Wijnwandeling Vijlen

Twee mensen gaan een Wijnwandeling lopen. Langs een wijngoed ten westen van Vijlen en ook één in Holset. Twee mensen waarvan er één helemaal geen alcoholische drank gebruikt. De ander sporadisch en dat betekent zeer sporadisch. Wandellief en ik verschijnen nuchter aan de start op de parkeerplaats van wijndomein Sint Martinus. Wat Martinus met wijn te maken heeft weet ik niet. Hij heeft in ieder geval niet de helft van een fles goede wijn aan een arme man geschonken. Het ging om de jas van Martinus, die hij met zijn zwaard doormidden had gesneden. Hier in Vijlen hangt men blijkbaar aan een losse interpretatie van deze oude geschiedenis.

We verlaten de basis van het wijndomein en gaan op pad. Nadat we de nederzetting Rott zijn doorgewandeld (in het echt is het hier lang niet slecht. ‘Hoe dichter bij Rott, hoe mooier het wordt.’) komen wij terecht tussen de ranken van de druif. Keurig op een rijtje, links en rechts van het pad. Op een picknicktafel met het logo van het wijndomein liggen een paar stukken van een oude wijnrank, klaar om mee te nemen. Er staat geen logo op.

Op het volgende traject van onze wandeling volgen wij het spoor van een wandeling in het kader van het Vijlen in de oude tijd. Her en der staan bordjes met informatie. Op de Groenenweg beginnen wij aan een gestage beklimming op een onverharde weg. De weg heeft duidelijk last van gelaatserosie. Geulen hebben sporen getrokken in dit oude pad. Van weilanden links en rechts komen we in het Vijlnerbos of een buur daarvan. Misschien is het wel het Holsetterbosch. Duidelijk is in ieder geval dat het aantal wandelaars is toegenomen. Vaders en moeders en kinderen wagen zich op door de zon bekeken paden.

Een punt van samenklontering vormt ’t Hijgend Hert. Een café/restaurant dat aan de jacht is ontkomen, maar nu ligt de toerist op de loer, oud en jong en heel jong. Wij trekken verder de bossen in en ontwijken strategisch geplaatste modderpoelen. Smalle stroken vaste grond hebben zich neergelegd langs de uiterste randen van een pad. Een zoon en zijn vader passeren ons als een modderbrigade. Elk draagt een grote rugzak. Zij lopen het Krijtlandpad.

Na ruim 5 kilometer treffen wij een onbezet wandelbankje. Het bankje staat in uitstekende conditie iets van het pad af. Wanneer wij zitten merken wij dat het uitzicht ook in uitstekende conditie is. Prachtige vergezichten. We zien zelfs abdij St. Benedictusberg. Maar ook de kerktoren van Vijlen is kenmerkend aanwezig. Na onze pauze dalen wij af naar Holset waar wij gisteren ook waren.

Ook Holset kent een wijndomein (inclusief logement). Het is Domein Holset Krachtiger kan het niet gezegd worden. Er komt zelfs geen heilige aan te pas. Een smal pad langs en over het domein brengt ons verder. Een smal, belopen pad door een recent geoogste akker laat ons door een zonovergoten perceel lopen. Lemiers blijft buiten de route, want wij stevenen af op Harles. Op de smalle weg ontmoeten wij meerdere wandelaars, al dan niet voorzien van uitlaathond. Van Harles gaat het naar de Oude Trichterweg. Ook anderen zijn op het lumineuze idee gekomen om hier te gaan wandelen.

Dan komen wij aan in Vijlen, het hoogst gelegen dorp van Nederland. De route brengt ons langs huizen waar de Limburgse huizenstijl aan is voorbij gegaan. Opvallend is dat de route niet door het centrale punt van het dorp gaat. Wij doen deze kleine uitstap wel en geheel op eigen initiatief. Wij winkelen in de kleine winkel, bezoeken het kerkgebouw en het kerkhof. Daarna pakken wij de route weer op.

Net buiten het dorp komen wij op een plek van grote historische waarde. Op het eerste gezicht lijkt het alsof in een weiland een paar onopvallende muurtjes van een stal zijn blijven staan. Echter, dit is de plek waar de eerste Nederlandse cementfabriek heeft gestaan. De restanten die wij zien zijn van de tweede fabriek die de eerste verving. Als basismateriaal werd löss gebruikt en het eindresultaat ging over de grens met Duitsland. Gelukkig is van deze historische plek geen pretpark gemaakt, waar kinderen van een glijbaan in een draaiende cementmolen kunnen glijden. Of waar zij voet- en handadrukken in het cement kunnen achterlaten (op tijd weer in beweging komen, kinderen!). Nee, een weiland met restanten en twee informatieborden, die dapper standhouden in wisselende weersomstandigheden.

Wij naderen Rott en daarmee de achterzijde van het wijndomein. We negeren een bordje ‘geen toegang’ en beklimmen een aarden wal en staat direct op het terras van de wijnwinkel. Daar staan wij dan aan het einde van onze wandeling. Er is wijn te drinken en wijn te kopen. Wij bestellen een glas water (er is voldoende gevallen de afgelopen tijd) en een glas druivensap (wit). In afwachting van de bestelling nemen wij plaats op twee stoelen op het gazon, met uitzicht. Nadat ik nog heb gevraagd naar non-alcoholische wijn (‘nee’) reken ik af met de dame achter de balie. We zijn aan ons einde gekomen.

Een prachtige tocht door bossen, open landschappen, vergezichten en druivenranken.

Nuchter begonnen, nuchter geëindigd.

Vijlen – Wijnwandeling – 11 kilometer

2 gedachten over “Wijnwandeling Vijlen

  1. Mooi verhaal Toos en Willem! leuk beschreven.
    De laatste zin deed mij even glimlachen omdat die zin tweeërlei uitleg heeft of misschien wel meer: “reken ik af met de dame achter de balie.”. Een beetje bruut!!
    Fijne dagen verder!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.