Heuvelrugroute Amersfoort

Vanuit het Centraal Station van Amersfoort (ja, er is na lang lobbyen een Centraal Station in Amersfoort gekomen) loop ik direct de aanpalende wijk in. Het is het Bergkwartier en, warempel, er is enig hoogteverschil te merken onder mijn voeten. Er is geen ijle lucht te bekennen, maar het is wel vochtig in de lucht. De route slingert door deze wijk met vele huizen gebouwd onder architectuur. Nu zijn ook vele rijtjeshuizen ontworpen door een architect, maar dit is toch wel even wat anders. In deze wijk van betere stand wordt niet alleen gewoond, maar ook naar school gegaan. En wanneer naar school gaan nog niet lukt is er ook opvang voor de jongste burgers. Eén van de scholen is genoemd naar de bekende Johan van Oldenbarnevelt, die in 1547 in Amersfoort werd geboren. Op latere leeftijd werd hij de belangrijkste bestuurder van de Republiek van de Verenigde Zeven Nederlanden. Hij overleed in 1619 in Den Haag. Hij overleed niet rustig in bed, maar op het schavot. Hij was beschuldigd van landverraad. Dit is wel even wat anders dan een openbaar gemaakt privé-appbericht. Hier op de foto staat Johan in volle glorie voor de school die naar hem is genoemd. Op meerdere plaatsen in Amersfoort wordt aandacht aan hem besteed in het straatbeeld. Langs oude en nieuwe huizen kom ik uit bij een klein bosgebied, genaamd Limvioveld. Ik blijf nog even in het Bergkwartier. Bij een rotonde zie ik het gebied waar ooit het ziekenhuis De Lichtenberg stond. Daar had ik ook vele voetstappen staan. Dan kom ik door het uitgestrekte gebied van Klein Zwitserland. Dat is niet de naam van een hockeyvereniging ter plaatse maar van een met enige enthousiame te noemen: heuvelachtig terrein. Om dat te zien is enige oplettendheid geboden. Een groep ouderen staat in een cirkel in een dal en de ouderen buigen door de knieën op bevel. Niet één keer, niet twee keer, maar meerdere keren. Die kunnen straks weer heuveltje op, heuveltje af. Klein Zwitserland brengt mij naar de Stichtse Rotonde, een zeer ruim opgezette rotonde. Achter de reformatorische scholengemeenschappen Van Lodenstein College en Hoornbeeck College langs loop ik door het uitgestrekte gebied van Den Treek Henschoten. Het grote golfterrein Hoge Kleij is leeg. Met dit miezerweer is er geen enkele sportieveling te bespeuren. Vlakbij de kantine slaat van onder een afdakje een dappere golfer ballen naar een groot grasveld. De parkeerplaats is aardig gevuld. Ik kom langs Kamp Amersfoort, een herinneringscentrum aan de verschrikkingen die tijdens de Tweede Wereldoorlog hier hebben plaatsgevonden. Een groep mannen kijkt naar een nagebouwde wachttoren. Eén van de mannen draagt een legeruniform met bijpassende baret. Naast het centrum heeft de politie zich genesteld in vele gebouwen. Tussen de dierenbescherming en een grote consultancy-organiatie door kom ik uit op Laan 1914.

Hier in de omgeving is meer te zien van de Tweede Wereldoorlog. In een grote villa die ik op Laan 1914 passeer zaten tijdens de oorlog hoge Duitsers. Nu kun je er een werkplek huren. Vlak voordat ik de tunnel onder de N227 inga zie ik aan mijn linkerhand het beroemde monument gemaakt door Armando, die hier in de buurt opgroeide en als jochie kon zien wat er gebeurde in het kamp en tijdens transporten van en naar het kamp. Iets van de hemel raakt de aarde. Aan de andere kant van de tunnel zie ik de oude kerktoren van Leusden en daarnaast ligt een oude begraafplaats. Aan de andere kant van de Dodeweg ligt de begraafplaats Maranatha. Nadat ik de snelweg A28 ben overgestoken zie ik voor mij liggen de begraafplaats Rusthof. Deze begraafplaats is ooit aangelegd door de gemeente Amersfoort, maar ligt in de gemeente Leusden. Op het terrein ligt ook een Russisch Ereveld. Naast Rusthof ligt een grote manege waar het nu ook heel rustig is. Ik ga de bossen in en zie een enkele heuvelfietser. Dit gebied heet Willemijntjeshoef. Ik kruis de Kerkweg en kom langs de begraafplaats en langs het Hazenwater. Ik zie borden van de Filosofenroute die is uitgezet door de Internationale School voor Wijsbegeerte, die achter een hek zit. Op de borden staan filosofen met een een kenmerkende uitspraak. Soms hebben filosofen dat, een kenmerkende uitspraak.

Ik steek de snelweg weer over, ditmaal gaat het over een smalle brug voor voetgangers en fietsers. Zo kom ik in Nimmerdor, een bosgebied met grote vrijheid voor honden. Vlakbij De Amershof (de oude zorgwoonvoorziening wordt afgebroken en er komt iets nieuws) staan twee bankjes waar ik pauzeer en twee mandarijntjes eet en een kop thee drink. Na de pauze loop ik de Zandbergenlaan af. Op sommige ramen van de fraaie huizen hangt een protestposter tegen hoogbouw in de straat. Ach, je zult al die oudjes die in die hoogbouw komen te wonen maar in je straat hebben. Ik steek de oude Ponlijn over, die auto’s van en naar het Ponbedrijf in Leusden brengt. Dan kom ik bij de fraai ontwikkelde oevers van de Heiligenbergerbeek. Ooit stond ook hier een ziekenhuis. Het Elizabethziekenhuis. Op enige afstand van de oevers kom ik uit op de Bisschopsweg en daar volg ik de Zwaanstraat. De Stadsring steek ik over in de buurt van de Monnikendam, de oude waterpoort van de stad Amersfoort. Dan begint een prachtige zwerftocht door de oude binnenstad van Amersfoort. Langs eeuwen oude gebouwen, langs kunstzinnige winkeltjes, langs verlaten kroegjes. Twee politieagenten te voet houden mij enige tijd gezelschap, maar het is hen toch niet om mij te doen. Door Plantsoen Noord volg ik het spoor van de Eem. Dan kom ik uit bij de Koppelpoort, die uit de Middeleeuwen stamt. Over Het Sasje steek ik de Eem over. Dan over het kille Eemplein en langs de rotonde. Dan door een puntje van het Soesterkwartier, zo kom ik terug bij het centrale station van Amersfoort.
Het was zeer de moeite waard.

Heuvelrugroute Amersfoort
17 kilometer

Deze route staat in de uitgave:
Ad Snelderwaard / Rob Wolfs
Wandelen over de Utrechtse Heuvelrug
Klik op de titel om naar deze uitgave te gaan op de website van de uitgever.