Baarn – Baarn

Daar zit zij dan.
Op het bankje.
Zij kijkt uit op een lege vijver.
De Wilheminavijver is niet leeg vanwege de droogte, maar vanwege een lek.
Een mysterieus lek.
Een lek dat handenvol geld kost.
Zij zit.
Voor haar staat haar rollator.
In haar handen heeft zij een boekje van Amy Tan.
De titel ‘De vreugde- en gelukclub’ prijkt op het omslag.
Zij raakt makkelijk aan de praat.
Haar leven bracht haar naar de Aziatische wereld.
Het werk van haar man bracht de overzeese wereld dichtbij.
Hongkong.
Taiwan.
En nog meer.
Het boek brengt haar terug in die wereld.
In het netje van haar rollator ligt haar volgende (of vorige) boek.
Haar eigen wereld is hier vlakbij waar zij niet meer zelfstandig woont.
Daar bloezemt zij verder.
Maar op het bankje ontmoet zij mensen van allerlei slag.
Het begin van de route brachten wij ook pratend door, toen we op het perron van Baarn twee dames uit Haaksbergen spraken die aan de volgende etappe van het Trekvogelpad begonnen.

Wij wandelen verder door straten van welvaren. Wanneer er geen trottoirs liggen weet je wat er aan de hand is. Bij kwekerij Groeneveld verlaten wij de grote woningen en gaan op weg wat ooit een nog grotere woning was. Die woning staat op het Landgoed Groeneveld. Maar eerst nog even lang vijverpartijen en dan komen we op de rechte laan naar Kasteel Groeneveld. Het woord ‘kasteel” vind ik niet helemaal toepasselijk, maar het kan ook zijn dat ik een verkeerd beeld heb van wat een ‘kasteel’ is. Aan het begin van de 18e eeuw (1710) is het buitenhuis gebouwd. Het was de tijd dat rijke Amsterdammers een optrekje op het platteland wilden hebben om de warme (en vooral stinkende) zomers in de stad te ontvluchten. De opdrachtgever was Marcus de Mamuchet uit een Franse familie van asielzoekers. In 1941 werd Staatsbosbeheer de nieuwe eigenaar. Een spectaculaire bewoner van huis en landgoed was Pipo de Clown. De opnames voor deze populaire kinderserie in de jaren 60 werden hier gemaakt. En zoals de indiaan zei: ‘Ik niet weten van hoe.’ We brengen nog een bezoek aan het terras van het buitenhuis en laten het ons goed smaken. E#en bezoek aan het toilet ontbreekt niet. Zo te zien zijn de toiletten van recentere datum dan 1710.
We gaan weer aan de wandel, daartoe zijn wij vandaag bij elkaar gekomen. Door het park, langs vijvers, kleine heuveltjes, bruggetjes. Het park is een combinatie van een Franse en een Engelse stijl (las ik ooit). Wie daar ook goed van op de hoogte zijn zijn de vele honden bij vele baasjes. Het loopt her en der en door elkaar heen. En alle honden zijn braaf. Op een bankje op de Wijnberg zit een vader met een dochtertje, een ander dochtertje speelt dicht langs de rand van een vijver.

Op weg naar een achterin- en uitgang van het voormalige Amerpoort komen we al een paar bewoners en hun begeleiders tegen. Vlak voor de ijzeren poort slaan wij linksaf en wandelen naar de spoorlijn. De spoorlijn volgen wij op veilige afstand en dan zetten wij koers naar Oost-Indië. Dat klinkt minder heldhaftig dan het lijkt want er is hier een boerderij met de naam Oost-Indië. Een enkele eigenaar van Groeneveld had goed verdiend tijdens een lange werkvakantie in Oost-Indië. Of dat de link is met de boerderij, weet ik echter niet. We gaan weer naar de spoorlijn die hier een spoorwegovergang heeft, maar daar maken wij geen gebruik van. Wij gaan linksaf. Dan op een soort rotonde gaan wij een heel smal pad in omgeven door varens van meer dan twee meter hoog. Ons uitzicht is beperkt. Bij een drooggevallen waterweg en op een oude omgevallen boomstam nemen wij een puaze. We dienen voldoende te drinken. Het is hier rustig, heel rustig. Na onze pauze gaan we verder de stilte in. Bij een hoge wandelbrug over de spoorlijn passeren twee jongedames ons. Wij volgen de lijn van het spoor en steken de Amsterdamsestraatweg over. We komen uit bij het station Baarn, maar aan de overzijde van de weg staat De Generaal. Ik las dat het eerst een verwijzing was naar Generaal Van Heutz, maar zijn reputatie verwerd tot niets. Toen kwam Napoleon om de hoek kijken, maar die kleine heeft ook voor duizenden doden gezorgd. Aan dergelijke overpeinzingen komen wij niet toe op het terras.

Bart van der Schagt
11 stationswandelingen over de Utrechtse Heuvelrug
station Baarn naar station Baarn
10,2 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik niet hieronder
want er ging iets vreselijk mis met de bewegende beelden.

Voor een bestelling van het wandelboekje, klik op de rode titel hierboven.