Noaberpad 9 : De Lutte naar Glanerbrug

Het station van Glanerbrug is een grensgeval. Ingeklemd tussen het Nederlandse Enschede en het Duitse Gronau. Er is één perron. Iedereen die zich wil verplaatsen, naar oost of naar west, komt terecht op dit ene perron. Eén perron met één abri, dat al vol is. Wanneer de trein uit Duitsland stopt stappen enkele passagiers uit. Ook enkele medewerkers van de Koninklijke Marechaussee maken kennis met het perron. Eén passagiers heeft het voorrecht om te mogen praten met een marechaussee terwijl een collega in de buurt blijft. De derde collega loopt het perron af.

Een vrouw komt op mij af. Zij vraagt of ik mee wil doen aan een enquête van ProRail. Aangezien ik ook prorail ben besluit ik tot het invullen van de enquête, die betrekking heeft op het perron waar ik nu ben. Het gevolg is dat ik de meeste vragen kan beantwoorden met n.v.t. Dat bespoedigt de zaak. Ik meld alleen iets over meer beschutting op het perron. Wanneer ik in de stilstaande trein te Enschede zit komt er een man op mij af met de vraag of ik een enquête wil invullen. Wanneer ik vertel dat ik dat zojuist in Glanerbrug heb gedaan vertelt hij dat het daar smerig is, er wordt gedeald, onlangs stond iemand daar met een mes te zwaaien. Ik begreep uit zijn woorden dat het niet ging om een circusartiest die een nieuw meisje zocht voor zijn act als messenwerper.

Eerder op de dag word ik wakker in de pipowagen, maar zonder mijn eigen mamalou. Het ontbijt wordt op het tafeltje binnen uitgestald. Zoetigheden vermijd ik. Na betaling ga ik aan de wandel. Eerst naar het centrum van De Lutte, een bezoekje aan de SPAR en aan de Plechelmuskerk. Ik heb een korte ontmoeting met de hellehond en dan ga ik op weg op De Lutte te verlaten langs bosrijke slingerpaden. De Boerrichterseesch sla ik niet over. Gelijkvloers kruis ik het spoor, de snelweg ga ik via een brug over. Bossen en open velden wisselen elkaar af. Vandaag zijn er veel fietsende medemensen op de been.

Even voorbij de Judithhoeve (1912, genoemd naar een dochter van grootgrondbezitter Helmich Benjamin Blijdenstein een zoon van de oude Blijdenstein die aan de basis stond van de Heidemij) neem ik een pauze op een boomstronk. Ik ben nu in het Haagsche Bosch, onderdeel van het landgoed Oldenzaalsche Veen. Een en al rust hier wanneer ik geniet van boterhammen en sojadrank (zonder suiker). Mijn wandeling gaat verder door bossen, langs heidevelden en hondenuitlatende personen. In het bosgebied De Tip kom ik langs een grote steen. Hier raakten drie oude marken elkaar.

Intussen begint het onrustig te worden boven mijn hoofd. Donkere wolken menen zich boven mijn hoofd te moeten ophouden. Jas aan. Jas uit. Tijdens één van die aan/uit momenten kom ik langs een uitgestrekt autokerkhof. Hier staat een autodeur open, daar een achterklep. Een stoel staat buiten. Wanneer je een onderdeel zoekt voor een oude auto, kom gerust een langs.

Vlak voor de Duitse grens bij Glane neem ik een pauze langs een smal pad. Twee stoelen staan hier in de berm. Het is droog wanneer ik het pak sojadrank leegdrink. Meerdere fietsers komen voorbij. Geen wandelaars. Wanneer ik net weer op pad ben word ik ingehaald door een fietsend echtpaar. De man heeft een BoB achter zijn fiets en een grote landkaart aan zijn stuur. Tweehonderd meter verderop passeer ik beiden. Zij zijn druk in gesprek in de stilstaande modus. Even later halen zij mij in. Links en rechts van de smalle weg staan oude bomen en grote boerderijen. Hier vlakbij stond het klooster Glane. Nu staat net aan de Nederlandse kant van de grens in Glane ook een klooster. Het lukt mij net niet om dit klooster te zien. Het is de plek van de Syrisch-Orthodoxe gemeenschap en de zetel van de bisschop. Ik steek een spoorlijn over. Jas aan? Of toch niet? Over de doorgaande weg kom ik in Glanerbrug. Net voordat ik de grens oversteekt passeer ik een goed bezochte Konditorei. Veel fietsen buiten, veel mensen binnen. Van de grens ben ik zo bij het station. Weer een mooie wandeldag.

Noaberpad 9
De Lutte naar Glanerbrug
19.4 kilometer