Noaberpad 17 : Stokkum naar Kleve (D)

De wekker gaat om zeven uur af. Een goed moment om nog even om te draaien, maar niet voor lang. Deze zesde wandeldag op rij zal mij naar het einde in het Duitse Kleve brengen. Daar ga ik op dat moment van uit. Mijn gisteravond gewassen kleren zijn vanmorgen helemaal droog. Dat op een dag waarop veel regen wordt voorspeld. Mijn ontbijt kan ik naar mijn slaapkamer rijden op een etagère op wieltjes. Tijdens het heerlijke ontbijt kan ik nadenken over een passende tekst in het Gastenboek. Na nog enig gepraat met mijn gastvrouw wordt het tijd voor mij om te vertrekken.

Ik verlaat Stokkum en kan dan meteen beginnen aan de eerste klim van de dag. Het is de Hulzenberg, een kuitenbijtertje, het hoogste punt van Montferland. Wanneer ik net boven ben komen er drie hardlopers aan, in verschillende stadia van uitputting. Boven op de berg staat een hoge toren. Tijdens een eerdere wandeling in dit gebied ben ik niet naar boven gegaan. Nu heb ik mijn stoute schoenen aan en ga ik de 104 treden op. Op de rondloop boven sta ik op 108,5 meter boven NAP. Die 50 centimeter maakt het verschil. Ik geniet van de uitzichten. Dan de treden af en onmiddellijk scherp de heuvel af. Dat voel ik even in mijn bovenbenen. Verder door bossen en dan een snelweg over. Aan de Duitse zijde is de route veranderd (dit had een waarschuwing moeten zijn) en ik let extra goed op de markering. Er zijn vandaag beduidend meer wandelaars op de been dan in de afgelopen dagen. Van jong tot oud. De volgende beklimming brengt mij in Hoch Elten.

Ook hier is de route veranderd. Net voor de achterzijde van de kerk ga ik in linksaf en ga dan iets naar beneden en achterlangs de kerk en het dorp. Op het smalle pad heb ik prachtige vergezichten over de Rijnvallei. Met een scherpe smalle en slingerende afdaling kom ik uit bij een spoorviaduct dat ik onderdoorga. De route gaat nu langs een smal water. Links van mij werkt de besproeiingsinstallatie. Hier loop ik even op met het Pieterpad. Maar niet voor lang want ik ga door akkerveld verder. Op weg naar Spijk. Onderweg neem ik een korte pauze op een wiebelige bank. Zittend blijf ik overeind. Ik kom door Spijk. Een vrouw die voor haar huis zit vraagt: Pieterpad? Noaberpad. Hier heeft zij niet van terug. En het Pieterpad komt niet eens langs bhaar huis. Vanaf een steenfabriek aan de dijk volg ik de dijk en dat is een heel eind. Het wanhdelenthousiasme wordt even opgebeurd door een stel op hun trouwdag dat poseert voor de fotograaf. Hopelijk is hun innerlijke gloed warmer dan buiten. Bij het dorp Hüthum zijn voetballers druk bezig op het groene veld.

En dan komt het steeds dichterbij. Het grote struikelblok van deze tocht. Hoe kom ik de Rijn over? Er is maar één manier en dat is over de brug. De brug heb ik regelmatig in zicht en dan probeer ik ergens anders aan te denken, maar de brug komt steeds dichterbij en laat zich niet negeren. Zelfs een omtrekkende beweging van het wegenstselsel en de route brengt geen uitstel. De brug over de Rijn bij Emmerik nadert. Vlakbij het begin van de overspanning neem ik een pauze zittend op een vangrail. Ik drink wat en eet wat. Over de weg de ene na de andere vrachtwagen en truck en alles wat maar groot en indrukwekkend en toeteren kan. Honderden voertuigen zijn er op pad met speciale passagiers. Het miezert steeds indrukwekkender en ik haal mijn regenjas uit mijn rugzak. Ik ga op pad en om een lang verhaal niet te lang te maken: ik kom aan de overzijde. Aan de overzijde wil ik, geheel volgens het boekje, mijn weg vervolgen door over te steken en de Oranienmdiek op te gaan. Dan zie ik ineens een sticker van het Noaberpad met de extra mededeling: routewijziging! Ik moet precies de andere kant uit. Nog één keer werp ik een blik op de roze brug. De eerste weg rechtsaf en nog dringt het niet tot mij door. Ik zie een vage witrodemarkering op een paal en ga er vanuit dat deze mij aanmoedigt om recht door te gaan. Ik pauzeer even bij een aardbeienfabrikant. Automobilisten hebben deze Kropse Weg ontdekt als een omzeiling van de file op de hoofdweg. Ik heb al even geen markering meer gezien, maar die zal bij de eerstvolgende kruising komen. Niet dus. Nu ga ik maar eens op onderzoek uit. Wat blijkt? Ik heb niet de laatste editie van de route op mijn TopoGPS staan. Stom. Stom. Stom. De nieuwe route van brug naar Kleve is 5 km langer en interessanter. Dat zal wel. En ik sta niet op de route. Teruglopen naar die bewuste paal met vage marketing, ja, die, dat gaat niet gebeuren, hoewel ik altijd graag de gehele route volg. Ik kijk hoe ik het snelst op de laatste editie van de route kan komen en zet de pas er in. Het zal een lange wandeling worden vandaag. Ik slinger door het vlakke landschap, door de regen, bochten links en rechts, door nederzettingen. Veel asfalt onder mijn voeten totdat ik bij de Voltaireweg kom die onverhard is. De Franse filosoof heeft meermalen verbleven in Kleve en hij hield wel van een wandeling. Hier heeft hij Frederik de Grote ontmoet. Vandaag is het een stuk rustiger op dit pad. Dan kom ik onder de Klever Ring weg door, langs water dat Wetering heet, aan de andere zijde ontsnapt mij een wauw want ik zie Kleve en de torens die boven alles uitsteken. Ik loop over een lange onverharde laan. Links zie ik achter een veld met jong gewas een waterval neerstorten, telkens opnieuw. Ik kom door een uitgerekt en mooi landschapspark dat genoemd is naar een Prinz Moritz van Nassau. Bomen vangen de meeste regen op. Dan … beginnen van meerdere zijden klokken te beieren. Het is een machtig en tegelijk een warm geluid dat over de stad en in mijn oren komt. Minutenlang houdt het aan. De route heeft nog een verrassing voor mij. Een steile en nog steilere klim (Hertenberg) om uit te komen bij een standbeeld van Frederik de Grote. Vervolgens daalt de weg langzaam naar het centrum. Het duurt nog lang voordat mijn bus naar Nijmegen gaat. Een deel van de tijd breng ik door met een yoghurt-granola-en-nog-wat-hapje en muntthee door bij Belas Kavariner Café, totdat daar de sluitingstijd is aangebroken. Buiten is het droog en er zijn wachtenden bij de bushalte.
Het zijn zes mooie wandeldagen geweest.

Noaberpad 17
Stokkum naar Kleve (D)
36 kilometer