Waterliniepad 10

Het is druk.
In de trein naar Utrecht CS.
In de bus naar de bushalte in Nieuwegein.
De staanplaatsen zijn goed bezet.
De zitplaatsen zijn niet bezet door tassen.
Een stroom van scholieren stapt tegelijk met mij uit de bus bij halte Noorderveld in Nieuwegein. Een weg oversteken een paar meter wandelen en ik ben al op de route. Nog even verder en ik ben bij Fort Jutphaas. De route op de telefoon geeft aan dat ik om het fort heen moet lopen, maar de markeringen geven aan dat ik de brug over moet en dan op het terrein van het fort kom. Een enkele wandelaar bevindt zich op het fortterrein. Heerlijke rust na de drukte in trein en bus. Vervolgens langs kasteel Rijnhuizen (dat ik niet zie, misschien heb ik de andere kant uitgekeken. Verder: grijpt uw kans: het kasteel staat te koop voor iets meer dan 5 miljoen euro!) ), dan het Merwedekanaal oversteken en dan naar het zuiden over de Herenstraat. Een lange weg met grote variatie in de gebouwen van bedrijven en woonhuizen en winkeltjes en restaurants. Hier klinkt het oude Jutphaas in door. Ik steek de Doorslagbrug over en ga aan de andere kant van het water, dat hier Doorslag heet, verder. Dan ga ik door een groot groen gebied. Scholieren fietsen en tuffen en fatbiken mij voorbij en tegemoet. Al dan niet met een mobieltje in de hand. Een deel van het groene gebied heet Natuurkwartier. Parkhout steek ik over bij een grillrestaurant waar het nu stil, hoewel geparkeerde fietsen anders doen vermoeden. Nog een stukje wandelen langs de Doorslag en dan kom ik aan bij de Kromme IJssel, die ik oversteek en dan kom ik een klein eindje langs de Hollandsche IJssel. Dan kom ik door het Hooge Land, dat dus niet in de provincie Groningen ligt, maar hier! De A2 raast vlak langs mij heen. Omdat de Kromme IJssel er toch ligt steek ik die nog maar eens een keer over. Dan kom ik aan de andere oever in de wijk Hoogzandveld die ik door loop totdat ik bij de Lekboulevard aankom. Vanaf deze boulevard heb ik zicht op de Lek, ik verwacht niet anders. Ik kom langs de veerpont van Nieuwegein-Vianen, maar er zit weinig beweging in.

Verder langs de Lek en dan landinwaarts langs een ander water. Ik raak aan de praat met een wandelaar die niet schrikt van het woord Waterliniepad. De Emmabrug wordt onder handen genomen en daar kan ik niet over, dan maar doorlopen tot de volgende brug die de naam van de dochter van Emma draagt, langs het water richting Lek, maar niet helemaal naar de Lek. Langs het kerkgebouw van hervormd Vreeswijk, de Oude Sluis over. Hier ben ik in de kern van Vreeswijk. Het is stil, heel stil. Het ziet er wel mooi uit in de stilte. Over de Oude Sluis en dan de Wierselaan over en dan ligt daar Fort Vreeswijk. Ik loop langs de gracht rondom het Fort en kom uit op grote hoogte op de Voorhavendijk. Ik loop maar een paar meter op de dijk wanneer ik een oude kazemat zie en een bankje, een bankje met uitzicht op de Lek en het Lekkanaal. Heerlijk even de benen strekken. Wandelaars komen voorbij en kijken in verten. Soms wordt een verrekijker voor de ogen gehouden om nog verder dan verten te kijken. Ik volg na mijn pauze het Lekkanaal en steek de sluis van de achterkleindochter van Emma over. Schepen worden geschut. Aan de andere kant van het Lekkanaal moet ik goed uitkijken want er staan borden langs de weg die melden dat voetgangers hier niet zijn gewenst. Ik ga dan maar door een grote groenstrook. Fietsers mogen ook niet over die weg, maar veel fietsers zijn tijdelijk met blindheid geslagen. Over de Achterweg en dan onder de A27 door en scherp naar het noorden en dan kom ik uit bij een hotel-restaurant dat in de hoogte is gebouwd met een bijzondere toegangsweg voor auto’s. Een smal bruggetje en een grassig pad brengen mij naar de Schalkwijkse Wetering, bij het eerste bruggetje ga ik naar de andere oever. Ongeveer twee kilometer loop ik langs de oever. Hier is nog enige stilte voorhanden. Bij de Rode Molen verlaat ik de Wetering en kom ik uit in Het Verdronken Bos. Hier heb ik eerder gewandeld en het blijft boeiend om over de lange vlonder te lopen met de resten van oude bomen die nog net boven water uitsteken. Dan op weg naar het Inundatiekanaal. Plots zie ik een auto mijn kant opkomen op het brede graspad. De auto stopt, een man stapt uit en hij loopt naar een paaltje met markeringen. Hij gaat bordjes vervangen die door vandalen zijn beschadigd. Waarschijnlijk is er verf op gekwakt. We praten even en onder dankzegging voor zijn werk ga ik verder.

