rondje Veluwe (08) Dieren naar Rozendaal

We zijn de bebouwde kom van Dieren nog niet eens uit. 

“Kijk, daar woonde mijn opoe de laatste jaren van haar leven.”

“Achter die huizen woont een tante van mij.”

We komen elkaar tegen op het station van Dieren. Samen gaan we op pad om vandaag te wandelen van station Dieren naar station Velp. Mijn zwager is in vol wandeltenue en hij toont zich een Gouden Gids tijdens de wandeltocht. Hij is terug in zijn geboortestreek en de grond van zijn voorvaderen en voormoederen. 

“En daar, … .” 

P1030148

Zo komen we keuvelend bij de plek waar ik vorige week de route heb verlaten. Een mooi pad dat ons de kleurrijke herfstbossen invoert. Het zijn de Middachterbossen, ooit een jachtgebied van de Oranjes. Wij zien slechts een paar makke honden.

 

Aan de rand van de bossen treffen we spoorlijn tussen Dieren en Velp, gelegen op het lage gedeelte tussen het water van de IJssel en de hoogte van de Veluwerand. Achter de spoorlijn staan gebouwen waar ooit Jeugdland was, een plaats voor groepsaccomodatie.

P1030155

We buigen rechtsaf voor de spoorlijn en wandelen over een kleine begraafplaats. Een plaats van geschiedenis en familie van mijn tochtgenoot. Nadat we de begraafplaats op gepaste wijze hebben verlaten steken we het spoor over en kruisen de Middachter Allee. Deze Allee werd in de eerste helft van de zeventiende eeuw aangelegd voor de troepen van prins Frederik Hendrik . In 1767 werd de hele laan gekapt, om een paar jaar later voorzien te worden van een dubbele rij beuken. Daarna zijn er nog een paar kapacties en plantacties geweest. De laatste was in het jaar 1958, toen was mijn Gouden Gids oud genoeg om het zich te kunnen herinneren. 

 

We steken de weg dwars over en lopen de Eikenlaan in. Daar stuiten we op een raadsel. Zendingshuis Rehoboth. Voor mij is er maar één zendingshuis en dat was het Hendrik Kraemer Instituut in Oegstgeest. (Thuis heb ik gezocht naar dit zendingshuis en het blijkt eigendom te zijn van het “Internationaal Zendingsgenootschap Gemeente van Zevende Dags Adventisten Reformatiebeweging”. Dit lijkt mij een afsplitsing van de gewone Zevende Dags Adventisten, de Reformatiebeweging komt op 5 plaatsen in het land bij elkaar, zoals hier in Ellecom).

 

We laten de Middachter Allee achter ons , maar de weg blijft in gouden kleuren zichtbaar voor ons, wanneer we over een karrenspoor wandelen naar een boerenerf.

De eerste tekenen van kasteel Middachten rijzen op en dat betekent dat we op De Steeg afstevenen.

P1030160

Hier is een fraai aangelegde waterweg om de vijanden uit de buurt te houden en ik vermoed ook om voor een fatsoenlijke afwatering te zorgen in dit natte gebied, zo dicht bij de fraaie IJssel. Want de afwatering blijft hier belangrijk.

 

Kasteel Middachten is strategisch gelegen tussen de hoge Veluwezoom en lage moerassige land bij de IJssel. Voor het eerst komen we naam Middachten tegen in het jaar 1190 (nou ja, zo oud is mijn gids nou ook weer niet). Het was toen een vrij goed van Jacobus Mithdac. Aan het begin van de 14 eeuw kwam er een beetje adellijke ruilhandel. Everardus van Middachten droeg zijn bezit over aan de graaf van Gelre, om zo bescherming te ontvangen. De graaf van Gelre was ook niet de beroerdste en gaf het goed terug in leen. 

P1030164

Bijzonder is dat deze Everardus de stamvader is van alle latere heren en vrouwen van Middachten, tot op de dag van vandaag. Het bezit is door de eeuwen heen nooit verkocht,, maar altijd overgegaan door vererving, zowel in de lijn van de zonen als van de dochters. In deze eeuwen zijn er verbintenissen aangegaan met belangrijke adellijke geslachten, ook uit Duitsland. Momenteel is het kasteel eigendom van Franz Graf zu Ortenburg (1953), 25ste heer van Middachten. Alle gebouwen die tot het landgoed behoren zijn geschilderd in rood-wit. In 1673 werd het kasteel grotendeels verwoest door Franse troepen. In de jaren 1694 – 1697 werd het kasteel herbouwd, met als grote inspiratiebron het noordelijk gelegen Paleis Het Loo. Zelfs dezelfde architect werd ingehuurd door de toenmalige eigenaar van Middachten, Godard van Reede. 

P1030165

Vlak voorbij het kasteel en aan de oever van een IJsselse zijtak strijken wij neer op een bankje en nuttigen daar enige zaken. Wanneer we verder gaan nemen we eerst een kleine omleiding, op aanraden van de gids. We gaan op bezoek bij het echtpaar Carmiggelt. Hij was jarenlang columnist bij Het Parool en was dagsluiter op de televisie bij de Vara.  Simon en zijn Tiny brachten vele vakanties door in De Steeg (en kregen de melk van de melkboer, ja, zeker, ook weer familie). Man en vrouw zitten hier gezellig naast elkaar. Het leven van vlees en bloed was wat moeizamer, want Simon hield er vele jaren een geheime relatie op na met de schrijfster Renate Rubinstein.

