Randepad

Dit is een wandeling met een vraagteken.
Op de website van wandelzoekpagina staat in rood gegoten tijdelijk gesloten.
Even verderop wordt in een kader gemeld : Tijdelijk gesloten. Pad in Keizersrande wellicht afgesloten.
Het GPX-bestand van deze route is niet te verkrijgen.
Tijdelijk gesloten.
Wellicht gesloten.
Wat is het nu?
Ik ga op pad en misschien ontdek ik het wellicht eventueel. Voor de zekerheid doe ik onderzoek op kaarten en zie dat er een ontsnappingsmogelijkheid is via de dijk tussen Deventer en Olst. Wanneer ik via deze route uitkom bij de Dijkstoel kan ik daar de route hernemen. Ik onderstreep in mijn wandelgids de tekst van de route in de omgeving van de Dijkstoel.

In Deventer ga ik in alle rust op pad. Eén van de hoogtepunten is de Broederenkerk. Deze kerk werd in de eerste helft van de 14e eeuw gebouwd op last van Eleonora, vrouw van de hertog van Gelre. Daarnaast was zij ook dochter van de Engelse koning. Hier blijkt duidelijk dat Eleonora boven haar stand trouwde. Tegen het einde van deze 14e eeuw maakte Geert Grote (van de Moderne Devotie) vaak gebruik van deze kerk en het naastgelegen klooster, evenals zijn Broeders en Zusters van het Gemeene Leven dat deden. Een jaar woonde ik aan de Smedenstraat, pal achter de Broederenkerk. Het duurde wel even voordat ik in de donkere uren gewend was geraakt aan het uitbundige klokgelui. De stemmen uit het verleden lieten het heden niet los. Tussen het station en de IJssel is zeer veel te zien en om bij stil te staan. Ook op deze route. Naast de Broederenkerk, het Burgerweeshuis, hotel Gilde (met een rijke geschiedenis), de Fermerie (op de plek waar ooit het Geertruidengasthuis stond), de Hervormde Kapel (waar ik ooit kerkte) en dan de rivier aller rivieren: de IJssel. Dan onder de oude spoorbrug door. De nog oudere spoorbrug uit 1886 werd door de Duitsers in mei 1940 opgeblazen. Van dit spoor is nog een spoor verwerkt in een passend monument langs het water. Dan volgt een kleine afdaling naar de groene strook tussen dijk en water. Vervolgens gaat de route door de wijk Zandweerd. Ik loop door Plantweerd, een grote ecologische tuin, verzorgd door de buurt met hulp van de Groenafdeling van de gemeente. In de noordwestelijke hoek is het leven veranderd. Ooit stond hier de wereldberoemde schaatsbaan van Deventer. Nationale en internationale wedstrijden werden hier verreden. Zelf heb ik hier ook pogingen ondernomen om te schaatsen, maar toen al gaf ik de voorkeur aan wandelen. Toen werd de baan gesmolten en de rest afgebroken. En jaren en jaren stond dit perceel in braaktoestand. Iedere keer wanneer wij hier langs reden vroegen wij ons hardop af: Wanneer gaat hier iets gebeuren? Na een paar jaar afwezigheid in deze buurt zie ik plots huizen (tiny en large), een grote verscheidenheid aan bouwstijlen, waterplassen dringen de buurt in. Straten dragen namen van Ans Schut, Stien Kaiser, Ard Schenk, Kees Verkerk. Ook komt Rubens voorbij, maar niet op schaatsen. Naast de voormalige ijsbaan liggen voetbalvelden. Mijn oude club CJV’ers bestaat al lang niet meer. De bal is echter nog steeds rond.

