Traagste Tocht 3

Het gevaar schuilt in een klein wandelingetje.
We zijn uitgestapt op een tijdelijke parkeerplaats in Wolfheze.
Er wordt hard gewerkt aan een tunnel onder de spoorlijn.
Dan komen er straks minder ongelukken en ook minder oponthoud.
Want misschiejn moet je nu wel één of twee minuten wachten voordat je verder kunt rijden met jouw auto.
Voetgangers hebben al een tunnel.
Wanneer we het stationsgebouw naderen zien we twee politiemotoren die bezig zijn met een rondje om het gebouw.
Dan gaan zij verder op het Driegemeentenpad. Wanneer zij uit zicht zijn verdwenen komt het volgende groepje politiemotoren aanzetten, rondje om het stationsgebouw en door op het Driegemeentenpad.
Laat nu net onze route vandaag ook over het Driegemeentenpad gaan.
Een man op een stoel bij het stationsgebouw is niet onder de indruk van de politieactie. Hij zit rustig. Wanneer hij naar mij kijkt complimenteert hij mij met mijn baard.
Zonder gevaar op te leveren gaan wij bij OERRR het bos in, over een oud heideterrein en dan komen wij terug bij de drie gemeenten.

Maar niet voor lang want wij gaan een duiker in die onder het hooggelegen spoor ligt. Rechtop lopend kunnen wij niet door de tunnel. In gebogen houding en met licht aan het einde van de tunnel schuifelen wij voorwaarts. We doen dit in het spoor van de geallieerden die op 19 september 1944 deze duiker gebruikten om met jeeps door de tunnel te rijden en hun kannonnen te vervoeren. De Britse en Poolse troepen gingen van het zuiden van de spoorlijn naar het noorden. Gelukkig wordt er nu niet geschoten, zelfs niet door motorrijdende politieagenten. Aan de noordzijde van het spoor zijn nog de tastbare herinneringen aan herdenkingen op deze plek te zien. Wij gaan de Johannahoeveweg op naar het oosten, we passeren het terrein van Papendal, waar topatleten hun trainingen afwerken. We zien twee mountainbikers op het terrein, maar of zij tot de topatleten behoren betwijfel ik. Met behulp van deze weg komen wij op het terrein van Natuurbegraafplaats Koningsakker, waarbij ‘koning’ niet zal verwijzen naar Willem-Alexander , maar naar de hemelse Koning. Aan de rand van het terrein wordt met behulp van een machine een graf gedolven. Een vrouw op een golfkarretje kijkt bij een ander graf dat klaar is voor gebruik, daarna rijdt zij door naar de kleine kapel op het terrein. Wij wandelen verder en komen langs de Abdij Koningsoord. Wij blijven keurig buiten het hek en lopen in een rechte lijn naar de Dreijenseweg, waar we besluiten om even van de route af te gaan en ons te verpozen bij Roadhouse Arnhem, want de countrymusic uit de geluidsboxen komt. Waar de soep vandaan komt is onduidelijk en wordt dan ook niet in rekening gebracht. Keurig netjes. Wij gaan verder. De zon schijnt nog steeds. Af en toe steekt een venijnige wind op.
Met een gevaarlijke oversteek over de provinciale weg komen we aan bij een terrein van het Geldersch Landschap (en Kasteelen). De volledige naam is wat te veel voor de lengte van de slagboom aan het begin van het rechte pad. Een fraai huisje met luiken in de kleur van het Landschap staat op een schiereiland. Aan de zijkant van de woning is een bordje met de tekst GEBEDSVERHORING bevestigd. Weer wat anders dan ‘Krek wak wou’. We slingeren over het terrein, brede paden, smalle paadjes. Achter het huis Groot Warnsborn staat een informatiebord over een rondje hardlopen dat hier langs komt. Je kunt kiezen voor 840 meter of voor 1000 meter. Beiden kan ook, maar dan niet tegelijk. Vier kampioenen die hier hebben gerend worden op deze plek geëerd. Sifan Hassan hoort daar ook bij. Wij houden de pas er ook in. Gaan langs het grote Huis, langs de bijgebouwen, waar de voorbereidingen voor een huwelijkssluiting in gang zijn. De ballonnen zijn al opgeblazen. Bij de catering is de staat van beleg afgekondigd (met dank aan Fons Jansen). Van Groot Warnsborn komen we langs een oude kloostermuur door Bakenberg. De Bakenberg is voor mij een ‘berg’ langs de weg van Apeldoorn naar Hoenderloo, maar hier bestaat de Bakenberg uit een kleine woonwijk.

