Noaberpad 4 : Ter Apel naar Zwartemeer

“Dat heeft u wel verdiend.” zegt de man tegen mij terwijl hij langs loopt naar zijn beschadigde werkbus. Ik zit op een stenen balustrade voor de SPAR in Zwartemeer, met een zojuist gekocht literpak. Ik ben net naar buiten gekomen. Binnen kocht ik eten voor vanavond en extra drinken voor morgen. En een appel voor morgen. “U heeft uw appel binnen laten liggen” zei een andere man op een eerder moment. En hij liep door naar zijn auto. Toen ik weer naar buiten kwam met mijn appel reed hij met weg. Ik drink een liter zuivel, met een smaakje, zonder vet. Mijn ongemeten vochtgehalte wil ik op vijzelen voor dat ik de laatste fase van mijn wandeling inga. Eerst teruglopen naar de route en dan door een hoek van het Bargerveen. Mijn pad door het veen is rustig. Dan kom ik een grote stevige man met ontbloot bovenlijf tegen. Hij wordt vergezeld door een flinke hond die goed onder appèl over het brede graspad loopt. De man groet mij en vraagt naar mijn wandeling. Ik vertel over het Noaberpad. Waar kom je vandaan? Vanmorgen ben ik in Ter Apel begonnen. Dan heeft u een flinke tocht achter de rug. Hij wijst mij de weg die ik moet gaan. Groetend nemen wij afscheid van elkaar.

Afscheid is er ook in Ter Apel. Carol brengt mij een uitgebreid ontbijt. Ik eet terwijl de zon door de open deur komt. Ik zie kippen met hun ochtendbezigheden. Daarachter ligt de tuin. Mijn rugzak heb ik al bijna ingepakt. In de spiegel in de badkamer zie ik een dikke onderlip. Zonder botox, een simpele val heeft dit teweeg gebracht. Na het ontbijt en de goede nachtrust in dit tuinhuis zwaai ik mijn rugzak om mijn schouders. Mijn wandelstok vergeet ik niet. Bij het hek raken Caroll en ik aan de praat en ik bedank hem nogmaals voor zijn attente optreden voor een gevallen man. Joni komt er aan fietsen en onze dialoog wordt een trialoog. Tot ons aller verrassing hebben wij tegelijkertijd in het dorp Krommenie gewoond. Aan het einde van ons gesprek moedigt Carol mij aan om op mijn voeten te blijven staan. Ik ga op pad.

Een flink deel van mijn wandeling gaat langs De Runde, een water dat zich door het uitgestrekte landschap slingert. Het pad brengt mij in Emmer-Compascuum, waar ik van de route afwijken om de plaatselijke Boni te bezoeken. Ver van huis en toch een beetje thuis. Aan de rand van sportvelden neem ik mijn eerste pauze van de dag. Verder naar het zuiden. Langs Foxel kom ik bij Klazienaveen waar ik langs de Willemsvaart een korte drinkpauze neem. Verderop zitten oude mannen langs het Scholtenskanaal, turend naar een dobber. De naam Scholten is hier belangrijk. Hij was een Grunniger industrieel. Zijn vrouw heette Klaziena. Hij zat in de aardappels en het strokarton. Ik ga de bossen van de Scholtenzathe in. Zelfs hier is er weinig schaduw. Wel zijn er mogelijkheden om af te takken naar Emmen. Door bossen en langs heidevelden zoek ik bankje voor mijn broodnodige rust. Die bankjes zie ik pas bij het Willem-Alexanderkanaal, maar dan heb ik ergens onderweg al languit op de grond gelegen. Bij de sluis steek ik over. Linksaf langs een gesloten theehuis en dan een trekpontje. Een man met fiets helpt het pontje vooruit. Zijn vrouw kijkt toe op gepaste afstand. “Niet omvallen!” roept de man mij toe. Ik ga door een wat verlopen kassengebied. Westland II. Langs een visvijver, onder een snelweg door, langs een ongezien golfterrein en dan ben ik in Zwartemeer.

Ik stap het erf van Bed & Breakfast Zonnedauw op. Een man wenkt mij en ik treed nader. Handen worden geschud, namen uitgewisseld. Een korte kennismaking en dan wijst hij mij op een tafel met banken. “Koffie of thee?” Na mijn antwoord gaat hij op zoek naar de chef. Op het erf staan ooievaarsnesten. Een paar weken oude ooievaar wordt door chef en haar naaste liefdevol opgevangen. Dan brengt de dame des huizes mij maar mijn kamer. Tijd om bij te komen. Uit te rusten. Douchen. Eten. Contact met het thuisfront. Pleisters plakken.

Toen viel langzaam de nacht in.

Noaberpad 4
Ter Apel naar Zwarteveen
34.5 kilometer