Groene Wissel 148

De Dutch Mountain Trail achter de kiezen.
Wat nu?
Valt er dan nog meer te wandelen?
Gisteren kwamen Henk en ik in Maastricht aan en de Trail zat er op.
Om een beetje de spieren in beweging te houden besluiten we om ook vandaag op pad te gaan.
Nu kan het nog.
We kiezen voor een Groene Wissel die hier in de buurt loopt.
De dames hebben de tijd voor zich en hebben het plan om naar kasteel Schaljoen te gaan.
Wij lopen eerst naar de bakker (bie d’r bekker) die brood en banket en kaas en fijne vleeswaren verkoopt. De eerste twee producten maakt de bakker, de laatste twee producten niet. Ik bestel drie vlaaien om morgenochtend op te halen voor ons vertrek naar het gebied boven de rivieren. En passant leer ik dat er een verschil is tussen vlaaien en Limburgse vlaaien.

We gaan nu op weg naar een punt dichtbij de start van de wandeling en dan komen we op een hoek frater Venantius tegen, de zingende frater uit Schin op Geul, één van de bekendste kleinkunstjes van Wim Sonneveld. Hier is het Frater Venantius Heukske. De tekst van deze gezongen conference was van Michel van der Plas en de muziek van Harry Bannink. Met de frater in ons hoofd wandelen we naar de Sint Mauritiuskerk en gaan dan niet door naar het station waar de Groene Wissel officiëel begint. We gaan de Graafstraat op in westelijke richting en komen snel buiten de bebouwde kom. Langs de straat zijn meerdere gelegenheden om te eten en te overnachten. Waar een klein dorp sterk in kan zijn. We komen langs twee minibiebs en links stroomt beneden het straatniveau de Kleine Geul. Het Oostervoetpad is zoals bekend een voetpad. Een man komt aan op de fiets, stapt af en loopt verder. Is onze wandelende aanwezitgheid zo dwingend of zat er een kleine verhoging in het pad waar de oudere man niet tegenop kon? Het zijn vragen die zonder antwoord blijven. Het voetpad brengt ons bij de Drie Beeldjes. Jezus aan het kruis, daarnaast Maria en aan de andere kant is Johannes, de trouwe leerling. In het voetstuk van Jezus is op latere datum nog ruimte gemaakt voor de heilige Rochus. Over een houten brug steken wij de Kleine Geul over. Misschien was het zonder brug ook gelukt.

We krijgen steeds meer zicht op kasteel Schaljoen, waar kan worden overnacht, er is ook een Brasserie (waar de dames later op de dag naar toe willen) en er is ook een echte kasteeltuin. Wij zien dit alles aan en wandelen verder, er is meer te doen vandaag. We steken eerst de Geul (de enige echte) over en vervolgens de N595. Dan gaan we verder op de Sint Jansbosweg (er zijn wel heel veel sinten in deze streek), passeren zijn kapel en gaan verder boswaarts. Er valt ook hier niet te ontkomen aan een enkele omgevallen boom en een holleweg. Langs een smalle asfaltweg (met oplettend landbouwverkeer) eet ik een eenpersoons vlaai uit de hand op. Een heel prettige versterking van mijn suikergehalte. Wij zijn inmiddels aangekomen in het beroemde Gerendal, dat wij eerst in noordelijke richting verkennen en vervolgens via een andere weg in zuidelijke richting te gaan. Bij de Onderste Gerendalsweg zien we in een oude boomgaard met hoogstambomen een paar vrijwilligers met een lange stok met daaraan een netje om de appel op te vangen mocht die te ver van de boom vallen. Vanaf een erf in de vork van twee wegen komen nog meer vrijwilligers aanlopen. Iets verderop is het werkkantoor van Staatsbosbeheer. Hier wordt gewerkt en geen drinken geschonken voor bezoekers. Aan de Gerendalseweg staat een bankje met uitzicht. We horen ook de bosbouwmachines die bomen omwerken tot gestapelde stammen. Een paar andere vrijwilligers brengen eten en drinken naar een tafel bij de orchideeëntuin. Daar zullen de vrijwilligers verrast worden met koffie, thee en pizza. Een vrijwillige dame legt één en ander aan ons uit, terwijl achter haar Mechelse schapen luieren of gras eten.

Na onze pauze met uitzicht (maar wel met boswerkmachinelawaai) gaan we verder. We nemen niet de IJzerenweg, maar een smaller pad. Dit pad brengt ons door een bosperceel en dan op de grens van bos en veld naar de Dorpsstraat van Scheulder. De route gaat naar rechts, maar Henk heeft een terras gezien aan zijn linkerzijde. Daar wil hij naar toe. Het is Brasserie Pir Joy. Op het terras is nog plaats. Fietsers en wandelaars ontmoeten elkaar hier, zelfs een enkele automobilist schaart zich onder de langzamen. De waard loopt rond met een T-shirt met achterop de tekst: Zot zijn doet geen zeer! Zijjn vrouw babbelt met de klanten en zorgt voor ontspanning en plezier. We nemen soep en drinken en kunnen gevoed weer op pad. We gaan langs de zuidkant van het dorp over de Weg achter Scheulder (waarom moeilijk doen wanneer het makkelijk kan?). Aan de oostzijde van Scheulder komen we op een naamloos pad waar veel dassenburchten zijn gemaakt in de hellingen naast het pad. Maar de das zelf zien wij niet. Waarschijnlijk is het te warm voor een das. Tussen de velden door gaan we naar het noorden. We zien koeien, waar we eerder deze week alleen jongvee zagen. Bospercelen en velden en akkers wisselen elkaar af totdat we bij Sousberg komen. Langs hotel Bemelmans, ja, onderdak genoeg in Schin op Geul. We zien oudere mensen aan tafeltjes bij het raam. Zij kijken uit over een mooie tuin. Dan komen we terecht bij restaurant De Herbergier en kunnen we de laatste meters naar ons onderkomen afleggen.
Het is een prachtige tocht over smalle paadjes, holle wegen, langs dassenburchten, over wateren, door bospercelen en steeds met vergezichten.

Groene Wissel 148
Schin op Geul
13.3 kilometer