Hollandsche Rading – Baarn

We ontmoeten elkaar op station Utrecht Overvecht.
Vandaar gaan we door naar het beroemde station van Hollandsche Rading.
Aangezien Henk net zijn coffee-to-go (meeneem koffie) op heeft kunnen we de drinkgelegenheid op Het Perron overslaan. Er is meer in het leven dan koffiedrinken.
We bevinden ons hier op de grens van de provincie Utrecht en de provincie Noord-Holland. Wij gaan onder de A27 door en dan gaan we het bos en Noord-Holland in. Een wandelaar met rugzak en drinkbeker gaat ons voor, maar zij zal al spoedig een andere weg inslaan. Op de plaatselijke kaart van Google Maps ziet het er naar uit dat ter plekke een groot vliegtuig is neergestort, maar wij zien hier onderweg niets van. Wat wij wel zien is een stijging in het landschap. We komen uit tot bijna 30 meter boven NAP. In de buurt van het Erfgooiersbos komen wij een zoel tegen. Hier kunnen de wilde Gooische dieren even badderen en verkoeling vinden. Wij laten de zoel rechts liggen en gaan verder naar het noorden. Ter hoogte van de wildwissel over de A27 gaan wij naar het oosten. We steken de Hollandse Sloot die geheel drooggevallen is over. We lopen nu door het Maartensdijksche Bosch. Het is hier stil. ‘Zelfs de vogels zwijgen.’, zegt Henk, terwijl hij met gespitste oren ronddraait om zijn as.

Wie ook zwijgt is de hazelworm. Zijn stoffelijk overschot is geplaatst op een platte paal op een kruising van paden en wegen. De hazelworm is een pootloze hagedis. Deze worm heeft een flinke knauw gehad, waarschijnlijk van een vogel. De kans dat je een levende hazelworm tegenkomt is niet groot. En wanneer dat toch gebeurt dien je er met je tengels vanaf te blijven. De hazelworm mag niet worden gevangen, verstoord of gedood. We komen door het landgoed Eyckenstein, een coupure in het landschap, langs het Koos Vorrinkhuis (een huis voor vrienden van de natuur). Zo komen wij op de Koudelaan, waar het druk is met werkende mensen die iets aan de weg doen. Dit is niet de enieg plaats in het dorp Lage Vuursche waar wordt gewerkt aan de weg door wegwerkers met zeer grote machines. We besluiten om op het terras van de Vuursche Boer te gaan zitten. De boer is weliswaar niet thuis, maar we laten ons niet kennen. Soep en pannenkoek is inmiddels beschikbaar in de keuken. Vanaf onze strategische positie zien wij nog twee restaurants, aan de overzijde van de Dorpsstraat. Na onze zeer verdiende pauze steken wij de Vuurse Steeg over en gaan het bos in en stuiten op het grote hekwerk met electra en camera’s. Dit is onderdeel van de gouden kooi van onze oude prinses. Zou zij wel eens een pannekoek of een koninginnesoepje nuttigen op een terras om de hoek? Wij gaan de Roedenlaan op en dan met een grote boog om het Pluismeer heen.

Het wordt tijd voor De Stulp. Een bekend gebied voor ons beiden. We nemen plaats op een bankje en genieten van het uitzicht en, wederom, de stilte. Een enkele wandelaar komt voorbij, de één sneller dan de ander. Kort daarop stuiten wij op een volgend hek. Iets minder koninklijk dan het hek bij Lage Vuursche. Het hek is ook beduidend lager en we zien ook geen camera’s. Hier achter ligt het voormalige paleis Soestdijk. We wandelen een heel eind langs het hek. Af en toe is er een toegansgshek (of uitgangshek), maar die hekken zitten met kettingsloten op slot. Onbereikbaar achter een hek ligt de Willemlaan. Ook voor mij ontoegankelijk. Scouting Merhula is goed hersteld van de brand enige jaren geleden. Nu staat er een sjiek clubhuis. De grond is ooit in bruikleen gegeven door koningin Julianna. In het oude onderkomen van de marechaussee huizen nu asielzoekers. Wij steken de Amsterdamsestraatweg over en komen in het Baarnse Bos waar honden los mogen lopen. De honden worden aangeraden om dicht bij de paden te blijven omdat er nog wel eens wild in het bos is. De Baarnse honden zijn zo welopgevoed dat zij zich aan het vriendelijke verzoek van de boswachter zullen houden. In de Grote Kom springt een hond op en neer. Andere honden bewegen zich voort in het langzame ritme van het baasje of bazinnetje. Ons ritme neemt af bij het zien van De Generaal. Het zonnige terras aan de boszijde laat een wenkend perspectief zien. Wij nemen uiteindelijk plaats aan een grote houten tafel. Het terras is dichtbevolkt. Rondom ons is nog enige ruimte. De tijd tikt op de plaats. Het station is nog ver weg.

Bart van der Schagt
11 stationswandelingen over de Utrechtse Heuvelrug
station Hollandsche Rading naar station Baarn
12,2 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vdORzYe5erO