Traagste Tocht etappe 5

We zijn er klaar voor.
Ook deze etappe nemen we in omgekeerde richting.
Op onze digitale kaart kunnen we de looprichting van de etappe gemakkelijk omdraaien, zodat wij op de hoogte zijn van het aantal gelopen kilometers en de nog te wandelen kilometers.
Omdat Grand Café Cunera nog niet open is nemen we even een hartversterkertje bij het aan de overkant van de weg gelegen tankstation. Daarna gaan we de eerste beklimming inzetten op de Kastanjelaan, dan gaan we over de Levendaalseweg naar de bossen en achter de dierentuin van meneer en mevrouw Ouwehand lopen we op de helling van de Laarsenberg. Onderweg zien we een mooi voorbeeld van het herwinnen van vergane glorie. Hier wordt gewerkt (nu even niet) aan het herstel van heggen. Deze heggen worden gevlochten. Het is een oud ambacht dat hiervoor nodig is. Het is mooi om te zien dat het landschap wordt verrijkt en de hellingen worden beschermd. Op de grens van bos en akker lopen we verder. Om sommige plekken is het pad droog, op andere plekken van dat en heeft de modder de overhand. Bij de Erebegraafplaats Grebbeberg steken we de drukke weg over. Hier is zwaar gevochten in de meidagen 1940. De witte graven zijn hier stille getuigen van. Aan de overzijde van de weg staat een groot monument om iedere passant er aan te herinneren wat hier is gebeurd.

Wij gaan de bossen van de Grebbeberg in. Over kronkelende paden, smal en breed. We staan even stil bij de voormalige boswachterswoning, die vervallen is tot een ruïne. De laatste boswachter die hier woonde was Johan Veenhof (1933-1999), die naast zijn boswachtende activiteiten ook tientallen boeken schreef. Van van deze boeken hadden te maken met de Tweede Wereldoorlog. In 1966 werd hij aangesteld door de toenmalige eigenaar van de bossen. Hij bleef 25 jaar op zijn post. Hier komen we in aanraking met de fraaie uitzichten over de rivier heen naar de Betuwe. Op de Grebbeberg zijn hoogteverschillen, niet alleen de helling die naar de uiterwaarden afdaalt, maar ook de wallen die hier zijn opgeworpen als verdediging. Vorsten lang geleden kwamen hier om te jagen en bij copieuze maaltijden te genieten van het uitzicht. Onze copieuze maaltijd houden wij nog even in de rugzak. Aan de top van een lange trap staan we op 50.2 meter boven NAP. Onderaan de trap op de Cuneralaan staan we op 6.6 meter boven NAP. Het verschil wordt overbrugd door 176 treden. In het water van het Valleikanaal ziet Henk een surfboard met daarop iets dat lijkt op begroeiing. Zouden eenden hier een nest hebben gemaakt? Bij de Grebbesluis gaan we de Grebbedijk op. Het pad ligt aan de voet van de dijk, maar wij blijven boven op de dijk. Wanneer we op de Afweg wandelen lopen we op de grens van de provincie Utrecht en de provincie Gelderland. Van de Afweg komen we op de Wageningse Afweg, dat maakt verschil. Langs een bedrijf van Bayer Holland (terwijl wij in Gelderland zijn!!). Vlak na een geluidloos hondenpension (?) waar kijkende blikken worden afgeschermd, gaan we een wandelpad op in noordelijke richting. Aan het einde van dit pad komen we in het bruisende centrum van Nude. Nadat wij de drukke (alweer) weg zijn overgestoken komen we op het Huppelpad, maar wij passen onze wijze van voortbewegen niet aan. Na het laatste huis aan de rechterhand buigen wij naar links een weiland in, passeren een bord Verboden vuil te storten, een hek over, dan lijkt het alsof bij de buren wel van alles gestort mag worden, verder in een ander weiland. Dan zien we twee bankjes, één op een perceel dat wellicht bij iemand hoort, één langs het pad onder een paar kale bomen. Het is het Nudepadbankje, ter ere van het hier gaande Klompenpad, neem ik aan. We gaan genieten van een korte lunchpauze. Spreeuwen kwetteren vanaf de kale takken. Vliegen in zwermen van boom naar boom en terug. In de weilanden voor ons rennen hazen. Ook vlak voor ons bankje vindt hun wedloop plaats. Later mengt een derde haas zich in de strijd. Het voorjaar kan beginnen.
Na onze pauze gaan we een smal houten bruggetje over waar een paar minuten geleden twee hazen over renden. Wij gaan wat langzamer de brug over. Langs een perceel met restanten van een gewas komen we bij de Haarweg. Deze weg is in het gelukkige bezit van een zonnepark, helaas zonder zonnebank. Dan slaan wij linksaf, dat klinkt gemakkelijker dan het is. We zijn nu beland op een zeer smal pad. Rechts gaat het omhoog om op dezelfde hoogte te komen als de nieuw gebouwde huizen. Links is een overvolle beek. Op het pad is een mengsel van water en klei te vinden. Een enorme modderzooi, Oh ja, vergeet niet de braamstruiken met de venijnige stekels, die strak langs het pad staan. Twee keer komen wij in de verleiding om via een trappenstelsel naar hogere gronden te gaan. We weten deze verleidingen van ons af te slaan. Bij de Nijlantsingel kiezen we toch niet voor de voortzetting van de route (een modderpad tussen twee wateren), maar voor de Nijlantsingel waar we vaste grond onder de voeten hebben. We steken het water over en komen op de Nieuwe Singel. Veel fietsen bij een appartementengebouw doet vermoeden dat hier studentenhuisvesting is.

