traagste Tocht etappe 14

We zijn uit verschillende delen van het land aangekomen op het treinstation dat Naarden en Bussum verbindt. Voordat we elkaar ontmoeten slaag ik er in om een vuistdikke biografie van de beroemde reiziger en avonturier en schrijver Wilfred Thesiger uit boekenkast net buiten de hoofdingang te halen en in mijn rugzak te stoppen. Geen leesvoer voor onderweg. Wel extra gewicht. We gaan van start met de 14e etappe van de Traagste Tocht der Nederlanden. Officiëel begint die etappe bij een bushalte in de vestingstad Naarden. Wij nemen een aanloop van ongeveer 2 kilometer te voet. Het is onderweg minder koud dan verwacht. We zien in de verte Byzantium liggen. Een groot huis in een dwarsstraat. De zon schijnt op de vesting wanneer wij Naarden naderen. Door de Sint Vitusstraat gaan we naar de Grote Kerk van Naarden. Onderweg zet ik een verkeerde stap en het schiet in mijn rechteronderrug (ik heb meerdere onderruggen). Henk heeft na zijn lange reis om op het station te komen al zin in een bak koffie. We kiezen voor Coffee Culture aan de Markstraat. Na enig zit-en drinkwerk lijkt het alsof de plaatselijke bejaardensoos hier haar in intrek heeft genomen. Wij voelen ons thuis. Zelfs een oude hond komt binnen, maar dat wordt niet door een iedere gast op prijs gesteld. Na de rekening te hebben vereffend gaan we langs de Utrechts Poort de vestingwal op. Dit geeft prachtige ver- en nabijgezichten. We maken een halve ronde over de vesting. Het pad gaat op en af, over trapjes en over glibberpaadjes en langs hondenbezitters. Eén vrouw geeft ons uitgebreid uitleg over het hondenras dat zij aan twee leidsels meevoert. We gaan achter het Arsenaal langs, waar allang geen wapens meer worden bewaard. We komen uit op de Kooltjesbuurt.

We komen bij de Nieuwe Haven, die vermoedelijk niet meer de nieuwe is, maar een verouderde versie. Een paar bootjes liggen in het stille water dat een blauwe kleur meekrijgt van de luchten boven ons. Twee fietsen tegen het ijzeren hek hebben een notitie vastgeplakt gekregen aan de fiets over de noodzaak van wijdering. Een oudere vrouw verlaat in een kleine auto de vesting met een slakkengang. Wij wachten geduldig en zij zwaait naar ons. In een vesting is niet alleen geweld aanwezig. Wij gaan naar buiten over de Amsterdamsestraatweg en praten over scholen en reünies en docenten die, om welke reden dan ook, herinneringen hebben nagelaten. We slaan af en gaan in het spoor van een admiraal en dan over het Zuiderzeepad. We volgen even het asfalt en komen dan tot de ontdekking die we het hogerop dienen te zoeken. De rode lijn van onze wandeling gaat door de Schootsvelden van Naarden. Vlakbij de A1 zijn we buiten het schootsveld en kunnen gerust ademhalen en onder de snelweg door. We passeren de jachthaven van Naarden. Dit is een plek waar mensen overtollig geld kunnen parkeren. Varen op zo’n bootje kan een gevoel van vrijheid geven, maar op de fiets kun je meer kanten uit. En dan hebben we het nog niet eens over het gaan te voet. We steken de IJsselmeerweg over. Van Zuiderzeepad naar IJsselmeerweg. We gaan op de grens van ruigte en vlak polderland. Is die ruigte een voormalig golfterrein? Langs het water van het IJsselmeer treffen we een groot gebouw aan. Is het een hotel? Is het een privé-kliniek? Bij een kleine inham daar in de buurt treffen we de restanten aan van een aanleghaventje. Er staat nog een lantaarnpaal aan de oever. Zou deze in het duister nog schijnen? Op de kaart staat hier ‘Reddingsbrigade Naarden‘, het lijkt dat deze plek als eerste dient gered te worden. Vlakbij de A6 staat één overslag. De naam van de baggeraar Van Oord ontwaren wij op iets dat in het water ligt. Het lijkt een plek waar de suggestie van bedrijvigheid langzaam aan het verdwijnen is. Onder de A6 door en wij constaren dat we toch heel weinig mensen tegenkomen, afgezien van een vrouw op de fiets met een tennisracket van Slazinger. Aan de andere zijde van de A6 gaan we slingerend door Voorland Hollandse Brug, waar wij de Japanse Duizendknoop aantreffen.

