
We beginnen onze tocht tussen het kleine dorp Strucht en het iets grotere dorp Schin op Geul. Strucht is de komende week onze thuisbasis. Daar hebben ook onze dames hun thuisbasis, in een apartement bij Hoeve Kroonen. Dat een voetpad in Strucht het Struchtervoetpad heeft verbaast ons niet. Wij gaan vol goede moed op pad naar het treinstation van Schin op Geul. Onderweg in Schin komen we een bijzondere minibieb tegen. Het is een hondenbieb. In het kastje hangen geen honden maar stokken voor honden, een riem, een halsband. Voor het kastje staat een drinkbak. Van het treinstation Schin op Geul gaan we naar het treinstation Eygelshoven.
Maar wat is onze tocht? We gaan op pad om de Dutch Mountain Trail te lopen. Volgens het boekje van de route is het een ruige wandeltocht. Nu zijn Henk en ik niet de ruigsten, toch gaan we op pad. In het boekje wordt uitgegaan van vier etappes voor de 100 kilometer van station Eygelshoven naar station Maastricht. Wij nemen 5 dagen voor deze ruige tocht. Vijf dagen om aan het einde van onze dagelijkse tocht weer terug te keren naar Strucht.

Goed, we zijn op weg en gaan van start vanaf station Eygelshoven. Niet het grootste station in ons land, maar voldoende om ons op de juiste plaats te brengen. Wij zijn niet de enigen die op de juiste plaats zijn. We zien twee koppels met rugzakken die naar het pad gaan dat wij ook nodig hebben voor onze Trail. Dat begint goed. De twee koppels zien wij niet meer terug. Later worden we nog ingehaald door een echtpaar. Voor ons is de Dutch Mountain Trail een Dutch Mountain Snail geworden. Bij buurtschap Hopel gaan we een weg 13% omhoog. Dat lukt goed en daarna gaan wij het Strijthagerbeekdal in. Langs enkele waterwerken komen we na drie kilometer aan de voet van de Wilhelminaberg. Deze berg is één van de zeven steilste bergtoppen van Zuid-Limburg. De route- en routegidsmakers houden wel van enige overdrijving. Deze berg is genoemd naar de oude koningin en is tegelijkertijd een puinhoop. Het is een steenstortberg (klinkt iets vriendelijker) van de aloude staatsmijn Wilhelmina. Deze werd in 1906 geopend en in 1969 gesloten. Wilhelmina heeft de sluiting van haar mijn dus niet meegemaakt. Een bos groeit nu op de puinhoop en op de steile paden is het gruis nog wel te herkennen. Het is hier steil. Nadat ik éénmaal onderuit ben gegaan, haal ik de wandelstokken van mijn rugzak. Henk is mij al voorgegaan. Wanneer we even aarzelen op een breder pad wijst een vriendelijke vrouw waar wij moeten zijn. Enige bekendheid heeft deze tocht hier. Uiteindelijk komen we boven aan, terwijl het echtpaar dat ons eerder passeerde nu kan beginnen aan de afdaling. Boven op de berg is een kunstwerk geplaatst waar je ook op rond kan fietsen, zo laat een andere bezoeker ons zien. Er is ook de mogelijkheid om op ski’s naar beneden te gaan en via een lange trap (508 treden) aan de andere kant van de berg. We zien aan meerdere horizonten steenstortbergen, zelfs ons buurland Duitsland is niet vies van een steenstortberg. We missen compleet het terrein van Pinkpop en Megaland. Onze afdaling gaat minder moeizaam dan onze opstijging. We komen over het terrein van een groot hondenuitlaatgebied (een soort Pinkpop, maar dan voor honden). Van het groen gaan we in een harde overgang naar een lege showroom aan de Strijthagenweg. Dan langs de beroemde velden van RKTSV (in Terwinselen) waar net de spelers van een tegenstander het complex betreden. We passeren twee rotondes en steken daartussendoor een Provincialeweg (voor de liefhebbers: het is nummer 300) over. Een eenzame verkeersregelaar houdt de wacht bij een oprit. Er mag niemand door, zelfs wandelaars niet. We mogen wel binnen bij Gaiazoo, maar daar hebben wij nu geen belangstelling fvoor. Aan de lage parkeerplaats te zien denken meer mensen er zo over.
