Traagste Tocht etappe 6

Alles gaat op tijd met mijn reis (met twee keer overstappen) naar bushalte De Molen aan de westzijde van het dorp Elst. Ik stap uit bij een zaak in kantoormeubilair. Op zaterdag hebben mensen geen kantoormeubilair nodig want de zaak is gesloten. Henk heeft zijn auto geparkeerd bij parkeerplaats Oude Steenfabriek. Hij komt mijn kant uit, want onze omgekeerde route van heden gaat even terug op de route van etappe 7. Op de rand van bos en akker lopen we in de frisse morgen naar het noorden. Vandaag zullen we veel lange lanen ontmoeten. Sommigen daarvan zullen wij zelfs bewandelen. Bij de Franselaan verlaten we het gezamenlijk optrekken van etappe 6 en etappe 7. Bij het bosgebied met de vrolijke naam Galgenberg treffen wij enkele grafheuvels aan. Eerst aan de galg, vervolgens in de heuvel. Wanneer wij verderop de grens van bos en akker verlaten komen we nog meer grafheuvels tegen. De Elsterberg met een hoogte van 62.5 meter komt steeds dichterbij. Het is te merken dat het een zaterdag is, want we zien meer wandelaars dan gebruikelijk is op een vrijdag. Plots halen twee hardlopers ons in. Dan zijn we even vrij van hardlopers, totdat we op een smal pad terecht komen op weg naar de Noorderlaan. De ene hardloper na de andere komt op ons afrennen. Rugnummer. Rugzakje. Camelbag. Veel meer man dan vrouw. Vriendelijk als wij zijn gaan we bij iedere renner de struiken in. Op de Noorderlaan met het mooie uitzicht, ondanks de betrokken lucht, gaan onze wegen uitéén. De renners komen van links en wij gaan naar rechts. Op naar landgoed Prattenburg, langs de Solkuil en het eenzame huis, met hond en auto. Verder is de rust neergedaaqld op deze uitgestrekte bossen. We steken de Veenendaalsestraatweg over.

We hebben op de kaart gezien dat aan de overkant van de weg Residence Rhenen is gelegen. Een mes en vork staat op de kaart vermeld. Is hier wat te drinken? En wat betekent hier Residence, een woonvoorziening voor ouderen? Wanneer we het terras van het restaurant oplopen blijkt de zaak nog net niet open te zijn. De man (Jasper) die ons begroet zwaait met een schoonmaakdoek en stelt ons op de hoogte van de actuele situatie. Hij gaat verder met het poetsen van tafels en wij gaan zitten aan een tafeltje onder een luifel. We zitten droog. Even later komt de man weer langs. Hij steekt een gaskachel aan die naast ons tafeltje staat. Hij belooft dat er straks wat aankomt. Wanneer hij is veranderd van tafel-met-doek-schoonmaker in gastheer neemt hij onze bestelling op. Een bijlage in de vorm van een appeltaart met punt zit er nog niet in, want dat is er pas later. Wanneer hij terugkomt met koffie en warme chocolademelk heeft de gastheer goed nieuws: er is appeltaart. Omdat wij hem niet willen belemmeren in zijn kans om ons te voorzien van appeltaart met punt met of zonder slagroom zeggen wij ja. De fraai versierde appeltaart met punt is goed aan ons besteed. De gastheer heeft, aangezien hij ons inschat als wandelaars, nog wel enkele routes beschikbaar. Wij zijn echter ruim voorzien. Hij praat verder over Pieterpad en Klompenpaden en trouwlocatie. Dat laatste hebben wij al vele jaren achter de rug. Wat nog belangrijk is: er zijn twee wolven in de buurt gesignaleerd. We hebben met al onze wandelingen op de Utrechtse Heuvelrug nog steeds geen wolf gezien. Na betaling en de hartelijke groeten gaan we op pad. Het is een prima plek om hier even te vertoeven.
Hier bij de Residence is de mogelijkheid om niet de hoofdroute te volgen, maar een alternatief, dat even lang is als de hoofdroute. Wij kiezen voor het alternatief waardoor wij niet in de buurt komen van Plantage Willem III. Dat is niet erg, want we hebben Willem I bij ons. Het betekent wel dat we eerst de lange Galgenweg aflopen. Ik moet niet denken aan al de gruwelijkheden die hier zich hebben afgespeeld. Dan komen we langs de rand van een oude afgraving. Steile hellingen waar we net bovenlangs lopen. Uitzichten zijn er wel, maar de lage bewolking is niet in ons voordeel. Het is hier drukker aan het worden. Op de hellingen ligt nu geen sneeuw, anders zou hier een snelle afdaling te maken zijn op ski’s. Het begint te regenen, paraplu’s uit de rugzak, regenhoezen om de rugzakken. Twee wandeldames genieten van een regenlunch op een bankje met uitzicht.
Heeft u hier wel eens wolven gezien?, vragen we aan een paar dames met honden.
Ja, roept er één met een grote herdershond aan de riem.
Mijn hond heet Wolf!
Dan heeft die gastheer bij de Residence toch gelijk.
In het Remmersteinschebos beklimmen wij de kunstmatige Paasheuvel, waar net een jong stel uit Achterberg bovenop staat. Wanneer zij afdalen van de berg zegt de jongeman dat je boven een mooi uitzicht hebt over de lanen die hier samenkomen. Boven op de berg ligt een grote steen waarop de richting naar verschillende plaatsen in de omgeving staan. Wie heeft er eens geprobeerd om die steen net iets te verleggen zodat de richtingen niet meer kloppen?

