Uddel – Groene Wissels 300

Hier sta ik dan aan het begin van de route. Het is historische grond. In dit dorp werd mijn moeder in 1921 geboren. Lang heeft zij hier niet gewoond. Haar geboortehuis is inmiddels afgebroken. Opa was boswachter en jachtopziener.

In zijn tijd zal deze bijbeltekst nog niet op het asfalt zijn geschreven. Het doet nu aan een wielerroute denken, maar wandelaars hebben de tijd voor enige bezinning.

 

Al snel ben ik in de buurt van bomen. Dat had ik wel verwacht voor een wandeling in en om Uddel. Op de linkerpaal staat ‘Het’ en op de rechterpaal staat ‘Loo’. Zo is het ook voor mij duidelijk dat ik het bos in ga. Het Loo is als naam bekender door het optrekje dat Koning Willem (die van Engeland) liet bouwen voor hem en zijn Mary. Binnenkort zal een grote verbouwing plaatsvinden onder de voorhof, maar daar hoef ik mij hier niet druk om te maken.

Even verder kom ik een specificatie van het bos tegen: Kroondomein Het Loo. Vroeger particulier bezit van de Oranjes, maar die situatie is al lang veranderd. Voor mij is het een beetje een tocht naar het verleden. Ik ben geboren en getogen in een dorpje aan de andere kant van de bossen en ik heb heel wat uren lopend en fietsend doorgebracht in de Kroondomeinen.

 

 

Misschien dat een polderbewoner denkt dat elk bos hetzelfde is, maar hier is het op elke plek anders.

De geuren van het zand.

Het licht dat in strakke lijnen door de enge ruimten naar beneden komt.

 

 

De kleuren van groen.

De afwisseling van paden.

De structuur van de sporen in het zand.

 

 

In de buurt van het Hoog Soerense Veld zie ik wat reewild rustig en alert grazen. Mijn verrekijker haalt de grazers dichterbij.

Aan de rand van een heideveld neem ik een pauze. Ik bel mijn moeder en vertel dat ik in Uddel ben. Mijn geboortehuis staat er niet meer!, zegt ze voor de zekerheid. Veel staat er nog wel, veel is gelijk gebleven, de ruimte en zelfs nog een beetje de rust.

Ik steek de Aardhuisweg over, dit is de weg tussen Uddel en de oude Amersfoortseweg. Ook hier is het rustig. Geen overstekend wild. 

 

 

 

 

 

De Kroondomeinen laten zich aan de andere kant van de weg bij het Meerveldsebos van hun bergachtige kant zien.

 

 

Dan kom ik bij één van de gevreesde borden, borden die tegelijkertijd bij mij het verlangen oproepen om heel voorzichtig op kousenvoeten dit gebied binnen te dringen. Op zoek naar wild (of in het wild levende dieren). Maar het rode lijntje maakt duidelijk dat dit een rustgebied is. Geen toegang voor mij.

 

Op een paar meter van het bordje van het rustgebied staat een ander bord. De tekst verwijst naar oude munitie uit de Tweede Wereldoorlog. Door de Duitsers is het achter gelaten in de bossen. Bij Hoog Soeren had ik deze borden al eens zien staan. Ze staan er al jaren. Het is een langdurig werkje om dit allemaal op te ruimen. Ik word opgeroepen om op de paden te blijven. Heb ik in mijn jonge jaren bloot gestaan aan potentieel munitiegeweld? Waren de bossen toen veel gevaarlijker dan ik dacht? Wanneer experts bezig zijn met het schoonmaken van het gebied kunnen ze ook iemand naar deze borden sturen om die ook even schoon te maken!

 

Ik kom aan bij een onverharde weg, de Hofweg. Mijn aanlooproute is anders dan op het kaartje staat vermeld. Ik heb de digitale route gevolgd. Op deze weg begint het iets drukker te worden. Ik zie wandelaars, fietsers en zelfs een scootmobiel. Links van mij is de hei en ik heb de indruk dat buiten mijn zicht gewerkt wordt aan de opruiming. Een speciale weg is aangelegd om daar te komen.

 

De Hofweg brengt mij dichterbij Uddel, bij het Hof en bij een Klompenpad. Aan de tekens zie ik dat ik ook in Uddel meerdere kanten uit kan.

 

 

 

Ik volg het zongeblakerde pad en kom zo steeds dichterbij de bebouwde kom. Aan de rand tref ik meerdere dames die een hond uitlaten, ieder een eigen hond. Een praatje is gauw gemaakt, met de dames. Even verder op passeer ik de plaatselijke bakker. Zouden ze hier nog uddelermeertjes maken?

Centraal in het dorp staat een kerk, het is een gebouw van de Hervormde gemeente (deel van de PKN). De toren wordt momenteel gerestaueeerd en zo staat die in de steigers. Een beetje symbolisch, want de kerk staat altijd in de steigers, altijd is er werk aan de winkel en de volmaaktheid is niet bereikt.

 

 

Om de hoek is de parkeerplaats, met een eigen plek voor de predikant. Ik neem aan dat de ‘P’ niet staat voor ‘predikant’. Hier is zelfs rust en ruimte voor de automobiel van de predikant.

 

 

Even achter het bordje is een kunstwerk geplaatst, onderschat Uddel niet. Het is er neergezet ter herdenking van het 1200 jarig bestaan van Uddel.

Deze wandeling is een prachtige Groene Wissel, met zeer veel groen, in allerlei variaties. 

Groene Wissels 300 : Uddel.

2 gedachten over “Uddel – Groene Wissels 300

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s