Het Inundatiekanaal blijft mij vergezellen, ook wanneer het heel licht begint te regenen. Ten zuiden van het Werk aan de Korte Uitweg (vette pluim voor de bedenker van deze naam) neem ik plaats op een bankje met tafel. Ik stal mijn pauzebenodigdheden uit. Er komen enkele wandelaars voorbij, maar die verstoren de rust niet. Na mijn pauze zet ik mijn wandelschoenen in werking. Aan de overzijde zie ik Lunet aan de Snel en dan kom ik bij Fort Honswijk. Het terrein is gesloten dus maak ik de ronde bocht om het Fort heen. Dan kom ik in de uiterwaarden. Uiterwaarden zijn mooi en gevarieerd maar niet altijd handig om te wandelen. Er kan van alles onder mijn schoenen plaatsvinden, zoals onverwachte gaten in het grasdek. De schapen die ik tegenkom vormen geen enkel probleem. Een klein stukje gaat over de asfaltweg en dan duik in de uiterwaarden weer in. Het Liniepontje Fort Everdingen vaart niet. Langzaam begin ik mij af te vragen of de pont van Schalkwijk naar Culemborg vaart. Ik neem niet de moeite om het na te gaan en loop door. Ik zie wel. Ben ik al te moe om dat op te zoeken? Ik wandel verder door de waarden. Vlakbij Steenwaard is het een enorm lawaai van watervogels die met gemak de Lek zijn overgestoken. Ik ga onder de spoorbrug door en kom op de Veerweg. Het bord dat dwars over de weg staat meldt dat er een stremming is. Geen pont of veer of veerpont of pontveer. Niets gaat er. Ik ga zitten in het wachthok. Ik ga bellen voor vervoer naar een station in Houten. Mooi dat er goed vervoer op maat is voor een langzame wandelaar. Nog een uur wachten en dan moet het vervoer er zijn. Het boek dat ik bij me heb (altijd een boek meenemen voor onderweg) heb ik op de heenweg al uitgelezen. In het hokje zit ik droog. Af en toe komt een auto aanrijden (van de Schalkwijkse kant welteverstaan) en dan stapt de chauffeur uit, kijkt rond, loopt een paar passen en stapt dan weer in. Een oudere man op de fiets zet zijn fiets midden op de weg en loopt mijn kant uit en gaat naast mij zitten. We raken aan de praat, dat is het voordeel van oponthoud. Hij vertelt over scholieren die de pont (of …) missen en nu naar Houten fietsen en de trein naar Culemborg nemen. In het weekend zijn er jongens die voetgangers en fietsers overzetten met hun bootje. Vijf euro per rit, dan kun je na een paar weken een nieuwe boot kopen en nog meer mensen en fietsen vervoeren en dan na een paar weken een nog grotere boot en dan …. De man vraagt zich af waarom er bij de Lekdijk geen bord staat over de stremming. Ik heb geen antwoord.
En dan komt het busje aanrijden. Ik ben de enige passagier. Door files vanwege ongelukken is de chauffeur verlaat. Al keuvelend gaat de rit naar Station Houten. Goede service van U-Flex Vervoer.

Waterliniepad 9
Bushalte Noorderveld, Nieuwegein naar pont Schalkwijk/Culemborg
25,390 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder:
https://strava.app.link/Vjzq6efUN6b