Waterliniepad 9

A27 onderdoor.
A27 onderdoor.
A27 onderdoor.
A12 onderdoor.
A27 onderdoor.
Vandaag kan het Waterliniepad wel Snelwegpad worden genoemd.
Laten we de spoorwegen niet vergeten.
En ook niet de drukke N-wegen.
En bruggen.

En toch … heb ik vandaag over en door veel groen gelopen.
Je kunt wél om Utrecht heen en deze tocht is een wisseling van vele gezichten.
Van het welige groen en de bebouwing en het geruis op de achtergrond.
Van park naar fort.
Voor de wandelaar die uitziet naar verandering is dit een goed traject.

De aanlooproute vanaf station Overvecht (Utrecht) is snel voorbij. Ik kom aan bij Fort Blauwkapel en daar kan ik mijn route vervolgen. Mijn regenjas heb ik veilig opgeborgen in mijn rugzak. Het belooft een droge dag te worden. Op de Bastionweg wordt deze belofte ruw verbroken. De regenjas kan ik uit de rugzak halen en daarna de regenhoes om mijn rugzak doen. Het regent, niet fel, maar zacht, voldoende om nat te worden. Temidden van hardlopers ga ik naar Voormalig Fort Voordorp. Temidden van verkeersborden over snelheid en wie er hier mag rijden hangt aan dezelfde paal het bordje Praktijk voor voetmassage. Het bordje heeft dezelfde stijl als de andere bordjes. Is dit een service van de wegbeheerder?
Aan de andere zijde van de A27 kom ik uiteindelijk terecht in Bloeyendael, een parkachtig gebied, waar vrijwilligers zich in zetten voor het behoud en onderhoud van dit gebied. Het is geen gebied dat helemaal keurig aangeharkt is. In dit jaar is Bloeyendael lid geworden van het groene initiatief Parkmakers. Deze organisatie wil het groen in de stad verbinden. Langs de Bildtse Grift kom ik door een tunnel onder de WATERLINIEWEG bij een begraafplaats en vandaar gaat het naar het Wilhelminapark waar het een drukte is. Twee mannen doen openluchtoefeningen op een matje, een groepje ouderen staat in een kring en doet bewegingen die passen bij hun leeftijd, fietsers fietsen overal door heen, vier mensen (met rugzak) staan met papieren in de hand rond te kijken, groepjes studenten kruipen bij elkaar. Een vrouw met kleine hond vertelt mij over de activiteiten van studenten. Dan staan er twee ouderejaars en de nieuwelingen liggen op de grond en worden bevolen en afgeblaft. Vreselijk! Op het einde formuleerde de vrouw het iets anders, maar dit is een keurig nette website. Over de Prins Hendriklaan kom ik langs de plek waar Trui van Lier vele Joodse kinderen heeft gered tijdens de tweede wereldoorlog. Verderop in de laan staat het beroemde Rietveld Schröderhuis. Ik ga wederom de Waterlinieweg onderdoor, passeer de gebouwen van University College Utrecht en de Kromhoutkazerne. Verderop kom ik langs Zwembad Krommerijn en een oud tolbord bij restaurant Het Oude Tolhuys. Aan de andere kant van de snelweg kom ik uit bij Fort Rijnauwen. Ik heb er 10 kilometer opzitten en ga zitten op een bankje in het groen, bij de Vossegatsedijk. Ik heb uitzicht op het terrein van het Fort. Slechts de gracht en onwil scheiden Fort en mij. Tussen brood en thee door pleeg ik een paar telefoontjes. Verder is er veel stilte.

Over het Vagantenpad en een brug kom ik op het Jaagpad langs de Kromme Rijn. Aan de overzijde staat Theehuis Rhijnauwen. De ligstoelen tussen Theehuis en het water van de Kromme Rijn zijn bezet. Mensen leven hier in de zon. Ik verlaat de Kromme Rijn en over het Bunkerpad kom ik uit bij de plaatselijke provincialeweg en over de Achterdijk kom uit op het terrein van Fort bij Vechten. Een informatiebord geeft aan dat op maandag het Fort is gesloten. Toch kan ik naar binnen want de houten brug ligt open. Dan door de smalle kloof waar het gevaar van alle kanten looft. Loop ik in de val? Binnen in het fort wordt her en der gewerkt. De deur van het Waterliniemuseum staat open, het museum is dicht. Even verderop zijn de deuren van de toiletten dicht, maar kunnen worden geopend. Een opluchting.

Naast het Fort Vechten ligt nog een fort, dat wil zeggen daar stond ooit het grootste en oudste Romeinse fort van wat nu Nederland is. Castellum Fectio, dat was de naam van het Fort. De contouren zijn herkenbaar in het landschap geplaatst. De enkele tekst op stenen vervagen met de tijd. Wanneer ik even later een spoorlijn onderdoorga kom ik op de Fortweg en ook in een gebied waar de vruchtbomen staan. Ook de enorme Manege Zilfia’s Hoeve valt op. Het lijkt er op dat de komende dagen iets groots staat te gebeuren op dit terrein. Voor de verandering maar eens een snelweg met extra wegen onderdoor over de Wayensedijk. Het begint steeds warmer te worden de temperaturen gaan ver boven de 25 graden uit. Op het erf van Boer Gijs zie ik een bankje staan. Boer Gijs heeft ook een automaat bij het bankje staan. Daar verkoopt hij bijzondere appels en ook flessen appelsap. Ik besluit om één fles appelsap tevoorschijn te halen. Het is heerlijk en gekoeld. De driekwart liter doet het goed in deze warme tijd. De lege fles laat ik achter bij de automaat. Buren van Boer Gijs hebben een groot volkstuinencomplex onder glas. Ik passeer het uitgaansgebied Down Under waar gewerkt wordt aan een festival dat wel eens de naam Smeerboel zou kunnen hebben.

Dan sta ik plots tegenover de bouwsupermarkt Hornbach. Daar ben ik een paar keer geweest, maar niet om te wandelen. Gelukkig kan ik via het 2e Veld weg raken. Ik loop tussen het Inundatiekanaal en appelgaarden. Een man rijdt op een kleine trekker met vier karren er achter de bongerd in. Vanuit de gangen tussen het laaghangende fruit hoor ik stemmen met vreemde klanken. Ik zie niemand. Tot ik bij Fort De Batterijen kom waar mensen aan het water van het Amsterdam-Rijnkanaal zitten en kijken naar de schepen die langzaam voorbij varen. Via bochten en trappen kom ik boven water. Eerst ga ik over het Amsterdam-Rijnkanaal over een mooie fiets- en wandelboog, met bijpassende vergezichten. Dan komt de Plofsluis, die lijkt op een Bloksluis. De sluis komt heel massief op mij over. Dan komt het Lekkanaal aan de beurt en dan ben ik terug op het droge en volg ik het kanaal naar het noorden. Tussen ruim opgezette huizen kom ik op een pad van een Amerikaanse president. Links is wat groen, rechts domineren auto’s mijn beeld. Links de Structuurbaan op en dan links af en dan, dan realiseer ik mij dat ik te ver ben gegaan. Ik loop terug naar de drukte van de Structuurbaan en daar zie ik de bushalte waar veel scholieren staan. Ik zoek wat schaduw aan de achterzijde van het bushokje. Een paar jongens voeren het hoogste woord om gezien te worden. De lange bus legt aan en door alle openingen dringen scholieren naar binnen. We zijn op weg naar Utrecht Centraal Station.

Waterliniepad 9
Station Utrecht Overvecht via Fort Blauwkapel naar bushalte Noorderveld, Nieuwegein
29,99 kilometer