Dan komen we bij de groene rand van Muiderberg. De rand tussen bebouwing en water. Een aangelegd parklandschap viert een golvend bestaan, alsof het park is aangelegd bij vloed. Henk steekt een paraplu op, die kortstondig het gevecht met de opstekende wind verliest. De balijnen wijzen de verkeerde kant uit. Met enig doelmatig ingrijpen komt de plu terug in de oorspronkelijke stand. Aan het strand is een strandpaviljoen, geheel passend bij de omgeving. Het palviljoen draagt de naam De Zeemeeuw, terwijl wij constateren dat zeemeeuwen niet bestaan. Misschien zijn deze volgels ooit opgegeten in een voorganger van dit paviljoen. Binnen is het warm en het drinken is warm en de soep idem dito. Om nog maar niet te spreken van de kroket en de omelet en de gesprekken aan andere tafels. We hebben uitzicht over het water en binnenkomende gasten. Alles is onder contrôle. We bestuderen het einde van onze etappe en de mogelijkheden om daar te vertrekken met het openbaar vervoer. Er is een ‘korte’ route met meerdere overstappen en een ‘langere’ qua duur met minder overstappen. We zullen ons laten verrassen. We stappen op en gaan de wind in en de frisse luchten. Langs het water en dan hoog langs de Dijkweg. Een moeder fietst met twee kleine kinderen tegen de wind in in de richting van Muiden. In de verte zien wij het Muiderslot. Van deze afstand kunnen wij niet zien of er nog rederijkers aanwezig zijn, die bij een knapperend haardvuur elkaar gedichten voordragen. We passeren een oud huis dat op de dijk is gebouwd. Aan de overzijde van de weg staat een nieuw huis in moderne stijl. Ter hoogte van de Noordpolderweg verandert het pad. Het lijkt een vrij nieuw onverhard, maar stevig, pad. Dit loopt iets prettiger dan op pad waar het glijgevaar steeds langs het pad loert. Wanneer wij bij de vestinggracht komen gaan we naar het zuiden. Henk vertelt over een concert dat hij jaren terug in het slot bijwoonde. We gaan Muiden binnen, maar, helaas, in het Muizenfort is geen openbaar toilet. Dit betekent dat de volgende alarmfase bij mij intreedt. Langs het Ravelijnspad en de vesting gaan we naar Fort H. Zonder het in de gaten te hebben loop ik door een achteringang naar binnen en ga linea recta naar de juiste plek. Daarna ga ik naar buiten en dan krijg ik een telefoontje. Henk zit binnen bij het openhaardvuur. Nu is die haard niet zo open want er zit glas voor het vuur. Ik ga naast het glas zitten en krijg, op bestelling, een glas rooibos. Even rust. Na onze pauze gaan we naar de bushalte aan de Mariahoeveweg. Na een korte wachttijd nemen we de bus naar een P+R, waar meerdere bussen vertrekken naar het Amstelstation te Amsterdam. Dan de lange treinreis, deels staand, naar een warm huis. Na de twee busritten vragen wij ons af hoe je in de deze buurt nog een zandpadgarantie kan krijgen. Zoveel verharding. We hebben de volgende etappe nog niet op de website van http://www.wandelzoekpagina.nl zien staan. Maar deze etappe hebben we achter de rug. Weer een geheel andere landschap dan eerdere etappes. Op naar Amsterdam.

Traagste Tocht etappe 14
station Naarden-Bussum naar Naarden Vesting en door naar Muiden
18 kilometer