Traagste Tocht etappe 7

Van Henk krijg ik bericht dat hij er in is geslaagd om het gesloten restaurant binnen te dringen. Wanneer ik uit de bus bij Halte Donderberg (Leersum) stap ga ik naar hem op zoek. Ik dring ook het restaurant binnen en word hartelijk verwelkomd door Sandra. Henk is al aan de koffie (het verbaast mij niet) en ik neem een warme chocolademelk. Wanneer wij het warme vocht naar binnen gieten komt een dame van een wegenbouwmaatschappij binnen om te praten over de aanstaande aanpak van trottoir en fietspad en mag er een schaftkeet bij u op het parkeerterrein staan? In het kielzog van de keet blijkt er nog meer te komen. Tijd voor ons om op te stappen, uiteraard na betaling.

We steken de drukke Rijksstraatweg over en gaan door een hek het bosgebied binnen. We krijgen onmiddellijk te maken met de eerste stijging van de dag. De stijging gaat door tot de hoogte waarop we gelijk staan met de Tombe van Nellesteyn. We staan hier op 36 meter hoogte. De Graftombe is van de familie Nellesteyn. Al in 1818 stond de graftombe hier. Het ontwerp was van de beroemde architect J.D. Zochre jr. In 1917 werd het laatste familielid bijgezet en toen werd ook de tombe dichtgemetseld. De opdrachtgever, die in 1832 zelf werd bijgezet, woonde op de ridderhofstad Broekhuizen. Vanuit zijn huis kon hij de graftombe zien. Memento Mori. Wanneer wij aankomen doen wij dat tegelijkertijd met twee hardlopers. We dalen af van de Donderberg, zien een bordje van Wolvengat (profetisch) en komen uit bij een fraaie folly: de Uilentoren. We besluiten nog hoger dan hoog te gaan en de kleine toren te beklimmen. We hebben iets van een uitzicht. Ooit heeft iemand één van de vier uilen op de hoeken van de toren meegenomen. Zijn weduwe bracht de uil later terug. Zij was iets wijzer. We gaan nu strak naar het noorden om daar de Utrechtsebaan over te steken. Dan naar het oosten met een licht zuidelijke inslag zodat wij weer de Utrechtsebaan oversteken zij het in de andere richting. Op de baan komen ons twee amazones te paard tegemoet. We komen over smalle paden door een bos en dan steken wij een flink heidegebied over. Dat wil zeggen volgens de kaart, in het eggie is er weinig heide meer over en hebben bomen langzamerhand de vlakte in beslag genomen. We komen ook aardig wat gevallen bomen tegen, paden zijn versperd, nieuwe bochten zijn ontstaan. We steken de Bergweg over, geen fietser te zien op deze bekende fietsroute van de Amerongse Berg. We lopen nu in het gebied Geerenberg, onderdeel van de Amerongse Boswachterij.

Op smal pad langs een akker komen we twee mensen tegen. Zij lopen met de fiets aan de hand. Zij hebben net boodschappen gedaan en zijn op weg naar huis. Het is hier niet echt een fietssnelweg. Over een lange dalende laan komen wij bij de Provinciale weg die wij gezamenlijk oversteken. Aan de overzijde ligt de oprijlaan van landgoed Zuylestein. De portierswoning ligt er in alle glorie bij in de zon. In de woning is Lorijn, een kleine gelegenheid om te eten en te drinken. In de voormalige woonkamer is nog ruimte voor twee wandelaars. In totaal tel ik 24 stoelen. We gaan zitten aan een tafeltje voor twee. Op meerdere tafels staat een bordje Gereserveerd. We kiezen bij Anne voor drinken en iets kleins er bij. Het is hier prettig zitten temidden van geschiedenis. Na een aangenaam verblijf gaan we het landgoed op, met een ruime boog om het landhuis heen. We gaan dwars door een groot perceel waar in rechte lijnen bomen zijn geplant. Op een groot informatie paneel wordt informatie gevgeenen over wat er aanwezig is. Dieren, insecten en akkerkruiden. Er staat bij: Op weg naar de streekbakker. Of de insecten en dieren ook naar de streekbakker gaan is mij niet bekend. Wel is bekend dat op dit landgoed hard wordt gewerkt aan voedselvoorziening. Er is ook een Landwinkel, die nu helaas is gesloten omdat het landgoed nu niet veel heeft te verkopen. We lopen in de richting van de Koriandersloot en maken lange passen en komen terug bij de waterpartij bij het landhuis. Bij de boerderij Waaijenstein (waar een vogelhuisje uit de boom is gevallen, lopen we naar de Zuylesteinseweg.

We gaan via de Dooiweg naar de Overstraat. En dan .. Hinderickx & Winderickx ! Tot augustus 2025 was dit boekenantiquariaat gevestigd aan aan de Oudegracht te Utrecht (sinds 1989). Ik ben er meerdere keren langs gelopen en stond dan even stil om de bakken met boeken buiten te bekijken en om een blik te werpen in de etalage. Het antiquariaat is nu gevestigd aan de Overstraat in Amerongen. Een grote aanwinst voor het dorp. Wij maken, op mijn nadrukkelijk verzoek, een kleine omweg om bij de Rijnkapel even in de minibieb te kijken. Ik neem een boek van Agnes Amelink (Gereformeerden Overzee) mee. Haar zoon Jan is wiskundige evenals mijn wandelgenoot. Met deze extra bagage in mijn rugzak zoeken we via een andere weg de route op. Juist op dat punt staat een oudere man te bezemen bij zijn huis. Hij veegt zijn straatje schoon. Hij heeft wel tijd voor een praatje. Hij vertelt dat op deze plek de boerderij van zijn vader stond. Wij gaan verder en lopen het terrein van kasteel Amerongen op om te zoeken naar een plaats van rust. Dat vinden we bij Liz Restobar. We gaan niet in één van de paardenonderkomens zitten, maar klimmen op hoge stoelen voor het betere zicht op deze plek. Na deze prettige onderbreking gaan we verder en lopen langs de slotgracht en dan op de grens van de uiterwaarden en het verhoogde landschap. We passeren een klein eiland waar vroeger kasteel Lievendael stond (dat wisten wij op dat moment niet). Hoewel het landschap niet doet denken aan duinen komen we toch langs Zandvoort en dan Onderlangs. De uitkijktoren is gesloten wegens te plegen onderhoud. We steken een rotonde over en komen in de buurt van de tabaksbouw in oude tijden. Schuren herinneren ons aan de tijd dat tabak nog als een onschuldig goedje werd gezien. Een tevereden roker is geen onruststoker en dergelijke fraaie opmerkingen. Over de Veenseweg komen we bij Mas Montagne, een mooie lokale naam. Vanaf daar begint de immense klimtocht naar de top van de Amerongse Berg. Een informatiezuil geeft informatie over dit gebied, maar geen woord over de hoogte van dit hoogtepunt. Het blijkt hier 69,2 meter boven NAP te zijn. Daarmee is dit het hoogste punt van de provincie Utrecht. Tijdens onze afdaling komen we bij de eenzame eik, waar een lange bank omheen is geplaatst. Middenin het Sterrenbos. We dalen verderaf door de bossen. We komen over de Franselaan. Uiteindelijk komen we bij de Provincialeweg, waar bushalte De Molen staat. Hier wachten wij op de bus naar Leersum.
We hebben wederom een prachtige wandeling achter de rug.

Traagste Tocht etappe 07
Bushalte Donderberg, Leersum naar bushalte De Molen, Elst
15 kilometer

Voor de bewegende beelden, zie:
https://www.relive.com/view/vdvmk2yxgN6