Zwolle – Zwarte Waterpad

Voor het stationsgebouw van de Hanzestad Zwolle staat Johan Rudolph Thorbecke, die in Zwolle werd geboren op 14 januari 1798 en overleed op 4 juni 1872 in Den Haag. Zijn familie was afkomstig uit Duitsland, waar hijzelf later ook enkele jaren werkte. De grootste roem die Thorbecke vergaarde was als voorzitter van de Grondwetscommissie, aangesteld door koning Willem II, die er voor zorgde dat er in 1848 een Grondwet kwam in Nederland. De Grondwet was grotendeels het werk van Thorbecke zelf. Ik ga er vanuit dat Zwollenaren zich goed houden aan onze Gronwet als eerbetoon aan hun voormalige stadsgenoot.
Mijn eerste stappen zet ik naar Park Eekhout, compleet met kinderboerderij en speeltuin en een monument ter herinnering aan de Zwolse gevallenen in Indië en Nieuw-Guinea. Over de Nieuwe Havenbrug ga ik de oude omgrachte binnenstad van Zwolle in. Als snel kom ik langs het beroemde museum De Fundatie en langs het iets minder bekende museum en belevenis ter gedachtenis aan Herman Brood, die in 1946 in Zwolle werd geboren. Dan gaat mijn weg verder door smalle steegjes, langs oude panden en oude muren, een bezoekje aan een enorme boekwinkel in een oude kerk en over een brug (waar een man naar mij toekomt en om een euro vraagt) bij het Havengebouw.

Via de Pannekoekendijk kom ik over de Hofvlietbrug, dan links af om de dijk te vervolgen. Ik kom langs opstapelingen van fietsen bij wat een centrum voor verslavingszorg lijkt te zijn. Kantoorgebouwen links en rechts, een sportveldje, een tweehandswinkel onder het sportveld. Wegens een padafsluiting moet ik even een andere weg kiezen. Dat is niet de laatste keer op deze route. Zwolle is in beweging met aanpassingen hier en daar. Aan de andere kant van de A28 ga ik verder. Mijn route volgt zo veel mogelijk een oever van het Zwarte Water. Langs de wijkboerderij Klooienberg. Achter het atelier van kunstenaar Gootjes langs, een hoge flat van Prokino (worden kinderen hier opgestapeld?). Even verderop kom ik langs een enorme galerijflat. Draagt deze flat de naam van de Duitse muzikant James Last? Er is in ieder geval voldoende ruimte voor zijn gehele orkest. Op de kopse kant van de flat is een mooie muurschildering met een gedicht van Sarah Lucassen. In het bosgebied dat ten noorden van James Last ligt staat een fatbike in de berm, een man zit gehurkt naast de fatbike en kijkt naar het water in de sloot. Merkwaardige rust in het bos. Geen geluid van het botsen van een honkbal en een honkbalknuppel vanaf het naastgelegenveld sportveld.