We gaan het groen weer in bij het Ansteldal. De brandweer is druk bezig met collegiaal overleg aan de oever van de Anstelerbeek. En daarna kost het even moeite om de juiste weg te vinden. Weg is wat overdreven. Eerst springen we een watertje over, maar dat blijkt niet de bedoeling te zijn. Even terug en dan langs de oever en dan een bruggetje over waaraan een hek de tekst Pad afgesloten ivm gevaarlijke situatie hangt. Het hek staat evenwijdig aan het paadje. Hieruit blijkt wel dat wij bezig zijn met een ruige wandeltocht. We hebben nog geen idee wat ons te wachten staat, zelfs al op deze dag. Het paadje wordt steeds smaller en een haag van brandnetels is ons nabij. Een omgevallen boom zorgt voor logistieke problemen, maar die kunnen we gelukkig overwinnen. Wanneer wij ons ontworsteld hebben aan de brandnetels komt een jonge (vergeleken met ons) vrouw ons achter op lopen. Zij draagt een grote en zware rugzak. Zij is van plan geweest om ook in 5 dagen deze tocht te lopen, maar gezien de weersverwachting voor morgen gaat zij vandaag al verder lopen. En weg is zij met kordate pas. Tussen de bomen door zien wij Kasteel Erenstein, één van de vele kastelen in het zuiden van Limburg. Ik verwacht binnenkort een Dutch Castle Trail, enkel in Zuid-Limburg. Niet alleen een kasteel passeren wij, maar ook een zuiveringsinstallatie. Het kan gewoon. Langs verkeerslichten en bochten gaan we verder tussen Ham en een spoorlijn op een helling, langs een man die een uitweg zoekt voor zijn blaasinhoud, heuveltje op, heuveltje af. Bij een koepelachtig overkapping, genaamd De Tempel, staat de vrouw met grote rugzak bij een bankje en zij is zojuist begonnen met het zetten van een vers kopje koffie. Zij verklaart dat zij veel heeft meegenomen. Wij gaan koffieloos verder en dan is er drukte. Het is bij de Hamboskapel, vlakbij een begraafplaats. Hier zijn vele scouts bij elkaar. Allemaal dankzij dankzij Pius XII, althans die naam zie ik staan op de kledij van de hopman die ons enthousiast vertelt over de vele scouts die vandaag bezig zijn, met de trein (het Miljoenenlijntje heeft hier vlakbij een station) worden vervoerd en van pleisterplaats naar pleisterplaats gaan om allerlei spellen te doen.
Wij gaan verder en komen langs de helder stromende Bleijerheiderbeek. Langs de beek staat een bankje dat ons uitnodigt. We nemen plaats en kijken zo naar Duitsland dat aan de overkant van de beek ligt. Achter ons gaan wandelaars al dan niet in bezit van hond of rugzak. Na onze pauze gaan wij Duitsland in en dan gaat het bijna mis. Bij de Hubertuskapelle (gelukkig wordt er nu niet geschoten), waar een mededeling meldt dat dagelijks de giftendoos wordt geledigd, gaan wij de Heyder Feldweg op met stevige pas totdat wij bemerken dat wij ons dienen op te houden aan de andere zijde van de Amstelbach. We kijken of we ter plekke de Bach over kunnen steken, maar zelfs mijn zeer muzikale wandelgenoot ziet geen kans om deze Bach te verslaan. We lopen terug en bij de kapel wijst een echtpaar ons op het juiste pad aan de juiste zijde van de beek. Op dat moment komt de vrouw met grote rugzak er ook aan. We lopen even gezamenlijk op en dan is zij er weer vandoor. De tocht over het smalle pad langs de Bach is prachtig, er is wat tegemoetkomend verkeer en een groep loopt meer naar links ook in dezelfde richting als wij.

