Groene Wissel 024, Hollandsche Rading

Waar zijn mijn handschoenen? Die liggen thuis op de kapstok en ik sta op de parkeerplaats van het station Hollandsche Rading waar nog een paar plaatsen open zijn temidden van het bouwvverkeer, want er wordt gewerkt aan het spoor. Het is kouder dan ik dacht. Na een uur wandelen warmen mijn handen langzaam op en loop ik in de Zodden in de stralende zon.

Maar eerst Hollandsche Rading uit, dat duurt niet lanmg, want zo groot is deze Rading niet. Vrij snel kom ik op het landgoed Einde Gooi, waar de rust is blijven liggen na de nacht. Koeien kijken mij afwachtend aan, maar ik heb geen voer bij mij. Er liggen restanten vlak voor hun neus. Een man is bezig met een auto. Ik kan mijn weg vervolgen. Op mijn pad groet ik een eenzame man die mij nauwelijks merkbaar teruggroet. Hij wil de morgenrust niet verstoren. Ik komt uit op de Huydecopersweg, dat in werkelijkheid een smal pad. Huydecopers hadden het niet breed. Ik herken dit pad, maar waarvan?

Ik kom terug op de Graaf Floris V weg en passeer Vrede-best (en dan te bedenken dat hier vlakbij een kazerne is). Dan zie ik ze liggen: de Westbroekse Zodden. ‘Zodde’ is niet een woord dat ik dagelijks gebruik Een zodde is een laag en moerassig land. Door deze zodden loopt een wandelpad. Het is het Bert Bospad (Bert Bos was boswachter). Hier zie ik een paal;tje met markeringen en ineens schiet het door mijn hoofd: hier hebben Wandellief en ik gewandeld op het Utrechtpad. We hebben toen gepauzeerd in de bijzondere wandelbank met overkapping en met zoddenzicht. Twee auto’s staan ver voorbij het dichte hek geparkeerd. Twee mannen lopen door de zodden met stokken. Een mooie plek om te werken onder de stralende zon. De Westbroekse Zodden zijn een Natura2000-gebied. Dit prachtige gebied wordt beheerd door Staatsbosheer.  

De marges zijn smal om te lopen, voor de wankele wandelaar zijn op gezette tijden bankjes neergezet, de meeste met een plaatje met inscrptie: een bankafschrift. Vroeger werd in de zodden turf gewonnen. Ik herinner mij nog de blokken turf die je in de kachel kon doen. Dat wilde wel branden en verwarmen. Als eerbetoon aan de turfstekers staat een ode in cortenstaal aan de kant van Westbroek. De route slingert door een restant van moerasbos. Pas op om van het pad af te gaan, het kan drassig zijn. Dan ben ik aan het inde van het Bert Bospad en wandel ik Westbroek binnen, een langgerekt dorp, met fraaie huizen en boerderijen die het lint omzomen.

Het dorp stelt twee kerkgebouwen. In het eerste kerkgebouw dat ik passeer zit de plaatselijke Nederlands Gereformeerde Kerk. Dat heeft een boeiende achtergrond. Aan het begin van de eeuw was dit een Gereformeerde Kerk. In het zicht van het ontstaan van de Protestantse Kerk Nederland besloot deze gemeente over te stappen naar een ander kerkverband. De protestantse gemeente van Westbroek zetelt in de monumentale kerk aan dezelfde weg. De beide kerkgebouwen staan naast fraaie huizen en oude boerderijen. Het dorp geeft niet de indruk van armoede of achterstallig onderhoud. Er valt hier heel wat moois te zien. Westbroek gaat over in Achttienhoven (ik heb ze niet geteld), waarna Achterwetering aan de beurt is. Ik steek spoor en snelweg over en kom via een tunneltje door Nieuwe-Wetering. Na ruim 5 kilometer ben ik van het asfalt af en van de passerende autos en niet te vergeten de vele wielrenners.

In Nieuwe-Wetering kan ik langs een verscholen hotel de Prinsenlaan op, een zandpad waar fietsers en wandelaars en honden hun vertier zoeken. Via dit pad kom ik langs Maartensdijk en wandel ik naar het oosten langs een smalle doorgaande weg. Ik heb zicht op grote imposante huizen, waar Rustenhoven er één van is. De buren bewonen een nog groter en wit blinkend huis. Na deze woning ga ik naar het noorden en kom door de bossen van landgoed Eykenstein en andere bossen. Hier geen auto’s maar een enkel wandelend gezin en verderop fietsende vriendinnen die af en toe hun kinderen tot de orde roepen. ‘We hebben net gepicknicked en toen wilde je geen boterham, dan moet je nu niet gaan zeuren om een boterham’. Welke ouder herkent dit niet? Door de bossen en langs de huizen en boerderijen kom ik steeds dichterbij Hollandsche Rading. Werklui staan langs en op het spoor en bespreken gewichtige zaken. Bij de parkeerplaatsen genieten anderen van een lunch die uit een snackbar komt. Dit werk laat zijn sporejn na.

Hollandsche Rading – Groene Wissel 024 – 20 kilometer

5 gedachten over “Groene Wissel 024, Hollandsche Rading

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.