Westerborkpad (16) Zwolle naar Lichtmis

We gaan het vandaag iets anders doen. We rijden eerst naar het eindpunt van de wandeling van vandaag. Dit is zo’n traject dat er aan het begin wel een treinstation is maar aan het einde is er de bus. We parkeren onze auto voor de tweede keer deze dag, de eerste keer was bij het stembureau. Nu staan we op de carpoolplaats van Lichtmis, met het zicht op de oude watertoren met een draaiend restaurant aan de top. De ondernemer Henny van der Most heeft hier zijn aandacht aangegeven. Aan de andere zijde van de snelweg is de plek waar de plaatselijke bus een stop maakt, net naast een ander restaurant, het kippenrestaurant De Piripriri. Onze bus gaat zo snel mogelijk naar het station van Zwolle. De bus is vol met jongelui. Eén er van is zo vreindelijk om op te staan en zijn plaats te geven aan mijn lief. De anderen zijn, vermoed ik, druk bezig met hun huiswerk en hoorcolleges (te zien aan de combinatie van de oordopjes en telefoon).

In Zwolle gaan we aan de slag met onze wandeltocht. Eerst op weg naar de gracht en dan naar de Sassenpoort. Het is een monument dat staat op de Nederlandse UNESCO lijst. Trouwlustigen kunnen deze locatie kiezen om te trouwen. Die tijd hebben wij al lang achter de rug, dus lopen wij moedig voort.

We kunnen door de poort zelf lopen en even naar boven kijken, waar een lampachtige bol naar beneden is gedaald.

We leven in een tijd waarin vluchtelingen ons land binnen komen. Over de afgelopen jaren zijn het meer christenen dan moslims geweest die de grens van ons land zijn over gestoken, contra het publieke beeld van een tsunami van moslims. In de afgelopen jaren zijn er dan ook vele kerken begonnen door christenen met een migrantenachtergrond. Dit gebeurt niet alleen in de grote steden, maar ook in kleinere plaatsen. Het is niet de eerste keer in de eeuwenlang geschiedenis van de Lage Landen dat buitenlanders onze grens over kwamen. Duizenden Hugenoten uit Frankrijk hebben een veilig heenkomen in ons land gezocht, één van de resultaten is dat er op vele plaatsen in het land Waalse kerken werden gestart. We lopen nu langs de Waalse kerk in Zwolle. Elke veertien dagen wordt hier een kerkdienst gehouden, uiteraard in het Frans. Daarnaast is er op andere dagen ook plek voor trouwlustigen.

Even voorbij de Waalse Kerk staat de synagoge van Zwolle. De straat waaraan de synagoge staat is genoemd naar de Zwolse opperrabbijn rabbijn die hier heeft gewerkt. Het gaat om Samuel Hirsch, hij was afkomstig uit Amsterdam en hij overleed in Zwolle in 1941.

De synagoge is groot en werd in 1899 gebouwd, naar het ontwerp van F.C. Koch. De stijl is wel omschreven als ecclectisch (wat volgens mij meestal betekent: een allegaartje aan stijlen). Het gebouw werd in de jaren 80 van de vorige eeuw gerestaureerd. Naast synagogale bijeenkomsten zijn er ook allerhande andere bijeenkomsten, waaronder cursussen over Judaïca. Jaarlijks is er een Opperrabbijn Hirsch-lezing, met het doel om meer bekendheid aan het jodendom te geven. 

Voordat het nieuwe gebouw in de negentiende eeuw werd geopend kwam de gemeente samen in de Librije, waar nu een kwaliteitsrestaurant is gevestigd. Het is mij niet bekend of hier alleen kosjere wordt gekookt.

 

 

 

 

 

 

 

We lopen verder en gaan het oude centrum uit en komen op de kruising van het Almelose kanaal en de Stadsgracht. Dit punt levert mooie uitzichten op.