Bij het grote goed Obermühle slaan wij rechtsaf en dan, na de Fatima Kapel, slaan wij linksaf af de velden in. Deze onverharde weg heeft zelfs een naam: Pütz-Eich-Weg. Een drietal wandelaars komt ons tegemoet, zonder rugzakken, een blinde man wordt begeleid door zijn ouders (dat laatste vermoed ik). Daar waar wij rechtsaf dienen te gaan om zo op de Geuchter Feldweg te komen, zien wij een reclame-uiting op een paaltje. Linksaf is een boerdij met winkel in twee talen. We gaan het stoffige pad op en komen bij de grote boerderij (Geuchter Hof) en bij het onbemande winkeltje dat buiten de boerderijpoort staat. Een Nederlandse vrouw die hier vlakbij woont staat ons even te woord en legt ons één en ander uit. Geld kan worden gedeponeerd in een bakje en er is ook een QRcode om mee te betalen. Terwijl we in de kleine winkel staan komen meer bezoekers/klanten. Tijd om verder te gaan. terug naar de Geuchter Feldweg, die wij op zijn tijd verlaten voor de Dicker-Busch-Weg. Dit is een smal paadje door een akker met suikerbieten (?). Dan roept Henk plots: Hier heeft mijn ex-collega gelopen en een foto gemaakt en naar mij gestuurd. Deze collega heeft recent de Dutch Mountain Trail gelopen. Ik maak in de akker een foto van Henk die stijlvol poseert. Wij trekken verder en bereiken Forsterheide. Deze plaats telt minstens twee bushaltes. Ik twijfel over de derde halte. Je kunt van hier met de bus naar het Limburgse Bocholtz gaan. Hier hebben we bijna 15 kilometer van de route achter ons. We hebben al besloten om door te lopen tot 20 kilometer en dan naar Bocholtz te gaan, te voet. We gaan verder door de velden, langs imposante windmolens in Im Kitzwinkel. Voordat wij de E314 onderdoorgaan worden we gewaarschuwd voor een mogelijke overstroming in de tunnel. Er wordt melding gemaakt van een omleiding, maar op het kaartje kunnen wij de omleiding niet vinden. Gelukkig is de tunnel droog. In de omgeving van Butterweiden komen we nog enkele restanten tegen van een Duitse verdedigingslinie (deel van de Siegfriedlinie van ruim 600 kilometer) van onze oosterburen. Net doen of je daar iets wilt gaan doen, en dan gauw Polen binnenvallen. Hier ligt ook nog een oude spoorlijn. Op de rand van bos en akker gaan we op een grote steen zitten en kijken naar het zonnige veld. Achter ons, in de diepte, ligt de spoorlijn.
Bij Knotenpunt 14 ontmoeten we een jongedame met rugzak die van de andere kant ons tegemoet loopt. Wij gaan hier van de route af en lopen naar beneden over de Froonkuijlsweg, die overgaat in de Bergweg. Wanneer we de Pleiweg opgaan zijn we bij de huizen van Bocholtz. Aan een tuinhek zijn twee wandelschoenen vastgeknoopt. Over de Wijngracht komen we bij de Heiweg, daat staat een bushalte, maar het duurt nog even voordat de bus komt. We lopen langzaam door naar de bushalte aan de Schoolstraat en wachten op wat komen gaat. Wat er komt is in ieder geval een bus.
De eerste en prachtige dag zit er op.

Dutch Mountain Trail
etappe 1
Station Eygelshoven naar bushalte Bocholtz
24,59 kilometer
Voor de bewegende beelden, zie dit keer Strava:
https://strava.app.link/jlodhTYTy6b
Ontdek meer van Willems Wonderlijke Wandelingen
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.