NS wandeling Steenwijk

Het plan was …

Ja, het plan was om naar Maastricht te reizen met mijn Keuze Vrije Dag. Ik had een NS wandeling gevonden die naar het zuiden des lands ging, zelfs tot in Kanne reikte.

Maar toen zei mijn wandellief: Weet jij hoe warm het morgen wordt in Maastricht? Ik had geen idee. Ik had een route gevonden, dat leek mij voldoende bagage tijdens de reis. 32 graden of meer. Dat leek mij warm.

Ik besloot in de avond nog te zoeken naar de andere kant van Nederland waar de wilde frisheid van de temperaturen een wandelaar iets gunstiger is gezind. Ik zocht bij Groningen. De NS wandeling van Haren (inmiddels weer geheel in oorspronkelijke staat opgebouwd) naar Groningen leek me net iets te veel bebouwde kom voor een wandeling om de zinnen te verzetten en te verfrissen. 

Ik zocht het iets zuidelijker en kwam terecht in Steenwijk. Daar was ik een keer geweest, in 1998. Ik trof er toen makke schapen in een kerk, maar daarna ben ik er nooit meer geweest. Ik zoek naar de route met verlengingen en verkortingen, een gpx bestand (zonder de verlenging zoals ik later zou merken). Zo kom ik tot het haastige besluit om de volgende ochtend af te reizen naar de kop van Overijssel.

De machinist weet het station te vinden. Ik vind het iets lastiger om het station uit te komen en de goede richting uit te gaan. Ik ga door een poortje naar buiten, door een ander poortje naar binnen, weer via een ander poortje naar buiten en dan begin ik het systeem te begrijpen en weet ik aan welke kant van het station ik sat en dat ik aan de andere kant van het station moet zijn. Een indrukwekkende trap leidt mij naar gene zijde. Dit is blijkbaar ter compensatie van de uitweg van het perron naar de buitenwereld, dan gaat de reiziger gewoon over het spoor. Wellicht was één tunnel voor alle varianten gemakkelijker geweest (en duurder).

 

Inmiddels ben ik er in geslaagd om met behulp van mijn gps de goede kant op te lopen. Wandelen blijft een doorgaand leerproces. Ik slaag er in een buitenwijk te ontvluchten en kan in alle rust langs een naamloos (?) water wandelen. Nog even onder een snelweg door en ik ben buiten. Dit is de Kop van Overijssel en ik lach van oor tot oor en de Kop lacht mee, en de zon kijkt weldadig op ons neer. Ik loop over de Onderduikersweg en zo haalt het verleden mij telkens weer in. Onderduikers kunnen terecht op een minicamping langs de kant van de weg. De camping is zo mini dat er zelfs geen website is te vinden. Ik zou ook kunnen schrijven dat de kampeerders zitten onder gedoken. Het is niet de enige plek in de buurt waar mensen kortere of langere tijd kunnen onderduiken.

Eerst passeer ik Huis ten Wolde, een plek waar de onderduiker zich op allerlei manieren kan laten verwennen, zelfs door middel van vergaderruimte, maar ook door welness. Naast dit huis staat een ander huis, B’ulah Hoeve. Dit is een christelijk gemeenschapshuis waar twintig mensen wonen. Er is ook de gelegenheid om hier een retraite in stilte te vieren.

Even voorbij deze hoeve vind ik de stilte van de bossen van De Woldberg. En vanaf hier is het bijna allemaal bos en hei wat de stille trom slaat, afgewisseld met een enkel perceel landbouwgrond.

Dat dit gebied ook een vakantiegebied is wordt mij op meerdere plaatsen duidelijk gemaakt, en niet alleen door fietsende ouderen. Zo kom ik over het terrein van Fredeshiem. Het is een buitengoed, dat ongetwijfeld iets heel anders is dan een landgoed of een binnengoed. Hier kun je eten en drinken en vergaderen en overnachten. Zelfs wordt gemeld dat hier regelmatig een koorweekend is, waarbij een koor zich terug trekt in de bossen  (of zalen) om te oefenen). De boerderij hiernaast is één van de onderkomens.

