Oxepad

Het is een belangrijke dag vandaag.
Herdenking van D-day in 1944.
Verkiezingen voor het Europees Parlement.
Mijn stem heb ik al uitgebracht.
In Colmschate passeer ik twee stemlokalen.
Eén in een tapperij annex eethuis.
Het andere lokaal in het Gemeenschapshuis De Kuip.
Dat brengt volk op de been.

Het Veldpaperplein ligt leeg te wachten op een passant. Op de oude begraafplaats loopt één man. Zijn fiets staat bij de ingang. Hij kijkt naar mij. Hij kijkt naar zijn fiets. Het blijft stil. Het spoor voert over groene sporen door de bebouwing. Over de zuidrand van een perceel bos ben ik op bekend terrein van een vorige wandeling vanaf station Colmschate. Een vrouw met hond groet. Verder gebeurt er niets opzienbarends. De Rodijksweg gaat naar het zuiden, een smalle weg tussen volgroeide bomen en bermen. Links voert het pad naar Tuinderij Haverkamp, waar Heleen haar biologische winkel heeft. De winkel is nog niet geopend, maar vanaf de drempel kijk ik naar binnen en zie de groenten in kratten staan. ‘U moet de groenten van Heleen hebben’, zingt door het landschap. Een paar werkenden groeten mij terwijl ik voorbij loop. Het menselijke gezicht van een superwinkel. Heleen en Jopie hebben Tropische Plantenteelt (leert de wandelgids mij) gestudeerd, misschien wel in Deventer toen daar nog de Tropische Landbouw Hogeschool stond op de hoek van de Bringreverweg en de Ceintuurbaan. Het was een imposant pand, waar tegenwoordig appartementen in huizen. Op een akker wordt ijsbergsla gepoot, roept een man achter een tractor / trekker mij enthousiast toe. Een levende reclamezuil. Het pad gaat verder door het landschap. Even verderop staat een keurige wederopbouwboerderij, met de kleuren van landgoed Het Bannink. De daaropvolgende boerderij is Bij Tjoonk. Wanneer ik op de drempel sta van het rustpunt en de winkel vraagt een jongeman mij of hij kan helpen. Er valt niet veel te helpen aan mij. ‘Ik kijk even rond.’ De jongeman is niet verlegen met woorden en begint te vertellen. Zo vertelt hij dat de Tuinderij Haverkamp is overgenomen door Bij Tjoonk. Ik weet niet of dit beursgevoelige informatie is. Na ons gesprek gaat de jongeman verder met ramen lappen. Er is Bij Tjoonk ook een flinke stal waar de dieren alle ruimte hebben. Ik ben op schootsafstand van Huis Het Bannink, waar ik vorige week langs liep. Later langs mijn pad zie ik een man op een werkende graafmachine een ingreep in het landschap plegen. Ik doe alsof mijn neus bloedt en bewandel nog steeds de Rodijksweg, die zich inmiddels in allerlei bochten heeft gewrongen. Waar de Spitdijk overgaat in de Deventerweg zie ik het begin van smal fietspad, waar ook voetganger zich mogen begeven. Volgens een kaart is dit het Spildijkspad. Een groot bord langs het pad maakt bekend dat iemand geen hoge windmolens wil. Hier langs dit smalle fietspad is wel een plek waar je veel mensen bereikt. Ik kwam één oude wandelaar tegen, misschien kwam hij langs om het bord te inspecteren.

Bij de Banninkstuw (bouwjaar 1932, over 8 jaar een groots eeuwfeest !) steek ik de Schipbeek over. Er is een pad langs het water, het Hoekmanspad. Niet ver hier vandaan is een Hoekmansweg. Dat verbroedert. Na een smal pad, een mountainbikepad, kom ik bij een viaduct over de A1. Twee fietsende ouderen komen mij tegemoet in een poging de hoogte te overwinnen. De weg daalt af naar Oxe. Inderdaad, Oxe. Het bestaat. Eerst hoorde Oxe bij Bathmen, toen bij Diepenveen, nu bij de gemeente Deventer. Oxe is uiteraard beroemd geworden door de Oxerhof. Dit landgoed met een Huis (dat een bestaan met ups en downs kende). Al zo’n 35 jaar is in het Huis de School voor Praktische Filosfie en Spiritualiteit gevestigd. Onpraktische Filosofie en Spiritualiteit hebben we al genoeg, toch? De practische kant blijkt in ieder geval uit bordjes met de tekst ‘verboden toegang’ en ‘betreden op eigen risico’ en stickers met een rode streep door een wandelaar. Ik blijf derhalve op gebaande paden die mij leiden naar een rustpunt.

Bij het rustpunt is een zitgelegenheid, een bakfiets met eten en drinken en koopwaar. Zelfs boeken zijn voor €1.50 per stuk te koop. Ik eet mijn eigen waar en een gekochte brownie, vermomd als cupcake. Contant betalen is mogelijk (geen wisselgeld) en betalen via een overschrijving. Wanneer de weg wordt vervolgd kom ik over een parkeerplaats achter het Rustpunt. Een parkeerplaats met vele dure auto’s, heel practisch. Een slingerend bospad en smalle asfaltwegen brengen mij terug bij de Schipbeek, die ik oversteek bij een kunstwerk. Er is gelukkig ook een weg om de Schipbeek over te steken. De brug draagt de naam Swormertorenbrug, genoemd naar de Swormertoren die hier ooit stond als onderdeel van de verdedigingswerken van Deventer. Al snel ben ik terug in de bebouwde kom van Colmschate waar ik door straten van feministes loop, langs een kinderdagverblijf, een schietvereniging met geluiddempers, want ik hoor niets. De route probeert in de bebouwing zo veel mogelijk groen mee te nemen. Hoe dichter ik het grote winkelcentrum nader des te drukker het wordt. Marktkooplui zijn bezig om hun kramen in verrijdbare positie te brengen. De tijd zit er op. Naar huis of naar een volgende standplaats. De weg naar het station ligt open.

Marycke Janne Naber
wandelen buiten de binnenstad van deventer
uitgever gegarandeerd onregelmatig 2022
wandeling 5 – 15 kilometer