Traagste Tocht 15

Het lijkt er op dat ik de afgelopen dagen alles goed heb bekeken. Wandelmaat Henk en ik gaan verder terug naar het begin van de Traagste Tocht. Vandaag is Wolfheze naar Arnhem (Moscowa) aan de beurt. Hoe gaan de bussen vanaf de halte Moscowa of moeten we eerst nog een eindje wandelen naar Rijnstate? We zullen het ter plekke in ogenschouw nemen. Dan komt er vanmorgen een bericht van Henk binnen. Er lijken veel buien zich samen te ballen op ons traject. Hij stelt voor om ons wandelplan om te gooien en te wandelen op etappe 15. We zijn tot Muiden gekomen en toen was de route op. Inmiddels zijn er twee etappes bijgekomen en is de ganse route van Dieren-Amsterdam voltooid. We besluiten naar Muiden te gaan en zo besloten zo gedaan. We starten op een parkeerterrein bij de Mariahoeveweg en de Lange Muiderweg. We zien de bushalte waar we in een lang verleden op de bus zijn gestapt na een etappe. We ontmoeten al snel een wandeldende dame die bezig is met de Traagste Tocht. Gaan wij direct naar de eerste horecagelegenheid of gaan we eerst een wandeling door Muiden maken? Het wordt het laatste en via de ingang van de buitenwereld van het Muiderslot (denk aan de Rederijkers en P.C. Hooft) en de Herengracht komen we uit bij Brasserie Floris, een langgerekt etablissement. We zijn de enige klanten in dit schoon geurende drinklokaal. We nemen wat te drinken en er iets bij. Pas daarna ontdek ik dat er ook samosa’s op het menu staan. Toch kunnen we degelijk gevuld verder gaan met onze wandeling. We steken droogvoets de Vecht over en zien 4 roeiers in een boot richting zeegat roeien. Er zijn nog dappere zeestrijders in ons land. We gaan door smalle straten en over een dijk en komen we uit bij de Westbatterij Muiden. Over het Jan Kerstenpad gaan wij verder naar het westen. Rechts ligt het water van het Markermeer en links staan imposante nieuwe vrijstaande woningen. De achtertuinen rijken bijna tot aan de dijk. Hebben mensen echt zo veel ruimte nodig? Hadden hier ook vele zogenaamde betaalbare woningen gebouwd kunnen worden? Het Jan Kerstenpad strekt zich kilometers lang uit over de Diemer-Muiderzeedijk. De wind waait schraal, vliegtuigen scheren laag over. De luchten spreken niet van regenbuien.

Op het Waterkeringpad zijn een man (staande) en een vrouw (zittende) druk bezig met het bespieden van vogels. Gezien de apparatuur moet dit een dure hobby zijn. Henk had net de roep van een vogel gehoord en vraagt aan de man of hij die vogel ook heeft gezien. ‘Die zit diep in het riet en kun je nu niet zien.’, is het heldere antwoord. We zijn nu héél dicht bij de electriciteitscentrale van Vattenfall, ook ligt er een uitgebreid zonnepark. Over een hobbelig, kronkelend en modderig paadje gaan wij de Diemervijfhoek in. Enkele andere wandelaars komen komen wij tegen. ‘Heeft u nog wat moois gezien’, vraag ik enthousiast aan een gezelschap met verrekijkers. ‘Alles hier is mooi’, krijg ik ten antwoord. Zo kan het ook. We gaan van de route af om naar een vogelkijkhut te gaan. Dan ineens een opmerking van Henk. Hij heeft iets bijzonders ontdekt in de berm. Iets roods. Wat denk je dat dit is, vraagt hij aan aan mij. Een kenner die aan een nietswetende iets vraagt. Het lijkt een stukje sinasappelschil, antwoord ik. Met behulp van een app komt Henk er achter dat dit een krulhaarkelkzwam is. Deze zwam staat op de Rode lijst van bedreigde paddestoelen. Er staan er meerdere bij elkaar, van klein tot heel klein. Even verderop staan er in de andere berm nog meer. Het vogelkijkscherm is wat het is: een scherm met gaten, geen zitmeubilair om op te lunchen. We gaan terug en steken het bruggetje over. Op de plaats waar op de routekaart een bankje staat aangegeven staat geen bankje. We modderen voort en langs het water, met aan de overzijde IJburg, gaan we verder en komen bij de S114 die wij even volgen op gepaste afstand door het groen. We gaan de weg onderdoor en we zien op de routekaart dat er een horecagelegenheid is op ongeveer 9 kilometer van de route. Paviljoen Puur heet het, en het hek is vergrendeld. Zowel van het Paviljoen als van het Fort Diemerdam. Een buurvrouw vertelt ons dat het Paviljoen alleen open is tijdens festivals en een enkele keer op een zondag. Niets iets om je wandelpauzes op af te stemmen.

We stemmen met onze voeten en gaan verder over de Diemerzeedijk. Even hogergelegen ligt het Waterkeringpad. Er dient heel veel water gekeerd te worden. Woonboten. Huisjes. Landjes. Grensgevallen. Dat is wat wij zien. Bordjes Verboden Toegang. Geen bankjes. We gaan het Diemerpark binnen, lopen over een vuilbelt. Fietsers en wandelaars. Honden en rustende mensen. Dan een bankje, zonder rugleuning. Die rugleuning paste blijkbaar niet meer in het budget. Het is fris. Alleen uit de wind en met een zonnetje wordt het aangenamer. Vanuit IJburg komen veel mensen onze kant uit. Wij gaan langs de sportvelden van meerdere IJburgse verenigingen, met name de hockeystick is hier populair. Dan komen we bij een veelvoud van weggetjes. Eén daarvan is het fietspad dat over de Nescio-brug gaat. Aangezien wij geen fietsen bij ons hebben volgen wij het Waterkeringpad (nog steeds), gaan langs het Amsterdam-Rijnkanaal om op een weinig glorieus punt de trappen op te gaan naar het voetgangersdeel van de brug. Ik krijg even de kriebels van de hoogte. We gaan de Nescio-brug over. Ik weet het niet hoor… ! Ik zal nog even schrijven dat wij nog steeds wandelen over het Waterkeringpad, ook beneden onder aan de trappen aan de overzijde van het kanaal. Dit pad gaat over op de Westelijke Merwedekanaaldijk. Prachtige namen met een passende lengte. We slaan al spoedig af over een fietspad tussen allerlei bedoeninkjes door. Langs een hoogspanningstation en dan komen we op het Science Park van de Universiteit van Amsterdam. Hier staan grote moderne gebouwen. Henk weet nog een plek waar we iets kunnen nuttigen in één van deze gebouwen. We kunnen naar binnen, maar de mensa is gesloten. Dan maar door naar Café Restaurant Polder. Twintig jaar geleden zat hier nog een boerderij. De boer komt nog wel eens langs om een kopje koffie te drinken op zijn voormalige deel. Het is een gezellige plek voor jong en oud. Wanneer we binnen zitten regent het buiten. Wanneer we naar buiten gaan, regent het niet. Wanneer we de lange tunnel onder de vele sporen onderdoor zijn gegaan, beklimmen we de trappen van Station Science Park. We nemen de trein naar Weesp en dan de bus naar Muiden.
Het is goed geweest om weer aan de wandel te zijn.
Hier geen regen.
In het noorden van het land hagelbuien.

Traagste Tocht etappe 15
Muiden naar Amsterdam Science Park
15 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder :
https://www.relive.com/view/vdvmkARpVx6