Vanaf de heuvel gaan we naar het zuiden door het ene na het andere bos. Op een bankje met uitzicht op De Enk gaan we rusten en eten fruit en drinken wat wij bij ons hebben. Na deze pauze gaan we landgoed De Tangh in. Op de rand van de bebouwing van de stad Rhenen komen wij een groot bord tegen: Wolf gesignaleerd, met daaronder een foto van een wolf en daar weer onder een lijstje met handige tips in de ontmoeting met een wolf. Enige kennis van de basisetiquette voor het onderling verkeren kan geen kwaad. De routemakers hebben bij de bebouwing toch nog een groene route gevonden. In de wijk Molenberg houden we even eerbiedig stil bij een Minibieb. We komen langs Harpwinkel De Zingende Snaar, in een voormalig gebouw van de plaatselijke kerk. De harpe Davids klinkt volop. Aan de doorgaande weg in het centrum staat Patisserie Van Woerkom. Henk vindt het noodzakelijk om even van de route af te wijken en de winkel binnen te gaan. Ik besluit om hem niet in de steek te laten. Hij bestelt meerdere luxe bonbons. Ook steekt hij zijn hand in een schaaltje met chocolade. Ik besluit om mij netjes te gedragen en neem niets. Ik denk af en toe aan mijn suikerspiegel. Eén van de chocoladedames biedt mij een suikervrij stukje chocolade PUUR aan dat zij uit de verpakking haalt. In mijn ongeremdheid zeg ik dat ik liever geen puur heb. De andere dame heeft al een verpakking met suikervrije MELK chocolade in de hand. Ik neem dit met enige schaamte aan. Het smaakt heeeerlijk. Wanneer Henk zijn rugzak opnieuw inpakt komt een dame die onze leeftijd nadert in de winkel en mengt zich enthousiast in het gesprek en prijst de beide chocodames en uiteraard ook de producten uit eigen huis. Gezamenlijk verlaten wij de winkel. Wij lopen door het oude centrum, langs het Stadsmuseum, langs de beroemde Cunerakerk. Aan de toren wappert de Nederlandse driekleur vanwege de verjaardag van prinses Beatrix. Het carillion speelt over een roodborstje. Ik dacht aanvankelijk dat het een sinterklaasliedje was, maar Henk heeft verstand van muziek (en de tijd van het jaar). Op de hoek van de Rijnstraat en de Buitenomme ontwaren wij nog een Minibieb. De route gaat naar de Rijnkade en dan volgen wij het asfaltpad langs het water, even later dalen wij af van de dijk en gaan door de uiterwaarden. Onder de brug door en dan naar het station. We nemen een noodzakelijke afsluiter in Grand Café Cunera. Er is geen warme melk beschikbaar, maar wel heerlijke erwtensoep en hartelijke gastvrijheid. Hier gaan we de volgende wandeling verder, op naar Wageningen.

Traagste Tocht etappe 06
Bushalte De Molen, Elst naar station Rhenen
16 kilometer

Voor de bewegende beelden, zie :
https://www.relive.com/view/vrqDXxGKmLq