Alsof dit allemaal al niet genoeg is voor een enerverende wandeling komt de volgende fase. Ik steek de weg van kunstenaars over. Hier ontmoeten de schilder Rembrandt(kade) en de dichter Roland Holst(laan) elkaar. Na de oversteek kom ik voor een belangrijke keuze te staan. Rechts ligt de Hoevelmansweg, langs de waterzuiveringsinstallatie komt deze smalle weg uiteindelijk uit op de dijk tussen Deventer en Olst (N337). Dit is mijn uitwijkroute. Een man loopt deze weg op. De voorgekookte route gaat echter hier door een klaphek en door een hondenlosloopgebied in de uiterwaarden. Meerdere borden bij het hek geven info over de mogelijkheden. Verderop kan ik van dit lagergelegen pad op de Hoevelmansweg komen. Ter hoogte van die afslag naar de Hoevelmansweg is de doorgang van het betonnen pad versperd door een hek. Aan beide zijden van het hek zijn betonnen platen van het voetpad weggehaald. Bordjes Rustgebied wijzen er op dat in de laaggelegen uiterwaarden nu niet alleen het regime van broedgebied heerst, nu is dit deel van de uiterwaarden het hele jaar niet toegankelijk. Infobordjes geven mij noodzakelijk informatie. Duidelijk is aangegeven wat het afgesloten gebied is. Duidelijk is wat het hondenloslaatgebied is. Duidelijk is wat het toegankelijke gebied (zo nodig met aangelijnde hond) is. Aardig is dat de route in mijn wandelgids helemaal niet door het Rustgebied gaat. De route slaat af en gaat naar het oosten en komt na enkele meters uit op een bocht van een karrenspoor (ook Hoevelmansweg?). Hier ben ik in nog steeds in het toegankelijke gebied. Ik ga het karrenspoor op. Vanaf de boerderij bij het Observatorium komt een auto mij tegemoet gereden. De dame achter het stuur groet mij vriendelijk. Ik groet eveneens vriendelijk terug. Zij rijdt met haar auto over het karrenspoor, maar ja, een auto is ook maar een opgepimpte kar. Ik zie op mijn pad markeringen van het lokale wandelnetwerk. Een man komt mij hardlopend voorbij. Het lijkt alsof dit gebied er voor bedoeld is om je te bewegen. Het spoor komt rakelings langs Natuurderij Keizersrande, een biodynamisch melkveebedrijf. Het bedrijf is geheel zelfvoorzienend. Over een breed graspad en een paar veeroosters en langs een hardlopende man op de terugweg kom ik uit op de dijk. Aan de overkant van de weg staat de Dijkstoel uit het midden van de negentiende eeuw. Het Sallandse dijkrecht gaat terug tot 1308, dat is dus nog voordat die Engelse prinses een kerk liet bouwen in Deventer.

Aan de overzijde van de weg op de dijk ga ik het groen weer in. Ook hier is gebied onder leiding van het IJsselllandschap. Dit is het oorspronkelijke gebied van landgoed Nieuw Rande. Na het groene graspad kom ik op een halfverharde weg, begrensd door bomen in het groen. Hier liep ik vorige week op een andere route uit deze wandelgids. Een man en een vrouw spreken mij aan en vragen de weg naar kasteel De Haer. Dat heb niet direkt paraat. Zij hebben een route op de telefoon, van het naastgelegen hotel Gaia naar het kasteel. Ernstig verdwalen is er niet bij, zou ik denken. Ik bemoedig hen met de woorden: Er is altijd een weg terug. Langs een serie foto’s van het IJssellandschap met teksten van Etty Hillesum ga ik verder. Over de Schapenzandweg (voor schapen is er zelfs geen heide meer), door het bos en uiteindelijk kom ik langs een centrum van hoogspanning, op de Platvoet, de dijk over, verder door Platvoet (echt een wandelgebied!), langs een tennisclub, waar ik twee spelers ontwaar. Nog even en ik ben terug op Zandweerd, aan de rand van de Jan Luykenkolk neem ik een pauze. Het is op dit moment droog. De wandeling is een oefening in het aantrekken en uittrekken van mijn regenjack, om nog maar te zwijgen over de noodzakelijke handelingen om mijn routegids droog te houden. Hup, weer verder door oude straten met namen van oude mensen en de dingen die voorbij zijn gegaan. Wat rest zijn de schilderwerken, de boeken, de gedichten. Aan beide zijden van de Zwolseweg stroomt de kunstzinnigheid mij tegemoet. Uiteindelijk kom ik terecht in het Rijstenborgerpark, inclusief Vogeleiland, waar ook deze route niet overheen gaat. Wanneer ik het Stationsgebouw binnenga is het droog. Ook dit is mogelijk. Gauw wederom mijn regenjas uit.
Het einde van een route, die uitliep op een … !

Marycke Janne Naber
wandelen buiten de binnenstad van deventer (klik op de rode link)
uitgever gegarandeerd onregelmatig 2022
Deventer – Randepad – wandeling 6 – 14 kilometer