Traagste Tocht etappe 4

Een hele dag parkeren voor €8. Dat is te doen. Vooraf betalen. Geen verrassingen achteraf. De naam van het parkeerplein doet vermoeden dat de stad Wageningen in een ver verleden gastvrouw is geweest voor de Olympische Spelen. Het jaartal kan ik mij niet herinneren. We gaan een klein stukje route gelijk op met het einde van onze vorige etappe. De etalage van De Beschte, tweedehandsboeken, wordt bekeken en wij ontdekken meerdere boeken van de onlangs overleden Cees Nooteboom. Bij IMAGINE zeggen we: misschien aan het einde van de dag. Langs Hotel De Wereld, met bevrijdingsassociaties. Of was wat daar gebeurde niet meer dan een fotomoment? Langs het Torckpark. Even op de Grebbedijk met mooie vergezichten. Dan bestijgen we het Bergpad, een smal pad achter de zuidelijke huizenrij in dit deel van Wageningen. Het pad gaat omhoog en wij met het pad. We zijn niet de enigen op dit pad. We gaan achterlangs huizen en lopen in het groen. We hebben mooie uitzichten. Wij passeren Het Depot, een beeldengalerij, maar van onze kant kunnen wij er geen beeld bij krijgen. Dan langs het Schip van Blaauw, met de opvallende architectuur. Vroeger huisde in dit gebouw het Laboratorium voor Plantenfysiologie. De architect heette Blaauw. De hoogleraar die daar ging werken heette ook Blaauw. Beiden waren geen familie. We steken de Westbergweg over en gaan verder op het Bergpad, onderlangs het Belmonte Arboretum en een hotel. We kunnen door de bomen nog net iets zien van het oude stadion van de profclub FC Wageningen. In 1992 kwam er een einde aan de profclub en de bijbehorende ambities. En als laatste komen we vlak langs de Oranjelaan, waar nog steeds de 26 noodwoningen staan die na de Tweede Wereldoorlog hier werden gebouwd. Ondanks pogingen om de sloophamer hier te hanteren is het de bewoners gelukt om dit bijzondere plekje in stand te houden. We dalen van de Wagenings Berg af, ontmoeten de voorbereidingen van de paddentrek en steken de Ritzema Bosweg over.nood.

We naderen Oranje Nassau Oord, ooit een geschenk aan koningin Emma van haar liefhebbende echtgenoot koning Willem III (bijgenaamd Gorilla). Op een kruising van wegen met een groepje rokende mensen ontdekt Henk een bordje. Kun je daar koffie krijgen?, klinkt zijn noodkreet. Ik nader het bordje en ontdek dat aan de andere kant een brasserie is. We kunnen een gebouw in de vorm van een halve cirkel in en komen uit bij de brasserie. We ontmoeten bewoners en gasten en doen onze bestelling temidden van de gezellige drukte. Hier is de Zinzia Zorggroep aan het werk. Na een smakelijk verblijf gaan we via een andere weg op zoek naar de route. Dat zoeken lukt ons. We wandelen langs de Ommuurde Tuin, een agro-ecologisch biologisch tuinbouwbedrijf van één hectare. Een hele mond vol. Hier was in oude tijden de moestuin van koning Willem III. Of hij hier vaak getuinierd heeft weet ik niet. Vlak bij Harten raakt Henk aan de praat met een dame op een bankje en dat geeft mij de gelegenheid om een paar foto’s te maken. We zijn hier al aan de rand van het beroemde Renkums Beekdal. Gezamenlijk lopen we door langs het monument De Oliemolen. Ik dacht dat het om een papierfabriek ging, gezien de rollen die ik meende te zien. En wat blijkt? Het was eerst een papiermolen en later in 1810 een oliemolen, in 1882 werd het een korenmolen. De molenmakers zullen er druk mee zijn geweest. We gaan de Hartenseweg verlaten en volgen een smal pad langs de begraafplaats. Bij een ven steken wij de Oliemolenbeek over en stappen het Renkums Beekdal in, heel voorzichtig, want we gaan over een lang vlonderpad. Op meerdere plaatsen zien we stromend water onder het vlonderpad gaan. Dat er hier weer water stroomt is bijzonder. Aan het uiteinde van het vlonderpad gaan we naar het noorden en volgen het beekdal. We ontmoeten kabouters op ons pad en ook een kabouterpad. De zin hiervan ontgaat mij nog steeds. Is er toch buiten de kabouters genoeg te zien en te doen in een bos?! Bij Boscafé De Beken nemen we plaats op het terras. Het is net niet koud genoeg om naar binnen te gaan. Alhoewel het al later is gaat een twaalf-uurtje er goed in. Naast ons vindt een werkgesprek plaats van zes mensen. Vaak zijn de teksten woordelijk te verstaan. Na aangesterkt te zijn door eten en drinken gaan we verder.

Bij het oversteken van de Bennekomseweg blijft Henk haken achter het asfalt wanneer hij van de lager gelegen berm de weg wil opgaan. Hij struikelt en valt languit op het asfalt. Een auto stopt. Gelukkig valt de schade mee. Schrik is er wel. Bij de beeldentuin van landgoed Quadenoord houden we stil en lopen daarna naar de nu droge watermolen. De watermolen is van verval gered en functioneert nu weer, als er voldoende water is. Verderop gaan we door de velden van het landgoed en steken de Telefoonweg over. Op een onverhard pad (Renkumseheide) hoort Henk een geluid: het is het geluid van de veldleeuwerik. Na enig kijken zien we de vogel, uiteraard ziet Henk deze vogel het eerst. Hoger en hoger, dan even op hoogte blijven en dan komt de vrije val tot helemaal beneden. Daarna gaat het weer omhoog. Een prachtig gezicht. Het gaat helaas niet best met het aantal veldleeuwerikken. Nu is er nog maar 5% over van het aantal veldleeuwerikken in 1960. Nadat we de spoorlijn tussen Utrecht en Arnhem zijn gestoken gaan we snel rechtsaf een pad op dat gelijk op gaat met de spoorlijn. Bij het bouwterrein van een kleine woonwijk van Wolfheze staan grote hekken die fietsers en voetgangers dienen tegen te houden. Ondanks deze hindernissen slagen wij er in om toch het station van Wolfheze te bereiken. Nog twee minuten en dan komt de trein naar Ede/Wageningen en dan met de bus naar Wageningen.
Wederom een prachtige route vandaag.
Maar zelfs in Wolfheze hebben we geen wolf gezien.
In Wageningen nemen we zitting in IMAGINE voor een kleine afdronk. Een bijzondere winkel vol kunst en boeken en papier en een kleine en smakelijke versnapering.

Traagste Tocht etappe 5
Busstation Wageningen naar treinstation Wolfheze
15.3 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder :
https://www.relive.com/view/vevYze1GZJO