We wijken even van de route af om de lokale horeca een hart onder de riem te steken. Via een zijdeur betreden wij Onder de Linden. De tafeltjes buiten zijn nog allemaal onbezet. Ook de ingepakte veranda is nog geheel vrij, maar binnen is het aardig vol. We vinden twee plaatsen aan één tafel. Naast ons is een man de gehele tijd druk bezig met een lang telefoongesprek. Aan de andere man zit een man met een zoontje. Zij puzzelen en drinken en eten. We gaan ook die kant uit, maar dan zonder puzzels. Champignonroomsoep en brood, beiden in verschillende formaten. Het smaakt goed. Het café is ingericht in de stijl van de jaren 50, maar in die jaren kwam ik niet in café’s. Hier is ook een brouwerij, waar wij geen gebruik van maken. Er moet iets overblijven voor de studenten in deze stad. Na deze zeer noodzakelijke stop onder de linden gaan we op zoek naar het bruisende Wageningen langs allerhande groene sluippaadjes. Langs een Maritiem Instituut. Dwars door het Magrietplantsoen. De Lawickse Allee over. Langs een imposant gebouw dat ooit deel was van de Landbouw Hogeschool en nu een zorgvilla is (woon- en servicekosten vanaf €2.840,-). Door het groen langs de Duivendal. Dan staat daar langs de Stadgracht een imposant gebouw. We vragen een aanlopende man, deels verscholen in gips en mitella, naar dit gebouw uit 1882. Zonder blikken of verblozen somt hij de geschiedenis van het pand op (inclusief jaartallen). Op allerlei manieren is dit pand verbonden geweest aan de universiteit en voorgangers. Nu zijn er appartementen. Hij bewoont één van de zeven appartementen en hij was ook nog verbonden aan de universiteit. Dan loopt hij verder in zijn groen geribde broek als was hij de houtvester die nog meer te doen heeft. Wij gaan ook verder, door smalle straatjes, langs lege terrassen, langs de Grote Kerk om uiteindelijk via de Dijkstraat op de Grebbedijk uit te komen. Maar de vastigheid van het asfalt op de dijk wordt al snel opgevolgd door de nattigheid van de paadjes in de uiterwaarden. Nu een prachtig en rustig gebied en vol van modder. Langs de Nederrijn lopen wij tot vlak voor de gemetselde toren. We steken een houten brug over met in het midden een verhoging zodat ook grotere schepen door de Wageningse Geul kunnen varen. Op elke plank zien we een naam gefreesd. Is elke plank van deze brug gesponsord? Wanneer de route ons terug wijst naar de Grebbedijk komen we bij een keuzemogelijkheid. Rechts van een bomenrij is een pad. Links van diezelfde bomenrij is een pad. Twee dames komen ons enthousiast tegemoet over het linkerpad. Zij wijzen ons enthousiast op de mogelijkheden. Daar is veel modder. Hier is veel water. Aan ons is de keus. We kiezen voor het water. Daar glijdt je minder snel in uit.
Vanaf de dijk gaan we de stad binnen. Langs grote oude huizen, langs het museum en de restanten van de stadsmuur, door het Torckpark met een immense plataan. We komen langs de Sint Johannes de Doperkerk, die hoort bij de parochie van de heilige Titus Brandsma. Nog even en wij zijn bij het busstation. Na even wachten kunnen we de bus naar het station Rhenen instappen. Wij blijken niet de enigen te zijn. Op naar huis waar ons ‘kip in de hoed‘ wacht.
Het is weer een prachtige wandeling geweest.

Traagste Tocht etappe 5
station Rhenen naar busstation Wageningen
16 kilometer

Voor de bewegende beelden, klik hieronder:
https://www.relive.com/view/vrqDX2Xo5Lq