Planken Wambuis

De boswachter in zijn groene kleding sprak op de nationale buis dat mensen de bossen beter kunnen vermijden. Na het weekend is het weer veilig. Ik zie de plaatsnaam Dronten er bij. Een stuk noordelijker dan hier. Ik wil morgen een stuk zuidelijker dan hier wandelen. Wanneer ik mijn korte termijn geheugen raadpleeg kom ik tot de ontdekking dat de storm geen schade aan heeft gericht in het gebied waar ik wil gaan wandelen. Maar ja, mijn korte termijn geheugen is ook niet meer wat het was, als ik het mij goed herinner. Ik ga naar Oud-Reemst voor de start van mijn wandeling Planken Wambuis uit een wandelgids van ROOTS (zie onder) die ik gisteren op onze deurmat aantrof.

Deze wandeling kent drie afstanden (6,5 en 14 en 21 kilometer) door drie lussen aan elkaar te koppelen. Het weer is zonnig. Er wordt geen regen verwacht. De parkeerplaats tegenover de oude boerderij Oud-Reemst geeft voldoende ruimte. Even is er verwarring bij mij hoe ik van de parkeerplaats van start kan op de juiste route. Maar het dichtsbijzijnde veerooster redt mij. Eerst ga ik de Oud-Reemsterhei op, nadat ik het fietspad achter mij heb gelaten kom ik op een graspad en vervolgens langs de zuidelijke bosrand. Ik probeer wat schaduw te vangen en te genieten van het uitzicht. In de verre verte zie ik een enkele fietser gaan. Op mijn pad zie ik sporen van reeën. Na 4 kilometer ben ik bij Nieuw-Reemst en even verder is een kleine uitkijkpost op een kleine heuvel aan de rand van Het Oude Hout (dit is een rustgebied voor dieren). Ik laat het uitkijken aan anderen over, want ik heb er nog maar 4 kilometer opzitten. Nog geen behoefte om te zitten en uit te kijken. Ook met wandelen is het trouwens aan te raden voortdurend uit te kijken, niet alleen links en rechts, maar ook vlak voor mijn voeten. Boomwortels, mul zand, sporen. Even verderop, bij paddestoel 25338 begin ik aan de volgende lus. Ik sla linksaf, eerst langs een kaal heideveld, dan de bossen in. Tussen 5 en 6 kilometer op mijn pad gaat het niet goed. Aan mijn linkerhand staat een vrij nieuw veeraster met meerdere draden. Ook hier heeft de hekkificatie toegeslagen. Het raster staat op de grens van de gemeente Ede en van Planken Wambuis (Natuurmonumenten). Tot voor kort graasden op beide terreinen Sayaguesa runderen en New Forest pony’s. De gemeente Ede is gestopt met begrazing en om te voorkomen dat rund en pony de gemeentegrens oversteken is een raster geplaatst. Praktisch gevolg is ook dat een aantal paden door het raster zijn afgesloten. Voor mij doemt hier een ander probleem op. Hoe hier verder te gaan? Ik val terug op plan B : de digitale route. Die wijst uit dat ik rechtdoor moet, in de praktijk blijkt dat net rechts van het raster te zijn. Niet alles hier lijkt op een pad. Ik passeer een perceel dat iets van een heideperceel heeft. Het raster gaat maar door. Ik ga maar door. Rechts van mij liggen de Kelderbergen, een mooie interne tegenstrijdigheid. Dan kom ik plots aan het einde van het raster. Voor mij ligt een betonnen fietspad, iets daarachter een zandweg. Beide infrastructurele werken leiden naar Mossel. Ik kijk achterom naar het bos waar ik net ben uitgekomen. Daar staat een bordje aan een klein paaltje. Op het bordje staat: Rustgebied voor dieren. GEEN TOEGANG.

De brede weg naar Mossel ligt voor mij. Over het fietspad gaan fietsers en zo hoort het ook. Wandelaars nemen de brede zandweg. Niet alleen wandelaars want even verderop steken een paar paarden over, zonder op of om te kijken. Dit is hun gebied. De wandelaar is een indringer. Aan de rand van Mossel staat een pipowagen, aan de overkant wacht een man op zijn vrouw die in snelle pas naar het restaurant loopt. De calorieën die gemorst zijn tijdens het mountainbiken dienen op verantwoorde wijze aangevuld te worden. Na de nederzetting Mossel gaat mijn weg langs het Mosselsche Veld. In de verte zie ik fietsers, nog steeds. De uitkijkpost Valenberg kijkt uit over het Mosschelse Veld en de Valenberg, die 49.5 meter boven NAP staat. Wanneer ik de houten oploopbaan op ga, vertrekken de mensen die nu op de uitkijk staan. Een kleine strook schaduw, veroorzaakt door een dikke verrekijker, wenkt mij uitnodigend. Koel water om te drinken, een appel, een boterham met rookvlees. Voldoende om na ruim 10 kilometer even op adem en op krachten te komen. Uitkijkers komen en gaan, merk ik. Fietsers passeren, zien een uitkijkpost, stappen af, wandelen naar boven, werpen meerdere blikken, maken een enkele opmerking en gaan dan weer naar de twee fietsen tegen het houten hek. Ik daal af van de oploopbaan en zie voor mij een paard op snelheid passeren met een amazone. Manen wapperen in de wind. Donkerbruine van het paard. Hoogblonde van de amazone. Op mijn weg richting het Roekelse Bos kom ik een groep paarden met berijders tegen. Ik heb niet de indruk dat het zeer ervaren ruiters zijn. Het Rozenboomswegje is ook weer een plek waar ik paard en amazone tegenkom, ditmaal een andere combinatie. Ik verlaat het wegje en kom aan de andere zijde van het Mosselsche Veld bij een betonnen fietspad. Een stel picknickt aan de rand van het bos, met een kleed, zoals het hoort.

Vlak voordat ik Mossel in zou kunnen gaan ga ik linksaf, een pad in waar net een flinke groep oudere fietsers inging, maar die kom ik later niet meer tegen. Hier heb ik de derde lus afgerond. Even buiten Mossel tref ik nog een woning aan, keurig omheind om dieren buiten het erf te houden. Een rechte weg (fietspad en zandweg) brengt mij bij Kruiponder. Ik weet niet wat ik van deze naam moet denken. Het brede zandpad gaat in een bijna rechte lijn verder. Voordat ik bij Nieuw-Reemst kom, ga ik op de trap naar de uitkijkpost zitten voor een korte pauze. Fietsers en enkele wandelaars gaan voorbij. Sommigen naderen de uitputting, schat ik in. De tweede lus heb ik dan al gerond. Over de Nieuw Reemsterlaan ga ik, een dubbele rij bomen maken een grote indruk en geven veel schaduw, maar de route brengt mij de hei op. En dan ga ik aan de laatste lus beginnen. Een kleine lus met een grote eenzame boom. Een monument. Het groen steekt af tegen de blauwe lucht. Nog een paar klaphekken en een veerooster en dan ben ik terug na een prachtige en rustige wandeling.

Planken Wambuis – 21 kilometer (uit: ROOTS Wandelgids – De mooiste Boswandelingen van Nederland – uitgeverij Fontaine, 2023 5e druk; wandeling 10)