Tegenover Bakenberg gaan we de bossen wederom in. Vlak langs een groot hoogspanningsstation met een continue brom. Daarachter ligt Burgers’ Zoo. Zonder dat wij het in de gaten hebben ligt hier vlakbij ook nog een voormalig Duits Ehrenfriedhof. Op schalkse wijze steken wij de Schelmseweg over en komen uit op een groot terrein waar honden zich in alle vrijheid kunnen bewegen. Henk denkt even een wolf te zien, maar de wens is de vader van de gedachte, zo erkent hij eerlijk. Nog steeds geen wolf gezien. Langs kasteel Zypendaal, waar het Geldersch Landschap en Kasteelen zetelt. De vlag wappert boven op het kasteel, dat zal wel het teken zijn dat de directeur inpandig is. Langs het mooie gouverneurshuisje. Welke gouverneur heeft hier gewoond? Of was het toch de tuinman? Langs een beeldengroep met Griekse inslag en verder over het prachtige terrein. Dan is het tijd voor Brasserie De Boerderij. Volgens welingelichte kringen was deze brasserie vroeger een boerderij. Op het terras kan niet worden gezeten, binnen wel. Daar nemen we twee stoelen en een tafeltje in bezit. Er knalt geen muziek uit opgehangen doosjes. Heerlijk. We zitten hier goed, met prima personeel en een heerlijk hapje van appeltaart en kaaskoek (cheesecake). Na dit genoeglijk verpozen gaan we wederom op pad. We steken de Parkweg over en rammelen aan het hek dat onze voortgang belemmert, het witte hek geeft geen krimp. Gelukkig geeft het volgende witte hek wil een krimp en we gaan de Vlindertuin binnen. Binnen prijkt een kunstwerk waar we waarschijnlijk op kunnen wandelen, maar uit eerbied voor de Amerikaanse kunstenaar doen we het niet. We gaan langs het hermetisch afgesloten onderkomen van de SBV-Kastanjegroep van de Scouting. Dan langs vele tientallen volkstuintjes. We komen in de buurt van sportvelden en van een groot ziekenhuis. Mooi bij elkaar, met een flinke blessure kun je meteen naar de Eerste Hulp. We steken de Wagnerlaan over zonder in gezang uit te barsten, beklimmen een heuvel, komen langs Braamberg, een grote GGZ-instelling van Pro Persona. Vlak voor de imposante Apeldoornsebrug slaan we een pad naar links in. Over dit Rijksmonument uit 1928 suisden wij heel vroeger vanuit Apeldoorn op de fiets Arnhem binnen. Nu gaat het iets langzamer en wij passeren de eenzame kapel van de Vrije-Katholieke Kerk, (hier met elke zondag een mis bij ‘Onze Lieve Vrouwe en al Haar Engelen’. Er is bij deze Vrouwe een flinke dosis inspiratie vanuit Theosofie en Gnosis. Aan het gesloten hek hangt een slaapzak. Maria denkt aan alles. Nog even en we komen bij de grote begraafplaats Moscowa. Ineens verbreekt Henk de stilte door te roepen: ‘Die bus gaat naar het CS’. De bus staat stil voor een verkeerslicht. Waar is de bushalte? Daar! Rennen. De bus trekt op en remt af bij de bushalte. We kunnen naar binnen. Op het station CS naar spoor 10 (wel opletten bij het aanmelden/afmelden bij de juiste vervoerder). De trein staat er al. We gaan zitten bij 2 middelbare scholieren die plots in de lach schieten (wel verholen) als zij mij zien. Gemompel en gegniffel. Wanneer wij de trein in Wolfheze verlaten, groeten zij ons vriendelijk. Henk, de ervaren docent wiskunde zegt op het perron tegen mij: Zo zijn middelbare scholieren.

Traagste Tocht etappe 3
Treinstation Wolfheze naar Bushalte Moscowa (Arnhem)
15.3 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder :
https://www.relive.com/view/vPOpkA8VWRv