Goilberdingenpad

De temperatuur is rond het vriespunt.
Misschien wel precies op nul graden.
Niet er onder en niet er boven.
Bij de ingang van het parkeerterrein met als toegangsbord de informatie over het Klompenpad zet Wandellief mij uit de auto. Zij gaat naar haar zus in Culemborg. Ik ga het Klompenpad Goilberdingenpad lopen. We hebben een hectische reis achter de rug met files en omwegen. Het startpunt ligt bij fort Werk aan het Spoel. Dit is niet een opleiding voor wevers van kostbare textielen, maar een onderdeel van een Waterlinie. Hier wordt Holland verdedigd tegen indringers. Ik zal onderweg vele sporen van verdediging tegenkomen. Ik ga van start op het Schootsveld, de naam zegt het al. Kom niet in het schootsveld, maar hier kan het wel. Ik hoop dat iedereen zijn kruit al heeft verschoten. Zonder ongelukken loop ik langs de weidse parkeerplaats en ga naar het zuiden. Hier zie ik meerdere restanten (waaronder een kogelvanger) van de Waterlinie. Doelloos in het landschap. Aan het einde van het pad kom ik aan bij de Prijsseweg die ik linksaf op ga. Ik passeer de Witte Schuur waar ik kerstpakketten kan kopen. Aan één pakket kom ik al niet toe. Direkt na deze schuur gaat de route rechtsaf. Het is een smal pad en een glibberig pad. Aan mijn rechterhand een hek met draden. Het spoor dat middenop het pad zijn gang gaat loopt schuinop richting draad. Op zeer korte afstand ligt aan mijn linkerhand een brede sloot (zonder naam ?), daarachter ligt een nieuwbouwwijk van Culemborg. Een hardloper aan de overzijde gaat haar eigen gang. Ik loop geconcentreerd over het smalle pad. Aan het einde kom ik in een bosstrook en gaat het rechtsaf. Hier loop ik langs de Prijsche Wetering. Het pad is bij tijden moeilijk begaanbaar, maar uiteindelijk kom ik uit op de Zoowijkseweg. Ik kan rechtdoor, maar dat is de verkorter. De hoofdroute gaat linksaf. Dan kom ik op de Stokvisweg, maar zo koud kan het nu toch niet zijn?! Over een smal en besneeuwd bruggetje gaat de route door grasland, dat niet recentelijk is gemaaid. De route gaat om de Zandput heen. Hier zou een speelveld De Tuinpiraat moeten zijn, maar mij valt niets op. Misschien is dit gehele gebied wel speelgebied. Piraat of niet. Mijn aandacht gaat uit naar de glibberpaden. op het terrein dat vlakbij een provinciale weg ligt. En onder gehoorsafstand van de snelweg A2.

De Stokvisweg heeft zijn tentakels diep in het landschap gezet. En op diezelfde Stokvisweg komt een extra lus van de route aan bod. De hoofdroute is 15 kilometer en de extra lus bedraagt 3 kilometer. Totaal 18 kilometer. Om de A2 over te kunnen steken is het nodig om eerst de dijk op te gaan via een bijzondere stenen trap, die nog het meest lijkt op een grote driekwart V in het landschap. De lange poot van de V is een reguliere stenen trap. De halve lange poot lijkt ook een stenen trap, maar staat schuin op die andere. Hierdoor is de korte poot voor mij onbegaanbaar, maar een uitdaging voor anderen. Deze bijzonder trap kan trouwens wel enig onderhoud gebruiken. Waneer ik via de Diefdijk de snelweg overga zie ik een kazemat in camouflagekleuren grotendeels verzonken in de aarde. De Diefdijk ligt trouwens net aan de Utrechtse kant van de grens met Gelderland. Op het gebied van Gelderland kom ik een unieke bunker tegen. Deze bunker uit 1940 is doormidden gezaagd met een diamantzaag. Een strook van een meter breed is er uitgehaald. Het uitzagen van die strook van een meter duurde vier weken. Aan de gladde muren aan weerskanten van het pad zijn met enig intensief kijkwerk onder de juiste belichting nog de sporen van de diamantenzaag te zien. Nu is het stil in dit besneeuwde landschap. De rechte lijn met wandelpad strekt zich uit tot in het water. De wandeling gaat verder door de nabij gelegen grienden. Hier schuilt nog sneeuw op plaatsen waar de zon niet komt. Sporen laat ik achter.

