Traagste Tocht etappe 8

Wanneer ik de Leersumsestraatweg even ten oosten van Doorn oversteek zie ik een man bij de fietsen staan. De fietsen staan bij de bushalte. Wanneer ik dichterbij kom zie ik dat deze man Henk is, mijn wandelmaat voor deze dag en vele eerdere dagen.Wanneer alle apparaten ingesteld zijn kunnen we op pad in het witte landschap. Vannacht is er sneeuw gevallen en ook nu is het gedwarrel niet van de lucht, of toch van de lucht? Ook vandaag lopen we een tegendraadse wandeling, niet van Leersum naar Doorn, maar van Doorn naar Leersum. We volgen eerst de Postweg, waar wij niet de eerste voetgangers zijn vandaag. Sporen zijn herkenbaar in de dunne laag sneeuw. Dan … breekt de zon even door en schijnt over wit gekleurde takken en speelt met licht over de besneeuwde weg. Na de witte sportvelden gaan wij rechtsaf. Buurtweg. Geersteeg. Dwarsweg. Dan ontmoeten wij Gerrit Achterberg, de beroemde dichter die uit deze streken kwam. Hij werd geboren op Landgoed Sandenburg waar zijn vader koetsier was. Er is een Klompenpad in zijn naam in deze buurt. Langs dit Klompenpad kom je Achterbergse gedichten tegen. Hier treffen wij het gedicht Jachtopziener. Mijn grootvader was jachtopziener (in gans andere streken) en met aandacht lees ik het gedicht. “Toen klonk ginds op het huis de etensbel.” Nu hoor ik niets of toch .. heel in de verte .. Onze tocht van vandaag is een tocht van landgoederen. Grote goederen met bekende namen. Kleinere landgoederen met onbekendere namen. We gaan de Buntlaan op en dan kruisen we de Postweg en even later de Leersumsestraatweg. Deze straatweg is een vast punt op deze wandeling. Soms ten noorden, soms ten zuiden gaan we.

Langs het Doornse Gat gaan we de bossen in. Meerdere keren zien we bordjes die er op wijzen dat meneer/mevrouw Privé hier ergens een onderkomen hebben gevonden. Soms vangen we een glimp op van hun onderkomen. We zien ook onderzoekspunten waar de stikstofdepositie wordt gemeten. De Universiteit Utrecht is bezig met 25 meetpunten op de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe. Meten = Weten. Tenzij de metingen jou niet uitkomen. De uitslagen zullen ook gedeeld worden in gesprekken met de politiek. “Daarin benadrukken we dat de natuur niet kan wachten en dat de stikstofuitstoot snel omlaag moet.” Wij gaan nog even omhoog op het landgoed, totdat wij de duizelingwekkende hoogte van 57.9 meter bereiken op de top van de Ruiterberg. Er is hier zelfs een kleine rotonde voor de vele wandelaars. Wij zijn nu de enige wandelaars. We hebben zicht op het immense landhuis. Vlak voor dit punt hadden tussen besneeuwde bomen al zicht op een poorthuis van het landgoed. Het Landgoed is eigendom van Natuurmonumenten en het huis wordt particulier bewoond. Wij vervolgen onze weg over een besneeuwd pad. Wij zijn hier vandaag de eerste wandelaars. Even later komen wij tegengestelde wandelaars tegen. Twee dames die een gekleurde paaltjesroute volgen. Het zullen wel witte paaltjes zijn. We praten even over de wederzijdse wandelingen en dan gaat ieder weer zijn eigen weg. Vreemd genoeg wordt het hier wat drukker op de paden, maar dan altijd nog zijn er heel weinig wandelaars.

We komen in aanraking met Vakantiepark De Bonte Vlucht. Niet iedereen is gevlucht. Wel is er beweging, meest in een auto. We gaan op een dwarsbalk zitten bij een afsluiting van een pad, bij gebrek aan bankjes. We hebben even overwogen om te gaan zitten op stoeltjes onder een veranda bij een vakantiehuisje. Maar we weten niet hoe het gesteld is met de plaatselijke gastvrijheid. Na een korte pauze (tja er is nog een waterige sneeuw) gaan we de lange rechte laan naar de Rijkstraatweg op. Deze steken wij over en gaan een smal pad tegenover de Postweg (ja, nog steeds de Postweg). Ook paarden lijken hier gemarcheerd te hebben want het is een flinke modderboel. We gaan over smalle paden en zijn inmiddels op Landgoed Darthuizen. We zien een bordje Te Koop, verwijst dat naar de zoetwaren van ABS Sweets, dat hier is gevestigd? We gaan verder en komen bij Voreneng, een klein landgoed waar de familie Ruedisulj de scepter zwaait. Ooit was dit landgoed deel van Landgoed Broekhuizen. Even verderop komen we over Landgoed De Verezijk (of Verezeik?) en ook een deel van Landgoed La Licorne (De Eenhoorn). Dan komen wij bij Kasteel Broekhuizen. Een culinair kasteel. Het heeft niet de vorm van een kasteel, maar van een flink landhuis. We maken een omtrekkende beweging, passeren de Heemtuin. Er worden nog vrijwilligers gezocht voor de Heemtuin. Tussen levenloze bomen spoeden wij ons naar de hoofdingang van het park rond het kasteel. Op de hoek van de Middelweg en de Broekhuizerlaan slaan wij een smal drassig pad in dat door een houtwal gaat. Via een smal kruipdoor sluipdoor komen we op het grote parkeerterrein van restaurant Darthuizen, bij bushalte Dondersberg. We gaan naar binnen en drinken en eten om op krachten te komen. Buiten neemt de regen toe met grote kracht. Alsof een regendouche is opgehangen. We zitten droog binnen en wachten op de bus die ons naar Doorn zal brengen. Er zijn voldoende bussen, zelfs in deze periode van het jaar.
We hebben een mooie wandeling achter de rug. Zelfs onze vingertopjes zijn weer op een goede temperatuur.

Traagste Tocht etappe 08
Bushalte Het Zonnehuis, Doorn naar bushalte Donderberg, Leersum
15,6 kilometer

Voor de bewegende beelden klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vQvykkNoL46