Driebergen/Zeist naar Maarn

We treffen elkaar in de huiskamer van station Driebergen/Zeist.
Het is hier druk.
We kunnen toch plaats nemen op de luie stoelen in de verste hoek.
Wandelaars (herkenbaar aan wandelschoenen, rugzakje, dopper) lopen in en uit.
Ouders met kleine kinderen in de herfstvakantie van hun leven.
Jonge mannen, oude tieners wijzen in gele hesjes wegen en sporen.
Wij gaan op pad na drinken en een koek.

De eerste horde is de drukke Hoofdstraat tussen Driebergen en Zeist. De loopbrug komt goed van pas en wij lopen verder en herkennen de route van de vorige etappe op de 11 stationswandelingen op de Utrechtse Heuvelrug. We gaan door Park Beerschoten met een klassiek gebouwde koepel en ouderwets bespeelde sportvelden. Hoewel er geen treinen rijden tussen Driebergen/Zeist en Maarn rijdt er toch een trein, een lege trein, over het spoor. Het wachten levert een kort moment van bezinning op. Langs Haagje gaat de route verder in de buurt van Groot Heidestein en op weg naar landgoed Bornia. We staan even stil in een grasweide en genieten van de zon. De dag is koud begonnen. Ik verwacht deze koud in de ochtend niet meer, maar het is toch al half oktober. De A12 is nadrukkelijk en onzichtbaar aanwezig. Een stroom van geluid komt onze kant uit. Een paar huizen staan vlak tegen de spoorlijn en de snelweg aan. Een man met zijn zoon komen ook even in de zon staan. De jongen draagt de telefoon voor zich uit om de route te kunnen volgen. Vlakbij een heideveldje staan een gebogen boom tussen twee zandpaden in. Groeit de boom verder met een volgende boog? De zon laat zich steeds meer gelden en dat voelt goed op mijn huid.

Een deel van de open ruimte is afgerasterd met schrikdraad. Is deze beveiliging voldoende bescherming tegen een springende wolf? Er zijn momenteel geen schapen binnen de omheining. Langs een gemengde zandverstuiving en heideveld ten zuiden van Austerlitz gaat de tocht verder. We komen uit bij de weg die Traay heet. Hier is het van belang om goed op te letten. De weg gaat onder de snelweg door en de tunnel is smal. Gemotoriseerd verkeer kan niet van beide kanten tegelijk de tunnel in. Het kán wel, maar je komt niet ver. Er is hier een speciaal mbord voor ruiters met de tekst “bij ruiters 2 minuten rood licht”. Boven dit bord hangt één verkeerslicht. Schuin boven het bord hangen drie verkeerslichten onder elkaar. Het onderste groene licht daarvan brandt en vertoont een fiets. Vier lichten, ruiters en fietsers. Waar blijven de wandelaars. Het is onoverzichtelijke verkeerssituatie. Moeten de ruiters te paard over de weg of over die strook die lijkt op een fietspad? Tot het uiterste gespannen gaan wij de tunnel in en komen heelhuids aan de andere kant de tunnel uit. Nog even en we kunnen gelukkig weer een bos in. Hier is Landgoed Den Treek Henschoten. Het immense landgoed is eigendom van meer dan 600 nazaten van Willem Hendrik de Beaufort, die in 1807 het Landgoed Den Treek kocht. Later kwam door het huwelijk van een kleinzoon van W.H. Landgoed Henschoten er bij.

In het Mollebos komen we twee loslopende honden tegen met een vrouw en een meisje. De vrouw blijkt geen vergunning te hebben om hier met loslopende honden te zijn. Verderop zijn er wel mensen met een hond aan de riem. Langs Het Grote Bos met flinke hekken er om heen gaan we verder door de bossen. Op de noordoosthoek van het grote bos gaat we op een dwarsbalk pauzeren om een broodje en een kommetje drinken te verorberen. We kijken uit op velden en zien paarden. Uit het bos komt een zestal ruiters te paard. Beter hier op het paard dan in een woestijnzandbak op een manege. We gaan verder door een militair oefenterrein. Blijkbaar is op deze dinsdag het weekend al begonnen want vriend noch vijand is hier te vinden. Bij de Stamerweg passeren wij een bord waarop de wolf welkom wordt geheten. Op al onze tochten op de Veluwe en de Utrechtse Heuvelrug hebben wij nog niet het genoegen gehad om een wolf te ontmoeten, laat staan een hele familie. We komen door Hoog Moersbergen en dan steken we de drukke N227 over en komen uit bij de ingang van het SBI. We gaan rechtsaf om even later linksaf te slaan, maar dan kunnen we niet verder. Wegens bouwwerkzaamheden is onze route hermetisch afgesloten. Ik herinner mij van vorige wandelingen dat je ook over het terrein van Zonneheuvel/SBI kunt lopen om zo op de route terug te komen. Zo gedacht, zo gezegd, zo gedaan. En het lukt. Even verder komen we uit bij een volle parkeerplaats en een vol terras van Helenaheuvel. We dienen even te wachten voordat we een tafeltje kunnen krijgen. Bij onze bestelling wordt gezegd dat het wel 40 minuten kan duren voordat het eten wordt geserveerd. We besluiten om alleen te drinken en zien de wachtrij op het terras groeien. Vanaf de parkeerplaats lopen mensen af en aan. Wat een drukte hier. Na afloop gaan we nog even buiten het terras op een omgevallen boomstam in de zon zitten. Daarna gaan we verder de Kaapse Bossen in . We passeren op gepaste afstand Huis Te Maarn, dat nog steeds particulier wordt bewoond. Onze weg blijft door de bossen gaan tot we aan de rand van Maarn komen, langs het oude dorpshuis en dan onder het spoor door en daar zien we de informatie over het vervangend vervoer. We gaan naar links en dan zien we de bushalte. Nog een paar minuten en dan komt de bus naar Bunnik.
We hebben er wederom een mooie wandeling opzitten.

Bart van der Schagt
11 stationswandelingen over de Utrechtse Heuvelrug
station Driebergen/Zeist naar station Maarn
13 kilometer

Voor een bestelling van het wandelboekje, klik op de rode titel hierboven.

Voor de bewegende beelden: klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vXOdrmKxAkq