Ik dring steeds verder door in de route van de NS, en kom langs een fraai optrekje dat de naam De Hoep (?) draagt. Is het bewoond? Wordt het opgeknapt? Is het een luxe vakantiehuisje? Is het nieuwbouw in plaats van een oude boerderij? Genoeg vragen om over na te denken tijdens het vervolg van mijn route.

 

 

 

Even verderop kom ik in een gebied met grafheuvels. Het is er stil. Hier geeft mijn gpx bestand niet thuis en ik loop verder op de kaart (ook een download, oftewel een binnen gehaald bestand). Het is wel aardig om zo te lopen. Ik neem nu de verlenging naar landgoed de Eese en dat is zeer de moeite waard.

Ik kom hier zelfs een sticker tegen van een NS wandeling. Het kan verkeren. Het landgoed (bos 440 hectare, landbouwgrond 360 hectare, de bebouwingskern 80 hectare) heeft wortels tot in de Middeleeuwen en is een lust voor het oog met prachtige gebouwen, die ik van dichtbij en van veraf kan zien. Het ziet er (in ieder geval aan de buitenlant) zeer goed onderhouden uit.

 

 

Een gedenksteen noemt de naam Van Karnebeek. Jhr. mr. dr. H. A. van Karnebeek (minister van Buitenlandse Zaken). Hij was van 1923 – 1942 Heer van Eese. De familie van Karnebeek is nog steeds eigenaar van het landgoed oftewel de heerlijkheid

Hier een plaatje van één van de schuren op het landgoed, in de bebouwingskern.

 

Vanaf de schuur kan ik een eindje het pad (geen zandpad) oplopen naar de woonstede van de familie. Na enige tijd worden fietsers en wandelaars vrindelijk verzocht om rechtsaf te gaan. Daar is het ook prachtig met een vijver en alles mooi in het groen.

 

 

Via deze omleiding krijg ik ook zicht op de woning Huis de Eese (1619). Het is mooi dat zoveel cultuurgoed niet helemaal verborgen blijft voor de buitenstaander. Ik kan nu een beetje mee genieten van een eeuwen oude geschiedenis.

 

 

 

Dit landgoed vormt de noordelijke zijde van de route en ik buig nu naar het zuiden om weer terug te komen bij het gebied met de grafheuvels. Via eenwestelijke route ga ik langzamerhand weer in de richting van Steenwijk. Zo ben ik weer in De Woldberg.

In het buurtschap Tuk passeer ik zonder het inde gaten te hebben een uitzichttoren (die ik toch niet opgegaan was, ik blijf trouw aan mijn hoogtevrees). Wel kom ik langs een andere attractie van Tuk (waar een kleine plaats groot in kan zijn): het Theehuis van Tuk. Het is een projekt van Staatsbosheer, in een oude boerderij. 

Na de wandeling door de Tukse dreven kom ik dichtbij Steenwijk. De Hiddinghetunnel onder de snelweg ga ik in en kom weer buiten aan de andere zijde. Nu loop ik door landbouwgebied. 

 

 

 

Een enkel huis draagt een naam. Deze heeft ‘Sonnevanck’. Is dit één van de eerste huizen die werkte met zonne-energie, die hier werd gevangen op natuurlijke en duurzame wijze. 

 

Dan kom ik op het Woldmeenthepad waar ik eerder op de dag ook heb gewandeld, zij het dat het een ander deel van het pad was. Het is druk met fietsers, maar ik, als wandelaar, blijf een vreemde eend in de bijt. Dan kom ik bij de brug die mij dichter naar het station van Steenwijk zal leiden. Ik ga de hoge spoorbrug over en ben waar ik was begonnen.

Deze wandeling is een mooie wandeling met veel afwisseling. En qua temperatuur was het goed te doen.  

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s