NAAR ASSISI

Te paard?
Nee!
Op een fatbike?
Nee!
Hoe is de Vlaamse Nederlander Mark van Waes dan in Assisi gekomen?
Laat ik eerst opschrijven dat hij er 13 jaar over heeft gedaan om van Maastricht in Assisi terecht te komen. Op zich is het al een prestatie om zo lang onderweg te zijn. Hij start in 2008 met zijn dochter Karlijn in de (Onze-)Lieve-Vrouwebasiliek waar hij als jochie al kwam. Bij hun gezamenlijke start blijkt dat de roomse trekken in pa sterker zijn dan in zijn dochter. Samen op pad op de route van de GR5 en waar dat eindigt zien we wel. Als eens Abram vertrekken zij niet wetende waar zij heen gaan. De deelname van dochterlief stopt in het tweede jaar als snel. Fietsvriend Frans neemt het stokje over en samen gaan Mark en Frans op de fiets verder, dat wil zeggen zij nemen natuurlijk ook trajecten met de trein. Zijn vrouw Elizabeth wil wel meelopen, maar dan moet het wel een doel hebben. Je gaat niet in het wilde weg voetpaden volgen. Zo schakelen de jaren zich aan één. Soms wel wandelen, soms niet. Dan met de trein, dan met de auto, dan lopend, dan liftend. Soms slaat Mark stukken over wegens blaren, ziekte, vermoedheid, gebrek aan zin. Zo schiet het wel op.
In 2015 is hij inmiddels in Zwitserland met zijn Elizabeth. Inmiddels is al besloten om niet naar Rome te gaan, hoe dan ook, maar naar Assisi, de stad van nederigheid vanwege de heilige Franciscus. Het meer van Geneve was al gebruikt om een eindje te varen. Wegens een dringend advies slaan zij het traject naar Martigny over, dan breekt de tijd voor fietsen weer aan. Zo gaan zij door de Povlakte. Dan valt het besluit om door de Apennijnen te gaan wandelen (nou ja, uiteraard niet het hele stuk). Dan zitten we al in 2017. Ten zuiden van Fidenza gaan zij op pad en zij willen de Grande Excursione Appenninica volgen. Nu komen de vragen over het waarom? van het wandelen in deze jaren. Is deze pelgrimage voor Mark een spijtbetuiging voor een buitenechtelijke verliefdheid die 25 jaar achter de rug is of toch niet? Laten we niet vergeten dat wandelaars ook met een stoeltjeslift en met een taxi verder kunnen gaan. In Nederland wordt Mark getroffen door een herseninfarct, een dubbele longontsteking en een delier. Hij gaat naar een revalidatiekliniek om aan zijn herstel te werken. Volgend jaar maar met de tandem?
Uiteindelijk komen zij via ongedachte wegen toch gezamenlijk aan in Assisi en gaan zij naar de kerk van Sint-Franciscus. Op het kerkplein ontmoeten zij een vrouw uit Estland die in 160 dagen van huis naar Assisi is gewandeld opm los te komen van de misdaden van haar communistische vader. Wanneer in de kerk fuga’s van Bach worden gespeeld huilt Mark zachtjes. Hij heeft het gedaan!
In de jaren van begin tot einde houdt Mark zich bezig met de vraag naar bedevaart of pelgrimage of is het gewoon een ‘voet’tocht geworden? Een pelgrimstocht is een verhaal en we hebben verhalen nodig om zingeving te ervaren. Zijn Roomskatholieke opvoeding schittert door de bladzijden heen en zijn eigen overwegingen daarbij. Hij mijmert over hun periodes in Nepal en gesprekken daar, bijvoorbeeld met een man die tegelijk boeddhist en hindoeïst is. Mark is van mening dat je niet twee geloven tegelijk kunt hebben en geeft dan als voorbeeld katholiek en protestant. Laten die twee nu juist takken van één en dezelfde christelijke boom zijn!
Mark van Waes heeft een onderhoudend boek geschreven dat op een goede manier afwijkt van de succesverhalen over lange wandelingen. De aanhouder wandelt uiteindelijk toch verder.

Mark van Waes
Naar Assisi
De pelgrim die niet wist dat hij op pad ging
uitgeverij Noordboek 2026
ISBN9789464715040
127 pagina’s

Dit boek heb ik ontvangen van de uitgeverij voor een recensie op mijn wandelwebsite.