P1030169

We steken weer eens over, nu in noordelijke richting. We lopen op het landgoed Rhederoord, nu een sjiek hotel en vergaderlocatie, jaren terug was het een hotel in christelijke sfeer (van 1967 – 2003 eigendom van de Nederlandse Christelijke Gemeenschapsbond) en kon je in veel christelijke bladen advertenties aantreffen. Ik hoor nu van huwelijksluitingen op het gemeentehuis van De Steeg, bruid en bruidegom in koetsjes. In het park zien we nog enkele exemplaren van de Sequoiadendron giganteum, enorme bomen, waarover Woody Guthrie nog heeft gezongen, toen hij zong over Redwood Forest. 

We beginnen nu aan de bergetappe, langzaam maar zeker gaat het terrein glooien en golven, stijgen en dalen. Op de rand van bos en hei zetten wij ons neer op een oude boomstam, eten en drinken en verhalen komen te voorschijn. We hebben zicht op de Posbank (niet: de Postbank). We zien wandelaars als stippen over paden en lanen en hei. Van de tocht tot ver voorbij de Posbank heb ik geen foto’s, dit zegt waarschijnlijk iets over de moeilijkheidsgraad van dit gedeelte.

Voordat we de hei verlaten en het gebied van de Zijpenberg in gaan hebben we een volgende pauze op een bankje. Wanneer een man en vrouw ons voorbijgaan over de weg zitten we even in een flinke parfumgeur. Ach, ja, de natuur levert verrassingen op. 

“Kijk daar, zie je die twee motoren in de verte, aan de achterkant van die heuvel kun je mooi sleetje glijden.”

“Daar achter staat de schaapskooi, dat vonden de kinderen altijd mooi.” Hij wijst mij op schapen en op schapen die restanten van een  berkenboom blijken te zijn. De natuur levert altijd verrassingen op. 

 

Via slingerende bospaden dalen we af (maar altijd weer onderbroken door stijgingen) naar een buitenwijk van Velp.  

 

 

We lopen langs waterlopen en een klein meertje. Ik hoor van feesten van jongelui in een oude varkensstal. Een oude Eend om weer mee terug te gaan naar het ouderlijke huis. Tijden van weleer. Vervlogen tijden. De herinnering blijft.

 

P1030174

Het oversteken van een waterval (er is meer dan Loenen) kan onschuldig lijken, maar valt in de praktijk tegen. Een misstap is gauw gemaakt. 

Via een sjieke buitenwijk van Velp gaan we verder. Het wordt voor mij af en toe lastig om de juiste weg rechtdoor, linksaf, rechtsaf, schuin links te vinden, maar gelukkig sta ik er niet alleen voor. Velp is het dorp van Jan Siebelink, de schrijver die zijn vader zag knielen op een bed violen. Zijn vader had een tuinderij en vond de HEERE. Het tekende zijn leven, het leven van zijn vrouw en kinderen.  De tuinderij was aan de andere kant van Velp, in de buurt van kasteel Biljoen, en naast het erf van familie. 

P1030176

 

We naderen met een omweg (klimmen en dalen) het Rozendaalse Veld en daarmee naderen weer een fraai onderkomen. Maar eerst langs een kantoor van Het Geldersch Landschap en Kastelen, met het logo van de Gelderse Roos.

 

En daar ligt kasteel Rosendael, we lopen ongehinderd in het park achter en naast de behuizing. Het park is gesloten van 1 november tot 1 april, maar een mens kan niet alles weten. Een tuinman harkt bladeren uit een waterstroom en groet ons vriendelijk op deze fraaie werkplek.

P1030184

 De ronde toren van het huis heeft muren van vier meter dik, wat waren deze mensen handig met isolatie. Voor Nederland is deze toren de grootste in zijn soort. De vraag is natuurlijk hoeveel er in deze soort zijn. De oorsprong van huis dateert uit 1616. In het jaar 1977 kwam het kasteel in bezit van de stichting Vrienden der Geldersche Kastelen. Het kasteel had toen al een geschiedenis van 700 jaar bewoning achter de rug.

De Oranjerie die bij het gebouw staat is de grootste oranjerie van ons land, die nog in gebruik is, nu als berging. Het ontwerp is van de bekende tuinarchitect Zorcher jr. Het tuingedeelte voor de Oranjerie kent strakke lijnen (Franse traditie), terwijl de rest van het park een landschapsstijl heeft die uit de Engelse traditie komt.

P1030180

Misschien is deze tuin wel beroemd geworden door de ‘bedriegertjes’. Een mens wil nu eenmaal bedrogen worden, en kinderen hebben hier genoten. Je loopt en ineens spuit een fontein. De kunst is om die fonteintjes te ontwijken.  Nu spuit er geen water. We kunnen rustig oversteken. Nog even genieten van een schelpendecoratie die ons doet denken aan de schelpengrot van Paleis Het Loo. 

 

We hebben het officiële eindpunt van deze etappe bereikt, maar dat betekent nog niet dat we er zijn. Van Rozendaal lopen we naar station Velp. De terminale fase van onze mooie en afwisselende tocht. Wanneer we op het station aankomen rijdt de trein naar Zutphen net weg.

 

Nog even wat statistieken van deze etappe:
onze wandelduur (inclusief pauze’s) is 6.15 uur
onze afstand is 24.41 kilometer
onze gemiddelde snelheid is 3.91 kilometer per uur.

De volgende etappe (en dat is nummer 9) gaat van Rozendaal naar Oosterbeek.

Voor meer informatie over deze wandelgids en dergelijke gidsen, klik hier onder op Gegarandeerd Onregelmatig.

Advertenties