De lus van de bunker is deels heen-en-weer. Terug naar de gespleten bunker die een mooie pauzeplek is. Ik ga binnen zitten. Met zicht naar links en rechts en boven. Over de snelweg, over de V-trap naar beneden de polder in, door nat grasland en dan terug op een tentakel van de Stokvisweg en dan brengt de hoofdlijn van de Stokvisweg mij naar de Diefdijk. De Diefdijk ligt recht in het landschap. Links beneden liggen boerderijen en woonhuizen, rechts beneden ligt akkerland. Langs de weg een kraampje met pakjes hooi en snuisterijen voor de kerst. Tegen betaling mee te nemen. Op een kruising kan ik rechtdoor de Diefdijk vervolgen tot aan Fort Everdingen. Rechtsaf kan ik naar de Witte Schuur, maar ik ben nog steeds niet van plan om een kerstpakket te bestellen. Linksaf kan ik de Lange Meent op. Dat spreekt mij aan. Maar al snel sla ik af om op een doodlopende weg (een weggetje? een paadje?) te komen die zich siert met de naam Korte Meent. Wat hier aan de rechterkant van de Korte Meent staat is een aangeregen verrassing van huizen en huisjes en kassen en kasjes en opbergschuren en opbergschuurtjes. Zelfs tref ik hier een Stress Free Zone aan. Links van het pad staat een bord dat er duidt dat hier alleen voetgangers thuishoren, maar de strook ongeregeld vastgoed gaat nog iets verder. Meent is een gemeenschappelijke weide en het zou kunnen dat zowel de Korte als de Lange Meent een grens van de gezamenlijke meent vormden. De Korte Meent komt uit op de Lekdijk. Vlak voordat Everdingen opdruikt aan de kant van de dijk ga ik de Everdingerwaard in. Kan ik hier met droge voeten verder. Het blijkt allemaal mee te vallen, behalve de modder in deze uiterwaard. Het is stil en verlaten, zelfs vaart er geen schip voorbij. Is het pauze? Bij de inlaatsluis van Fort Everdingen sla ik af naar het zuiden. Linksaf gaat het pad naar een voetveer (dat nu niet vaart, zelfs geen voet ver). Rechtdoor is ook mogelijk, maar ik ga linksaf langs de waterverbinding tussen de Lek en Fort Everdingen. Vlakbij Fort Everdingen probeer de dijk naar de Noodweg op te komen. Daar heb ik enkele pogingen voor nodig, want de modder geeft mij onvoldoende vastigheid onder mijn geprofielzoolde wandelschoenen. Uiteindelijk boven aangekomen kan ik mijn handen schoonmaken. Het is ook hier stil en verlaten totdat een auto het terrein komt oprijden. De horecagelegenheid Fort Brouwerij is gesloten. Geen koffie. Geen thee. Geen appelgebak. Geen frisdrank. Ik dwaal over het terrein (dat ligt in Utrecht en Gelderland) waar ook een camping is waar een eenzame camper staat. Via een bijzondere loopbrug over een sluis (?) ga ik uiteindelijk terug naar de Lek maar nu in de uiterwaard Goilbedingen.Uiteindelijk kom ik terug bij Fort Werk aan het Spoel. Daar houdt Caatje open huis aan de Lek. Een gezellige horecagelegenheid. Ik kan buiten mijn wandelschoenen schoon borstelen met een constructie waar drie bezems in passen, zo kan ik met een gerust hart en redelijk schoene schoenen naar binnen. Ik bestel een chai latte en een handjevol bitterballen en wacht op Wandellief.
Een mooie wandeling is dit. Goed om terug te komen in een ander jaargetijde.

Culemborg
Klompenpad
Goilberdingenpad
18 kilometer