Klompenpad Batouwepad

Het is lang geleden dat ik in Lienden ben geweest. Tijd voor een hernieuwde kennismaking. In Lienden en omgeving zijn meerdere klompenpaden aangelegd. Ik kies vandaag voor het Batouwepad, dat in de naam doet vermoeden dat ik aangekomen ben in de Betuwe. Tijd om Lienden (en later de gehele Betuwe) te verkennen aan de hand van klompenpaden. Het informatiebord van deze wandeling staan aan het begin (of einde) van de Verbrughweg. Aan de overzijde van de weg wordt door een horecabedrijf voorbijgangers opgeroepen om in het hol van de leeuw te komen, op een groot oranjedoek. Het hol is momenteel gesloten. Daarom ga ik de Dorpsstraat in en loop door tot ik aan de voet van de Johanneskerk kom. Dan ben ik op de Papestraat. Dat is wel een aardige naam bij het kerkgebouw van de Hervormde Gemeente Lienden. Aan de Papestraat zijn de leerlingen (en niet alleen zij) van de openbare basisschool druk bezig met een springkussen dat op het voorplein is opgesteld. Het wijst naar een komende vakantie, waarin kinderen de hele dag kunnen springen en slapen op een kussen. Op de Rijnbandijk loop ik op hoogte door het landschap. Links van mij zie ik bomen en struiken in ordentelijke rijen. Rechts van mij zijn waterwegen van kleine en minder kleine omvang zichtbaar. Zelfs een Nieuwe Waaij ontwaar ik. Alles komt voorbij in stilte met af en toe een druppel uit den hoge. Ter hoogte van de Beemdsestraat stap ik van de Ringdijk af, langs een minibieb kom ik en dan ga ik de velden in.

Ik ga een wetering over, aan de andere kant van het water loop ik terug, passeer De Lange Morgen en dan met een haakse bocht, vermoed dat ik op een erf terecht te komen, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Ik ben aangekomen bij de Bontemorgen. Wat is deze morgen? Wat is een bonte morgen? Het is geen lange morgen, dat is wel duidelijk. Die lange morgen ben ik al gepasseerd. De Bontemorgen is een lange en smalle klinkerweg die uitkomt op de Rijndijk. Links en rechts staan huizen verscholen in en achter het groen. Huizen van allerlei rangen en standen. Wat een verrassing, een samenroeping van huizen en kleine erven. In een wereld van groen. Ik kom uit op de Rijnbandijk en spoedig loop ik op de Marsdijk, maar alweer spoedig ga ik de uiterwaarden in. De uiterwaarden van de Nederrijn. Bij hoog water zal het hier wel onmogelijk zijn om te wandelen. Nu is er alle ruimte om te wandelen. Eén landbouwmachine is aan het werk in de uiterwaarde. Wanneer ik achterom kijk zie ik twee dames naderbij komen. Zij zijn verkleed als wandelaars. Lopen zij op het Klompenpad? Even later lopen zij nog steeds achter mij aan. Het wordt bijna ongemakkelijk. Op de Marsdijk slaag ik er in om de dames van mij af te schudden, denk ik. Ik vervolg mijn weg over de Drosseweg en na een haakse bocht blijft ik op de Drosseweg en langs een voor mij naamloze plas. het pad gaat vlak langs het water, langs een gereserveerde vissteiger. tegen het einde van mijn wandeling vlak langs het water zie ik een man en een vrouw en een dochter, in gezelschap van twee alpaca’s. Even vraag ik mij af of ik al zo ver ben gelopen dat ik alpaca’s tegenkom. Of zijn zij zelf van verre gekomen?

Ik steek de Remsestraat over en ga het gebied van kwekerijen in, zojuist heb ik de twee wandelende dames nog achter mij gezien. Ik ben al bijna op de helft van mijn wandeling. Ik kijk uit naar een wandelbankje. Die tref ik aan langs een perceel gras. Ik neem uitgebreid de tijd voor een lunch, maar de dames komen mij niet achterop en voorbij. Zijn zij verdwaald in de gebied van kwekerijen en opstallen? Ik haal opgelucht adem. Bij de Rosmolenweg ga ik nog om een grote plas heen. Vanuit dat gebied zie ik vakantiehuisjes. Hier is het Rijk van Batouwe (naamgever van dit pad?), dat er uitgestrekt en tegelijk leeg uit ziet. Een grootse entree, maar wat zit er achter? Aan de andere zijde van de weg is een natuurkampeerterrein. Dat is van geheel andere orde.

Aalst ligt op mijn weg. Een woongebied, een buurtschap dat valt onder gemeente Lienden. Helaas, de gemeente Lienden is al sinds 1 januari 1999 geen zelfstandige gemeente meer en valt inmiddels onder de gemeente Buren, dat heeft tenminste koninklijke allure. De belettering van het bord (zie de foto boven) wijst op oude tijden. Aalst wordt langzamerhand van het bord gevaagd. Langs een burgemeestersweg ga ik naar het westen totdat ik een erf op gestuurd wordt. Hier is zorgboerderij Hoog-Broek. Mensen zijn aan het werk op het erf en in de tuin. In een mooi gebouw zie ik op de eerste verdieping mensen in vergadering bijeen. Mijn weg gaat verder over het erf totdat ik bij de drukke Provincialeweg kom. Op de hoek van de Meertenweiseweg (niet te verwarren met Meertenwei) staat een verkooppunt waar vele eieren te koop zijn. Een vrouw in een grote auto laadt ei naar ei in haar auto. Inmiddels ben ik ingehaald door een stevig doorwandelende man, die twee drinkflessen op zijn heupen heeft. Door de landerijen met veel kwekerijen van bomen, waar ik vele malen dezelfde naam tegenkom ga ik verder. De man loopt steeds een eind voor mij uit, langzamerhand neemt hij meer en meer afstand van mij. Aan de rand van een perceel perenbomen staat een metalen wenteltrap met een uitkijkplatform bovenaan. De bomen in de nabijheid hebben bijna de wenteltrap overgenomen. Toch lukt het mij om boven te komen. Inmiddels is de man verdwenen. Vlak bij Ommeren kom ik langs Appelcafé Gruun, vervolgens kom ik langs het Streekmuseum dat er staat ter nagedachtenis van de belangrijke steunpilaar van de omgeving: Baron van Brakell. Samen met zijn barones woonde hij op het huis Den Eng. Hij zette zich in voor een goede impuls voor de landbouw in de omgeving van Ommeren. Bij Huis Den Eng raak ik even het spoor kwijt in de tuin, het lukt mij om mij te herpakken en ik kom weer op de weg naar Lienden, waar ik mijn wandeling afsluit bij het Infobord.

Lienden
Klompenpad Batouwepad
16 kilometer