Aan de overkant van de Middelweg ligt de Urksteeg. Al snel kom ik bij de Dijklandhoeve. Hier is een boerderijwinkel, als onderdeel van de Zwolse Stadslanderijen. Leuk onderdeel zijn de pipokippen met hun pipo-eieren, een paar passen verderop zie ik de pipowagen met de kippen rond en onder de wagen, de kippen krioelen in het hooi dat op hun perceel ligt. Of je door het eten van pipo-eieren clownesk wordt weet ik niet. Misschien krijg je een aanstekelijke lach. Er is nauwelijks verkeer op de Urksteeg. Een vrouw op de fiets en een vrouw op de fiets met een hondenkar er achter en de hond loopt frank en vrij. Een smal verhard pad gaat naar de bossen van Westerveld. De hond loopt daar voor zijn baasje uit. Een kar van een groen kinderverblijf staat geparkeerd in een berm. Een enkele wandelaar is onderweg. Op het ontmoetingspunt van de Kolksteeg en de Langenholterdijk begint een lus door het bos en langs randen van het Zwarte Water en de Noorderkolk. Tegelijk zijn hier onzichtbare werkzaamheden bezig aan een fietspad. Met dat werk zijn de mensen nog tot in volgend jaar bezig. Ik wandel door het verlaten bos en kijk in nevelige verten. Het bos is als een recreatiebios aangelegd op een oude vuilnisbelt. In de vorige eeuw is ongeveer 50 jaar lang het vuil van Zwolle hier neergelegd. De belt werd uiteindelijk ongeveer 15 meter hoog. Daar is een meter grond overheen gelegd. En nu is er bos en kan er worden gewandeld, wel uitkijken voor mensen op vuilnisbultbikes, die langs kunnen suizen. Gelukkig vandaag niet.
Over de Kloksteeg kom ik bij de noordelijke bebouwing van Zwolle, langs de wijk en het smalle water ga ik verder. Een man blaast het pad schoon nadat maaiwerkzaamheden zijn geweest. Op een groenstrook tussen water en huizen neem ik mijn rust op een bankje. Aan de overzijde van het water zie ik twee hazewindhonden snel heen en weer gaan. Door een groenstrook langs de Middelweg kom ik uit bij de wijkboerderij De Eemhoeve. Een jongen loopt met zijn handen vol naar zijn fiets. Zijn kameraad aarzelt in een deuropening van een schuur. Ik kan hier koffie en thee krijgen voor 50 centen. Het water van De Dobbe is aan mijn linkerhand wanneer ik verder loop. De groenstroken zijn hier nog en ik ga verder. Wanneer ik op weg ben naar de onderdoorgang van de A28 komt een schoolklas mij tegemoet op het trottoir. Elk kind heeft één of meerdere boeken in de hand. Wordt dit een leesles langs De Dobbe? Of op de wijkboerderij? Langs een dahliatuin en een biologische tuindersverening kom ik in Park De Hogenkamp. waar de paden door het groene gras slingeren. Dan een zijtak van de Molenkampsweg, waar ik langs een muur van het Roomskatholieke kerkhof loop en de bovenhelft van een grote kapel zie. Aan mijn linkerhand zijn oude graven te zien. Dan door de Indische buurt en langs de huisjes van het Gasthuis. Langs de oever van de Nieuwe Vecht kom ik op de Philosophenallee. Het is mij niet duidelijk welke filosofen hier hebben gewoond. Misschien biedt een infobordje aan de gevel van een woonhuis helderheid. Ik loop de voortuin in om de tekst te kunnen lezen. Helaas, het gaat om Henk Sneevliet, die niet bekend staat als filosoof. Henk Sneevliet woonde van 1905-1908 hier op een bovenwoning. Hij was gemeenteraadslid in Zwolle en later lid van de Tweede Kamer. In 1942 werd hij bij Kamp Amersfoort gefusilleerd. Internationale bekendheid kreeg Sneevliet toen hij in onze Indische kolonie meehielp om een communistische partij op te richten. Daarna kreeg hij in vroege jaren 1920 het verzoek van de Komintern (de Communistische internationale) om in China een communistische partij op te richten, daar maakte hij kennis met ene Mao. Sneevliet op zijn bovenwoning achterlatend steek ik het Almelose kanaal over, waar ik mooi zicht heb op een watertoren die verbouwd is tot appartementengebouw. Over het Kerkbrugje kom ik terug in de oude binnenstad, langs de synagoge, door de Herman Broodsteeg, door de poort van de Sassenpoort, over de brug van de Sassenpoort en dan langs de volle Huiskamer naar het station.
Binnen de stad, buiten de stad.
Voor de liefhebber met tijd over is er de mogelijkheid om een museum te bezoeken.

Zwarte Waterpad
Wandelen buiten de binnenstad van Zwolle
uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig (klik hier voor bestelling van deze wandelgids)
17 kilometer