 

 

Aan de P.C. Hoofstraat komen we langs een huis waar een infobordje is geplaatst. Tijdens de tweede wereldoorlog woonde hier de familie Noordhof. Tijdens de oorlog vonden hier vele joodse onderduikers een veilig huis. Op de dag dat Zwolle werd bevrijd, dat was op 14 april 1945, kwamen er 14 onderduikers uit het huis van de Noordhoffen. De buren hadden niets in de gaten gehad en waren zeer verbaasd. De onderduikewrs hadden hun dagen niet in ledigheid doorgebracht, maar hadden zich o.a. bezig gehouden met het vervaardigen van illegale bladen.

In vervlogen tijden hebben we gefietst van Zwolle naar de oorsprong van de Vecht. Hier lopen we een stukje langs de Nieuwe Vecht. Aan het tijdelijke einde van de waterstroom stuiten we op de oliemolen De Passiebloem. Even voorbij een tunneltje lopen we weer langs die Vecht. We gaan op weg naar Berkum, ooit zelfstandig, maar nu al onderdeel van Zwolle.

 

 

 

De route gaat langs de Boerendanserdijk, met zicht op weilanden, maar ook op bedrijfsgebouwen. Bij het begin van de bebouwing van Berkum treffen wij dansende boeren aan in een eindeloze dans.

Langs de noordkant van Berkum vinden wij onze weg. Wanneer we aan de overzijde van de weg het cafetaria Berkum passeren roept een man bij het cafetaria ons toe en vraagt of wij het Westerborkpad lopen. We kunnen slechts positief antwoorden. Inmiddels is hij de straat overgestoken. Vorig jaar heeft hij de camino naar Santiago gelopen, vijf maanden is hij bezig geweest. Zijn dochter had het cafetaria over genomen. Hij heeft nog steeds de tijd nodig om het allemaal te laten inzinken. Hij nodigt ons uit voor een kop koffie (hoewel de zaak gesloten is), maar we geven de voorkeur aan even doorlopen en dan langs het water bij de Vecht te gaan lunchen.  Beneden aan het water bij de brug van Berkum nemen we de pauze.

Na de pauze kunnen we een lange tijd langs een doorgaande weg lopen, gelukkig opgeleukt door een uitgebreid bedrijvenpark aan beide zijden van de weg. Het is de Hessenpoort, waar in vroeger tijd de mensen uit Hessen (zoals één van mijn voorvaders) kwamen om in de lage landen handel te drijven. Voorbij de Hessenpoort kunnen we gelukkig van de doorgaande weg af en het poldergebied in, langs de Steenwetering. Vanaf hier tot aan Lichtmis lopen we door het vlakke land, langs weilanden, over onverharde wegggetjes, langs slootjes en vliegende vogels en allerhande vallen in de sloten.   

De schapen lopen buiten, maar we zien nog geen lammetjes. Wel zien we een serie windmolens, die qua uitzicht een mooie aanblik bieden. Het is mooi weer, geen wind, een prettig zonnetje. Prachtig wandelweer.

 

 

We kunnen al een tijdje de grote watertoren van Lichtmis zien en we lopen verder. Bij de Hooidijk treffen we een fraai staaltje van landschappelijke vernieuwing aan. Een oude caravan en een secuur aangelegde hoop afval.   

 

Vlak voor het einde van onze route treden we binnen bij het wegrestaurant De Lichtmis. Hier nemen we een smakelijk broodje zalm en drinken we koffie en thee (rooibos met specerijen). Bij verlaten van het restaurant gaan we op weg naar de carpoolplaats, maar onderweg zien we nog de gevolgen van een ongeluk. Het lijkt er op dat een lading van een vrachtwagen is gaan schuiven en heeft besloten om een andere route te kiezen. Meerdere politieauto’s hebben zich inmiddels verzameld. Het lijkt er op dat onze aanwezigheid niet noodzakelijk is.  

Nog even als afscheid een blik op de oude watertoren van Lichtmis, die dagelijks door duizenden chauffeurs wordt gezien. 

Advertenties

Een reactie op “Westerborkpad (16) Zwolle naar Lichtmis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s