Nijkerk via Terschuur naar Barneveld

Meestal weet ik niet hoe laat ik op mijn eindpunt aankom. Dit keer zal het anders zijn. Het tijdstip van aankomst ligt wel ongeveer vast, want Wandellief is op die tijd in Barneveld en dan kan zij mij mee nemen naar huis. Dat is goed geregeld. Nu even een route van hier naar daar maken en vervolgens terugrekenen hoe laat ik kan vertrekken van huis om op tijd te zijn.
Het is nog donker wanneer ik mijn wandelschoenen aantrek en op pad ga. Op de eerste buitenweg waar ik loop is het toch iets drukker met verkeer dan ik verwacht heb. Ik loop strak links langs de weg. Ter hoogte van de zeer oude boerderijen Ehrental en Klein Ehrental (ja, met Duitse wortels, toen Duitse bisschoppen hier nog wat te vertellen hadden) ga ik landgoed Slichtenhorst op, waar deze twee boerderijen bij horen en boerderij Schavenou, verder is er hier ook wijngaard Aan de Brede Beek. Aan het begin van het pad kan ik op een bordje net ontcijferen in de duisternis dat de toegang mogelijk is na zonsopgang. Nu is de zon al ergens opgegaan, dus met enige voorzichtigheid loop ik verder. De paden hebben zich lang kunnen verheugen op regenwater en maken dat duidelijk door flinke moddervorming. Het lukt mij om ongeschonden en op de been blijvend verder te komen. Ik hoop dat ik nog wat reewild kan zien, maar dat gebeurt niet. Alles en iedereen is binnen gebleven.

Vaste grond onder de voeten krijg ik op de Vossenweg, deze weg gaat naar Zwartenbroek, maar ik ga net om dit dorp heen. Ik betreed een klein natuurgebied. Plots houdt mijn route op, dat wil zeggen mijn route gaat verder, maar ik mag niet verder. Een versperring op dit pad en een bordje dat rustgebied vermeld. Ik ben nog niet aan rust toe. T Vrouwenveen stelt mij voor deze verrassing. Ik heb de route gemaakt op de routeplanner van Wandelnet, maar nu moet ik ter plekke wat anders zoeken. Ik volg het pad dat mij naar de Peerweg brengt. Het is op de Peerweg bekend gebied wegens Klompenpaden in deze omgeving. Via de Peerweg en de Wielweg kom ik waar ik wezen moet. Ik zie het pad waar ik gedacht had uit te zullen komen. Ook hier hangt het bordje Rustgebied. De weg die ik vervolgens in sla naar het zuiden lijkt ook wel op een rustgebied. Het is hier stil, slechts de restanten van een privé-vuurwerkshow laten zich zien op het onverharde pad. Nu kom ik in Terschuur, lieflijk gelegen langs de A1. Deze snelweg steek ik over en bij een vistrap langs de Stoutenburgerweg staan een paar picknickbanken , waar van ik er één uitkies voor een pauze. Een enkele auto passeert, verder is het hier rustig, alleen op de achtergrond is het geluid van voorbijgaande auto’s en vrachtverkeer op de snelweg te horen.
Over de Kallenbroekerweg kom ik bij Het Paradijs, een mooi natuurgebied, met enkele boerderijen. Een grote verzekeraar is eigenaar van dit paradijs, dat grotendeels vrij toegankelijk is. Hier ontmoet ik enkele wandelaars die de dag voor de Kerstdagen al enige meters maken. Na het paradijs kom ik terug op de Kallenbroekerweg die ik verder af loop tot aan een andere snelweg, dit keer is het de A30. Ik volg de weg langs de snelweg naar het noorden. Hier is een nieuw landgoed gemaakt. Het is Otelaar, mooi naast de milieustraat van de gemeente Barneveld. Om in Barneveld te komen dien ik de snelweg over te gaan. Dat doe ik met behulp van de man die in het midden van de negentiende eeuw voor een grondwet in ons land zorgde: Thorbeckelaan. Langs sportvelden en slingerpaadjes en oudere woonwijken kom ik terecht in het centrum van het dorp. Ik heb er 20 kilometer op zitten. Onder een afdakje aan de Schoutenhof ga ik zitten. Het is gaan regenen. Het is hier een komen en gaan van auto’s die een slagboom passeren en dan weer terugkomen. Meestal is de vrouw des auto’s uitgestapt om bij de tegenoverliggende bloemisterij een bloemetje te halen om de kerstdagen op te fleuren. Een vrouw komt uit een portiek en haalt haar fiets van het slot. We raken aan de praat over wandelen, iets wat zij graag doet. We wensen elkaar vele goede wandelingen toe. Aan het einde van mijn luchpauze doe ik de regenhoes om mijn rugzak en vervolg mijn weg langs de Oude Kerk, waar in lang vervlogen tijden het huwelijk van Wandellief en mij werd ingezegend. Ik wijk even af van de route om naar het beroemde standbeeld te kijken, nee, niet dat van Jan van Schaffelaar die hier van de toren zou zijn gesprongen, maar een werk van veel recenter datum. Het gaat om het gedenkteken van de aankomst en verblijf van Molukkers in Barneveld. Drie personen staan afgebeeld. Oh Maluku, Tanah Airku ( Molukkenland, mijn vaderland). Over de Jan van Schaffelaarstraat kom ik bij het Kippenlijntje dat ik oversteek. Recht voor mij ligt Kasteel De Schaffelaar, waar tijdens de Tweede Wereldoorlog Joodse landgenoten verbleven en na de oorlog Molukkers. Ik slinger door het bos, passeer de Koeweide, de centrale plek tijdens het immense Ballonfiësta. Aan de achterzijde van het park verlaat ik het park. Hier laat de route mij weer in de steek. Ik moet teruglopen want over het erf van boerderij Esveld mag ik niet. Uiteindelijk kom ik toch terecht op de weg tussen Barneveld en Voorthuizen. Woonwijk De Vaarst ga ik in om het laatste deel van mijn tocht langs de oude spoorlijn te lopen. Het regent nog steeds wanneer ik de finish bereik. Wandellief is al binnen. Nog even en dan de thuisreis, iets sneller.

Nijkerk va Terschuur naar Barneveld – 28 kilometer

2 gedachten over “Nijkerk via Terschuur naar Barneveld

    1. Het is nog een verslag van een wandeling uit 2021. Ik loop een paar wandelingen achter op mijn weblog. Hopenlijk morgen op pad. Ook voor jou vele goede wandelingen in 2022

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.