Duursche Waarden

De Wiebelbrug over de Lange Kolk blijft een aantrekkelijke brug. Deze brug is gelegen in het prachtige gebied tussen de Rijksstraatweg (bij Den Nul) en de IJssel. Wanneer wij de Wiebelbrug over zijn gestoken en een dijk over zijn gegaan strekt zich een boeiend terrein voor ons uit, blakend in de zon. De route die wij volgen staat in ‘De mooiste netwerkwandelingen’ en wel de editie voor de Sallandse Heuvelrug en IJsselvallei. Vorige maand liep ik hier ook een route en de regen stortte neer en de wind waaide stevig uit het zuidwesten. Nu is er een stralende zon en is de wind gaan liggen. Vandaag lopen we verkorte route en wel tegendraads. Na de wiebelbrug komen we later op de verkorte wandeling over een lange stevige brug die ons brengt bij boerderij Klaverblad en enkele andere woningen. Vandaar lopen we langs de voormalige steenfabriek waarvan de toren nog overeind staat en de voormalige steenovens zich verschuilen in het groen. We raken aan de praat met twee boswachters van Natuurmonumenten die hun rondje lopen. Zij vertellen over de rupsenspinsels op de meidoornstruiken die hier al zijn uitgebloeid.

We hebben inmiddels de oever van de IJssel bereikt. Het water in de IJssel stroomt nog steeds stroomafwaarts. Het kleine voetveer van Fortmond naar Veessen en terug is van wal gestoken en begint de vaart naar de andere oever. Twee kano’s komen ons voorbij en gaan richting Wijhe. Wij lopen nog enkele honderden meters verder langs de oever in noordelijke richting. We vinden een mooie plek aan de oever om even te rusten en te genieten van de rivier en de overzijde. Een rijnaak komt voorbij. Twee plezierbootjes gaan de andere kant op. En dan …. wat gaat daar door het water? Is het dan toch het monster van Loch Ness dat eindelijk de oversteek naar de lage landen heeft gemaakt? Of is het een grote tak met een zijtak die in een rechte lijn stroonafwaarts gaat? Wandellief (met haar Schotse wortels) meent door de verrekijker een kopje (van een bever?) te zien. Door precies dezelfde verrekijker zie ik alleen een tak met een zijtak. Verder stroonafwaarts, voorbij een groep ganzen, verder en verder tot het bijzondere gevaarte zelfs buiten het beeld van de verrekijker komt. Het wordt tijd om verder te gaan, verder langs de IJssel, niet om het watergevaarte te achtervolgen, maar om verder te gaan op onze wandeltocht. .

Op een boomstam aan de oever zitten drie dames, hun honden spelen op de grens van oever en rivier. Wij gaan landinwaarts, maar dat is van korte duur, want wij stuiten op een arm van de rivier. Gelukkig is er een trekpontje beschikbaar en niet alleen dat, het trekpontje ligt afgemeerd aan onze oever, dubbel geluk. Het bericht aan een paal over gladheid op het pad is vakkundig vernield en ligt uitgestrooid op de droge grond. Natuurliefhebbers zijn er in soorten en maten. Het natte touw van het trekpontje glijdt door mijn handen en wij komen aan de andere oever. Een smal pad voert ons evenwijdig aan de doorgaande dijkweg. We lopen beneden tussen het hoge gras en andere gewassen. De kleuren springen in het oog. Klaprozen, libellen, margrieten, paardebloemen. We nemen plaats op een bankje aan een water. Vastgeschroefd op het bankje is een metalen plaatje als eerbetoon aan Anja Nijssen-Crienen (IJsselboswachter). In een hoek van het water zien we de vogelkijkhut. Wij kijken zonder hut en zien een reiger die zich tegoed doet aan iets dat hij heeft gevangen. Nu staat hij stil en wacht op het toetje dat voorbij komt zwemmen (of niet). We gaan verder over het pad dat in andere tijden zeer modderig kan zijn. Nu is het goed beloopbaar.
Ter hoogte van Keuzepunt F22 komt een echtpaar uit de grasvlakte en wil de Barloseweg op gaan.
Linksaf?
Rechtsaf?
De vrouw houdt in haar hand een wandelgids met netwerkwandelingen in Salland en de IJsselvallei. Zij is enthousiast over het boekje. Dit is hun derde wandeling. Inmiddels hebben zij een keuze gemaakt en slaan zij rechtsaf. Wij gaan de groene vlakte op en omdat we hier al hebben gelopen op de heenweg kiezen we een iets andere weg. De Groene Dijk over, de wiebelbrug over de Lange Kolk op. Aan het einde van de brug willen een paar kinderen met hun moeder en oma de brug op, maar zij zien op tijd dat dit met anderhalvemeter afstand van ons niet gaat lukken. Onder het bezette ooievaarsnest langs gaan wij terug naar de parkeerplaats. Het is een mooie wandeling en vreemd genoeg is er met zonnig weer meer volk op de been dan met regenweer.

Spullen in de auto, wandelschoenen uit en sandalen aan en dan … Nee, niet weg, we gaan naar brasserie ‘Op Duur’, waar op het terras ruimte is voor wandelaars en anderen. Een goede plek voor een nazit, met uitzicht op de wiebelbrug en jongelui die zwemmen in de Lange Kolk.

Den Nul – Duursche Waarden – 7.5 kilometer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.