Zuiderzeepad (22) Volendam naar Dijkeinde

P1100728

Wandelend gaan wij te water. Om iets meer te proeven van het Zuiderzeegevoel nemen wij de boot naar het schiereiland Marken. Tot 1957 was het schiereiland een eiland. Vanuit Volendam brengt de Marken Express ons het water op. De grote veerboot is voorzien van een handjevol passagiers, de bemanning kan dan ook een deel van de overtocht bij de kapitein in de stuurhut doorbrengen. De wind waait stevig en het is koud. Evenals wij afgaan op de markering op onze voettocht gaat de kapitein af op de markering van de boeien in het water. Zolang hij tussen twee kleuren blijft komt hij aan in de haven van Marken. P1100742

Voor de bemanning zal de terugtocht naar Volendam iets drukker zijn, want bij aankomst zien we een lange rij toeristen wachten op de kade, popelend om aan boord te kunnen gaan. Gelukkig mag eerst het handjevol zeeschuimers van boord. Pal aan de haven ligt het oude souvenierswinkeltje van Sijtje Boes (Marken 1895 – Purmerend 1983). De naam op de gevel is niet meer in volledige staat, want de eerste twee letters van haar voornaam zijn verdwenen, misschien meegenomen door een toerist of door een storm. We krijgen de indruk dat de meeste toeristen in de buurt van de haven blijven met wellicht een uitstapje naar de Kerkbuurt en de Kets.  

P1100754

Onze tocht voert door de Kerkbuurt waar we nog even binnen in de kerk kijken. In deze Hervormde kerk zien we op het predikantenbord de naam van J.J.L. ten Kate staan. Een paar jaar verkondigde hij het evangelie op Marken. Hij is vooral bekend geworden als één van de dichter/dominees uit de negentiende eeuw. Een andere bekende (gereformeerde) predikant op Marken was Pieter Boomsma. Voor de buitenwereld is hij bekend geworden als de vader van Arie, die op Marken werd geboren. 

Vanaf de Kerkbuurt gaan we de wijde wereld in en komen eerst in de Minnebuurt ( het is hier een romantisch volkje), daarna volgen we de dijk die rond het schiereiland loopt. Dat betekent dat we ook vlak langs de werkende vuurtoren komen. De vuurtoren met aanpalend huis is bewoond. P1100757

Het is prachtig en rustig wandelen over de dijk. Mooie vergezichten. En nauwelijks een toerist te zien. Via de Rozewerf en de Grotewerf en de Wittewerf komen we uit bij de Kets. Werf is de lokale naam voor een terp. Deze werven zijn ‘gebouwd’ als verdediging tegen het water. De geschiedenis heeft een zware tol geëist van de werven (en zijn bewoners), sommigen zijn verwoest door het wassende water. Er is een moment geweest dat er 27 werven waren. Op zo’n werf zijn de huizen dicht opelkaar gebouwd. Momenteel zijn er twaalf bewoonde werven op het schiereiland. 

Bij de Beatrixbrug (werf de Kets) is het duidelijk dat we toeristisch gebied binnengaan. Een grote groep mensen loopt rond en staat stil en draait rond en gaat vooruit en gaat achteruit in de buurt van een klompenmakerij. Via een poffertjeskraam komen we terug bij de haven. Wandellief en ik hebben nog even de tijd om binnen  te gaan bij Taverne de Visscher. Buiten zijn alle plaatsen vrij, maar wij kiezen er voor om naar binnen te gaan. De leidende dame binnen is gekleed in Marker kostuum. Op de kade begint de volgende groep toeristen zich al warm te draaien om het schip in te gaan. Wij drinken warme koffie en warme chocomel en kijken toe. Op onze terugvaart is het veel drukker dan op de heenvaart. Mensen uit alle wereldwindstreken hebben zich verzameld en stellen zich op met camera en filmtoestel. 

P1100769

In Volendam storten wij ons weer in de toeristische melée. Zelfs gaan wij zover dat stoelen op een terras door ons bezet gehouden orden. We bestellen een visgerecht. Gelukkig komt er geen Volendammer bij ons tafeltje zingen.  

Dan naar het zuiden over de dijk. Ook hier is het een dijk met verrassingen. Soms is de dijk netjes voorzien van een pad, soms banen wij ons een weg door brandnetels en langs schapen. Dan weer een hek over. Dan weer een overstapje. Dan weer een ingestort overstapje, dat meer een afstapje is geworden. Zo wordt de tocht over de dijk een hindernisbaan. 

Monnickendam komt in zicht en  we gaan er door. Oude huizen, winkeltjes, horeca, bedrijfjes, grachten. Er is van alles te zien. Zelfs een St. Jacobsbrug, die goed zou passen op het Pelgrimspad naar Santiago. Monnickendam is weer zo’n oud en kleurrijk stadje aan de oever van de voormalige Zuiderzee. Monnickendam is echter nog niet het einde van vandaag. We gaan verder over de dijk, nadat we eerst nog een oude joodse begraafplaats (er staan 36 grafstenen) zijn gepasseerd. Bij het Dijkeinde staat een bushalte. Wij gaan er naast staan, totdat de bus komt. 

Volendam (Marken) naar Dijkeinde – 33 kilometer (inclusief vaartocht)

Advertenties