utrecht Centraal Station.
Waterliniepad 10
Station Culemborg naar station Leerdam
22,5 kilometer
Voor de bewegende beelden, klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vrqo7PVjryq
Ontdek meer van Willems Wonderlijke Wandelingen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
